Szmuc

„- Za dużo oglądam – mówi, ale psychoterapeutka nie reaguje – na komputerze – dodaje i oblewa się rumieńcem. Pali ją czoło, uszy też. – Zaczekaj, masz na myśli pornografię? Rajzla lekko kiwa głową, cień potwierdzenia. Tak, ogląda pornografię. Szmuc.” „Szmuc” to książka, w której poznajemy świat żydowskich ograniczeń z którymi przyszło żyć 18-letniej Rajzli. F. Berliner kreuje tutaj postać młodej kobiety, która wkracza w dorosłość i zaczyna odkrywać siebie oraz swoją seksualność, cielesność. Niby normalne, ale Rajzla żyje w ortodoksyjnej rodzinie żydowskiej pełnej zakazów i nakazów, gdzie religijność pełni bardzo ważną rolę, a to co powiedzą inni liczy się bardziej niż własne szczęście, czy wewnętrzny głos. To dopiero Internetowa rzeczywistość pokazuje dziewczynie, jak mogłoby wyglądać jej życie, gdyby wychowywała się w innej rodzinie i wierze. Ciekawość, która przeradza się w uzależnienie od pornografii sprawia, że młoda kobieta zaczyna zastanawiać się kim tak naprawdę jest. To na jej przykładzie autorka pokazuje nam dram ludzkiej jednostki i destrukcyjną siłę jaką może mieć nałóg. Czytamy o zniewoleniu, ubezwłasnowolnieniu kobiet, które sprowadzono do roli matki i żony, a także gosposi i służącej swemu panu. W wielu momentach pojawiała się u mnie irytacja na to, że jeszcze w niektórych miejscach i kulturach kobiety muszą znosić takie traktowanie, a każda odmienność z ich strony uznawana jest za coś karygodnego. „Szmuc” ukazuje nam zupełnie inny świat niż ten, który większość z nas zna na codzień. Autorka niejednokrotnie zmusza nas do zadania sobie wielu pytań na które nie zawsze znajdujemy odpowiedź, albo nie jesteśmy w stanie nawet wyobrazić sobie „co by było gdyby”. Pomimo tego, że dla niektórych osób książka ta może być kontrowersyjna to uważam, że naprawdę warto ją przeczytać. Pod powłoką pornografii kryje się coś znacznie głębszego.