Tamte dzikie dni

Historie rozgrywające się w niewielkich miejscowościach z ich klaustrofobiczną atmosferą, siecią lokalnych zależności i cieniem tajemnic mają dla mnie szczególny, zdecydowanie mroczny urok. "Tak to już tutaj jest - śmierć należy do życia." Jacknife, małe miasteczko w Luizjanie, staje się przestrzenią grozy nie tylko dzięki położeniu w sąsiedztwie wilgotnych, mrocznych i niebezpiecznych bagien pełnych aligatorów. Bo w tej powieści bagna to nie tylko krajobraz, a metafora odnosząca się zarówno do człowieka, jak i jego egzystencji w małej społeczności. Grząskie i pełne niewidocznych niebezpieczeństw, zdają się przypominać o tym, jak łatwo człowiek może utknąć w przeszłości, w tajemnicach i w bólu, którego nie sposób wyplenić. Ale i małe miejscowości nie pozwalają mu uciec. Wciągają tym mocniej, im bardziej próbuje wyrwać się z ich objęć. Niepostrzeżenie, ale nieubłaganie wciągnęła mnie również ta niespieszna opowieść ciężka od przemilczanych historii i wspomnień, które powinny zatonąć. Poznajemy społeczność, która osądza, odrzuca i piętnuje. Poznajemy rodzeństwo Labasquesów, wyrzutków żyjących na uboczu i parających się polowaniem na aligatory. Poznajemy w końcu Loyal May, ich jedyną przyjaciółkę, której imię nijak się ma do jej czynów w przeszłości. Po latach Loyal wraca do miasteczka, niewolna od wyrzutów sumienia i uwierających wspomnień. Nie dane jest jej jednak przeprosić i zrzucić ciężaru przygniatającego jej sumienie od lat. Cutter zostaje odnaleziona martwa, a ona, może z poczucia winy, zaczyna drążyć sprawę uznaną za samobójstwo. Niespiesznie zagłębiamy się w ludzkie losy i tragedie. Z każdą odkrywaną tajemnicą wydobywającą się spod powierzchni miasta i skrywanych pod maskami jego mieszkańców czuć coraz intensywniejszy odór rozkładu. Kilka punktów widzenia daje nam szerokie spojrzenie nie tylko na rodzinę, ubóstwo, uzależnienia i prowincjonalną Amerykę, ale też na obraz miłości i przywiązania, które próbują przetrwać tam, gdzie codziennością są śmierć, przemoc i strach. Bohaterowie zbudowani na zasadzie kontrastu są postaciami z krwi i kości, pogubionymi, często złamanymi, ale przez to niezwykle prawdziwymi. I choć łatwo przypisać Dewallowi brutalność, kruchość jego bratu Beau, bezkompromisowość Cutter, niefrasobliwość Sashy i wreszcie nieustępliwość Loyal, to natura każdego z nich jest dużo bardziej skomplikowana. „Tamte dzikie dni” to opowieść o winie, przebaczeniu i mrocznych tajemnicach, które wypływają na powierzchnię jak bąble powietrza na bagnach. Tam prawda staje się cięższa, a każdy krok niepewny. Ścieżka, którą podążamy za bohaterami, pełna jest pułapek, a zaskakującym zakończeniem zaglądamy w ciemność ludzkiej duszy. To powieść, która wciąga jak bagna, nie pozwala odłożyć się na bok i jeszcze długo po lekturze zostawia w sercu echo pytań o winę, prawdę i przebaczenie. Jeśli kochacie mroczne, duszne thrillery psychologiczne, ta tę książkę przeczytajcie koniecznie!