Szum

Laurze zmarł mąż, Leon. Jako podróżnik zwiedził cały świat, był autorem cenionych przewodników. Mimo oddanych i opiekuńczych sąsiadek oraz dużej dozy zdrowego rozsądku Laura nie może odzyskać spokoju. W domu straszą obrazy Bacona, trumienne indiańskie mokasyny i rytualna maska – pamiątki po mężu-globtroterze. Gdy jedzie do Armenii jako pilotka wycieczki, dokonuje zaskakującego odkrycia. Musi znaleźć ślad. Musi odkryć nieznane oblicze Leona. Co jest prawdą, a co nie? Kto tu jest kim? Czyja miłość jest silniejsza niż śmierć? Trzeba tylko uspokoić ten szum w głowie… Jest to książka, którą powinno czytać sie uważnie, bowiem w detalach tkwi jej siła. Skupia się przede wszystkim na obrazie psychologicznym kobiety ,która jest nieświadoma swoich traum. Na początku dyskretnie manipulowana przez męża, później nie radzaca sobie z żałoba pogrąża sie w swoim świecie. Nic tutaj nie jest podane na tacy, sami musimy się domyślić co jest prawdą a co obrazami psychiki kobiety. Jej największa siła jest przyjaźń sąsiadek, której moim zdaniem do końca nie docenia. Cały czas ją dogladaja, martwią się , wyciągają z domu i kibicuje kiedy się jej coś udaje. Może nie sa idealne, czasami drażnią, ale są i to jest ich największy atut. W historii występuje też bratowa , która Laura dostrzega dopiero przy końcu książki. Cały czas uważa ją za wroga i osobę, która źle jej życzą. Jak się potem przekonuje nie wszystko i nie wszyscy sa tacy jak jej mąż przedstawiał. Z losem i śmiercią męża nasza bohaterka zaczyna się godzić kiedy odkrywa zapiski męża. Docierają do niej najistotniejsze fakty. Niestety nie jest to książka z happy endem. Ale nie zdradzę wam co de facto stało się z nasza glowna boharka i jej sąsiadkami. Zastanawiacie się pewnie dlaczego mam ją pod “swoimi skrzydłami” . Jest zdecydowanie inna , niż wszystkie moje dotyczące patronaty. Bowiem urzekła mnie jej prostota. Jedna główna bohaterka, miejsce akcji mieszkanie , główny wątek żałoba, samotność i związane z nią stany psychiczne . To historia, która może dotknąć każdego z nas. Każdy w swoim życiu traci bliskich , ostatnia osobę z rodziny, najlepszego przyjaciela, małżonka i nie zawsze radzimy sobie z traumami jak dobrze jakby nas się to wydawało. Książka emocjonująca, trzymająca w napięciu, dotykając najgłębsze części naszej duszy . Obnażająca nas z prawdy ,której najbardziej się boimy. Gorąco wam ją polecam jako patronka i czytelnik.