Tajemnica Florentyny

Książka jest napisana w trzeciej osobie i przyznaję, że sposób w jaki powstała chyba raczej nie był dla mnie. Pomimo aktualnego czasu, czułam jakby historia toczyła się dawno temu, jakby nie dorosła do wydarzeń, które się tutaj pojawiły. Nietypowy jest też styl językowy, trochę wyniosły i jednocześnie lekki, jakby nieco ponad nastoletni. Początkowo mamy przedstawienie postaci, których już nie ma, ale wzmianka o nich była potrzebna, by zrozumieć dlaczego ci, co zostali są jacy są. Całość określiła bym jako lekką i zwiewną z nutą podskakiwania podczas czytania. Zdanie wygląda na niedorzeczne, ale ja naprawdę tak to widziałam. Jeśli chodzi o wciągnięcie się w treść, to ono występuje, tylko czasami nie byłam pewna o kim czytam, gdyż pech, który ich prześladował dotykał najbliższych, których historie również poznawaliśmy. Zdecydowanie całą opowieść trzeba traktować jak opowieść i tylko wtedy będzie najmilsza dla oka. Choroby bliskich osób potrafiły trochę dołować i praktycznie co kto sobie zaplanował, to tego nie dopełnił. Było w tym wszystkim coś hipnotyzującego, tylko brakowało mi takiego elementu, którego mogłabym się uczepić, za którym bym wyglądała w kolejnych stronach. Prawdopodobnie nie za bardzo zrozumiałam jej przekaz, ale to wcale nie oznacza, że wam się ona nie spodoba. Cokolwiek o niej nie pomyślę, to czuję, jakby była ,,prawie ..". Prawie mnie wkręciła, prawie ogarnęłam bohaterów, prawie ją zrozumiałam, wątek kryminalny prawie był bardzo dobry... Wydaje mi się, że jest to odpowiednia lektura dla marzycieli, których wyobraźnia nie zna granic. Wtedy z łatwością pochłoną ją raz dwa. Największe szczęście to takie, kiedy książka natrafi na odpowiedniego czytelnika:-)

"Tajemnica Florentyny" to powieść duetu Jacka Skowrońskiego i Marii Ulatowskiej, która zabiera w świat pełen emocji, tajemnic i zwrotów akcji rodem z filmu hollywoodzkiego. Historia opowiada o niecodziennej parze – ona jest pisarką i marzycielką, a on obieżyświatem, który unika jakichkolwiek zobowiązań. Losy bohaterów splatają się na luksusowym wycieczkowcu zmierzającym do Maroka, gdzie odkrywają więcej, niż mogliby się spodziewać i przypuszczać. Intrygująca opowieść o dziwnym zeszycie, zaszyfrowanej wiadomości, rodzinnych sekretach, a także zbrodni. O sile miłości, która potrafi przekroczyć wszelkie bariery, granice i czas. Autorzy pięknie nakreślili postacie, są one jednocześnie zwyczajne i niezwyczajne, pełne życia i naturalności. Łatwo się z nimi utożsamić. Marzycielka skrywa są wrażliwość pod maską twardości, a wolny duch żyje według własnych zasad. A ich spotkanie jest pełne humoru i staje się katalizatorem wydarzeń, które na zawsze odmienią ich życie. Myślę, że największym atutem tej historii jest tajemniczy brulion, który pozostawiła Florentyna i wspaniałe połączenie wątków współczesnych z historią rodziny, której korzenie sięgają sto lat wstecz. To on staje się kluczem do odkrycia wydarzeń z przeszłości, jak i tych, które miały miejsce współcześnie na wycieczkowcu. Można powiedzieć, że jest to swego rodzaju pamiętnik, który zaskakuje swoją zawartością. Tak samo jak finał całej historii. Romans w tej książce jest nakreślony bardzo subtelnie i delikatnie. Odbywał się w tle wszystkich wydarzeń i nie przytłoczył głównego wątku tej powieści. Po raz pierwszy zetknęłam się z twórczością tych autorów i była to niezwykła przygoda. Ich styl pisania jest lekki, a jednocześnie pełen emocji. Z ogromną przyjemnością pochłaniałam tę historię. Wspaniale zbudowali napięcie w opowieści, a zwroty akcji były niesamowicie ekscytujące. To piękna przygoda o miłości, odkrywaniu siebie i tajemnicach, które mogą zmienić życie. Polecam tę historię wszystkim, którzy szukają wciągającej i emocjonującej lektury!

„Tajemnica Florentyny” początkowo zapowiada się naprawdę super. Jednak im dalej brnie się w fabułę, tym większy zamęt się w niej pojawia. Autorzy postanowili nas uraczyć naprawdę pokaźną liczbą wątków, których później nie rozwijali, traktowali je po macoszemu, albo naciągali w taki sposób, że ich kombinacje dosłownie zaczęły mi wychodzić bokiem… Wątek kryminalny wychodzi tutaj na prowadzenie, chociaż nie jestem pewna, czy taki był pierwotny zamysł autorów. W pewnym momencie da się wyczuć nagłą zmianę koncepcji i w moim odczuciu było to błędne posunięcie. „Tajemnica Florentyny” to książka, która z jednej strony wciąga, czyta się ją szybko i przyjemnie, ale z drugiej kryje w sobie wiele niedoskonałości. Miło było mi odkrywać tajemnicę Florentyny, ale nie da się przeoczyć tych wszystkich wpadek, które sprawiają, że całość znacznie traci w odbiorze czytelnika. Mimo to, polecam tę książkę jako coś lekkiego i niewymagającego.