Tam, gdzie jesteś

Czasami najbardziej wartościowe historie nie dzieją się w pałacach, lecz w pustym, letniskowym domku, gdzieś na uboczu, gdy jesień już dawno przegoniła turystów. Tomasz Betcher w swojej powieści „Tam, gdzie jesteś” robi coś, co udaje się niewielu – bierze temat społecznego wykluczenia i zamiast epatować tanim sentymentalizmem, zmusza nas do zatrzymania się nad drugim człowiekiem. Punkt wyjścia jest niemal filmowy: zderzenie dwóch światów. Adam, który wypadł z obiegu i jedyne, o czym marzy, to przetrwanie kolejnej zimnej nocy, oraz Anna – kobieta pozornie mająca wszystko, która wewnątrz swojego luksusowego życia jest uwięziona w klatce domowej tyranii. Ich przypadkowe spotkanie w Jantarze nie jest bajkowym romansem, w którym wszystko nagle staje się proste. To raczej powolny proces kruszenia murów, które oboje zbudowali wokół siebie. Tym, co najbardziej doceniam w tej książce, jest brak „lukru”. Betcher z dużą wrażliwością portretuje bezdomność. Nie ocenia, nie moralizuje, nie robi z Adama bohatera tragicznego z taniego filmu. Pokazuje go jako człowieka, który – jak każdy z nas – miał swój plan na życie, swoje błędy i swoje załamania. Autor genialnie wypunktował naszą społeczną ślepotę – mijamy takich ludzi codziennie, zbywamy ich wzrokiem, nie zastanawiając się, że to często historia o zwykłym, ludzkim pechu, a nie o lenistwie czy życiowej porażce. Postacie drugoplanowe, Eryk i Filip, dodają tej historii niezbędnego ciężaru. To oni sprawiają, że emocje w powieści są autentyczne, a sytuacja Anny staje się bolesnym, ale ważnym studium strachu i walki o godność. To nie jest „kolejna książka o miłości”. To książka o tym, że każdy z nas ma prawo do bycia widzianym. O tym, że czasem ostatnią deską ratunku jest po prostu drugi człowiek, który nie odwraca wzroku. Jeśli szukacie literatury, która nie tylko koi, ale też wyrywa z letargu i zmusza do refleksji nad tym, kogo naprawdę mijamy na ulicy, „Tam, gdzie jesteś” będzie dla Was ważnym odkryciem.