Tajne godziny

Książkowy spin-off - tak czy nie? „Tajne godziny” Micka Herrona to spin-off kultowych „Kulawych koni”, czyli serii którą pokochałam całym serduchem. Podobnie jak w przypadku innych książek autora już od samego początku dostajemy jasny sygnał, że nie będzie łatwo i nic nie będzie oczywiste. Choć trzeba przyznać, że na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się dość proste. Zostaje powołana komisja Monochrome, żeby prześwietlić brytyjskie służby. Są urzędnicy, którzy mają dostęp do tajnych dokumentów i jest też opór - cichy, uporczywy, systemowy. Taki, którego nie widać od razu, ale który czujesz gdzieś pod skórą. I nagle pojawia się teczka OTIS. To wtedy zaczyna się prawdziwa akcja, a my zaczynamy odkrywać sieć powiązań. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, Berlin sprzed lat zderza się z chłodną rzeczywistością biur i archiwów, a ludzie, którzy na pierwszy rzut oka są tylko „urzędnikami”, zaczynają mieć znacznie więcej do ukrycia. Nagle okazuje się, że nic nie jest przypadkowe, a każdy element może mieć ogromne znacznie. Co najbardziej mi się spodobało to klimat tej historii. Duszny. Pełen niedopowiedzeń. Herron nie daje prostych odpowiedzi. Autor raczej podrzuca tropy i patrzy, jak nieudolnie próbujemy je połączyć. Natomiast same dialogi są błyskotliwe, momentami wręcz złośliwe. A humor? Oj jest, ale bardzo specyficzny - bardziej ironiczny niż lekki i iście brytyjski. Bohaterowie nie są spektakularni, czy szczególnie się wyróżniający. Nie ma tu „superagentów”, którzy ratują świat. Są za to ludzie zmęczeni systemem. Tacy, którzy wiedzą, że pewnych rzeczy lepiej nie ruszać, ale i tak to robią. Osobiście uwielbiam styl autora i jego humor, ale wiem, że przez niego to nie będzie książka dla każdego. Tempo potrafi zwolnić. Są momenty, w których można odnieść wrażenie, że krążymy w miejscu. Że historia celowo nas zatrzymuje i sprawdza, czy nadal chcemy iść dalej co momentami było bardzo frustrujące. Jednak przychodzi moment, w którym wszystko zaczyna się zazębiać i nagle zaczynasz rozmienić, że to spowolnienie było częścią planu. „Tajne godziny” nie budują napięcia akcją. One budują je ciszą, dokumentami, tym co zostało przemilczane. Tym, co ktoś próbował ukryć tak skutecznie, że aż zaczęło to wyglądać podejrzanie. I zostawiają nas z myślą, która długo nie chce odpuścić: że najgroźniejsze rzeczy nie dzieją się w świetle reflektorów… tylko wtedy, gdy nikt nie patrzy. Czy polecam? Jeśli lubisz thrillery, które wymagają skupienia, które bardziej „wchodzą do głowy” niż dostarczają czystej akcji - zdecydowanie tak. Jeśli szukasz szybkiej, dynamicznej historii… możesz się rozczarować. Ocena: 7/10