Ten, którego kochały

Czy miłość może być prawdziwa, jeśli rani nie tylko Ciebie, ale i najbliższych? „Ten, którego kochały” autorstwa Paige Toon okazała się dla mnie historią znacznie trudniejszą, niż się spodziewałam. Liczyłam na roman ze szczyptą dramatyzmu i wzruszenia, a dostałam opowieść o więzi, która momentami boli bardziej niż złamane serce. Phoebe, Eliza i Rose są trojaczkami - identyczne twarze, zupełnie różne serca. Każda z nich nosi inne pragnienia i inne poczucie niespełnienia. Każda, na swój sposób, czuje się tą „drugą”. Tą mniej wybraną. Mniej zauważoną. Jedna próbuje dopasować się do stabilności, druga uparcie trzyma się marzeń, trzecia czuje, że utknęła w miejscu. I nagle pojawia się on - katalizator. Mężczyzna, który wydobywa w dziewczynach na światło dzienne wszystko to co skrywane. Początkowo wydawało mi się, że będzie to historia o rywalizacji. I przez chwilę faktycznie tak było - analizowałam spojrzenia, gesty, drobne napięcia między siostrami. Jednak im dalej wchodziłam w tę opowieść, tym bardziej widziałam, że chodzi tutaj o znacznie innego. To historia o tym, co się dzieje, kiedy uczucia pojawiają się w niewłaściwym miejscu… i nie chcą zniknąć. Autorka bardzo subtelnie pokazuje coś dla wielu z nas niewygodnego - że można jednocześnie kochać i zazdrościć. Że jesteśmy zdolni do tego, aby kogoś wspierać, a jednocześnie mieć do niego żal. Że możemy być gotowi oddać wszystko… a jednocześnie po cichu marzyć, żeby los wybrał inaczej. I to właśnie było dla mnie najbardziej poruszające w tej historii. Bo tutaj nie ma tu czarnych charakterów, a każda z sióstr ma rację. Nawet jeżeli każda też trochę rani. Akcja książka nie pędzi jak szalona, a wręcz zmusza do zatrzymania. Sceny są zwyczajne: rozmowy, powroty do domu, milczenie przy stole. A jednak to w nich kryje się największy ciężar emocjonalny. Jest napięcie - ciche i długotrwałe. Takie, które czuje się przy wspólnym stole, kiedy rozmowa nagle zmienia temat. Takie, które zostaje na lata. Najbardziej uderzyło mnie to, jak powieść redefiniuje romantyczne zakończenie. Autorka udowadnia, że nie chodzi o bycie razem. Chodzi o pogodzenie się z tym, kim dla siebie jesteśmy i, że czasem największym dowodem miłości nie jest walka o uczucie…tylko umiejętność rezygnacja z niego. Ocena: 9/10 - bo to nie jest historia, po której zamykasz książkę z motylkami w brzuchu. Jest to historia o dorosłości. O momencie, kiedy zaczynasz rozumieć, że nie wszystko można naprawić rozmową i nie każda relacja wraca na dawne tory. Jest to historia o tym, że czasem miłość polega na zaakceptowaniu pęknięcia i nauczeniu się żyć obok niego. Czytajcie, bo jestem pewna, że się nie zawiedziecie.

Miłość od pierwszej książki? Odkąd przeczytałam „A jeśli nigdy cię nie zapomnę”, pokochałam styl Paige Toon i z niecierpliwością wyczekiwałam emocji, które przyniosą jej kolejne powieści. Gdy jednak poznałam opis fabuły „Ten, którego kochały”, gdzie identyczne trojaczki zakochują się w tym samym mężczyźnie, niemal przewróciłam oczami z niedowierzaniem. Bo umówmy się, brzmi to mało prawdopodobnie. A jednak! Znowu zadziałała magia autorki. Zamiast analizować prawdopodobieństwo, zaczęłam żyć tą historią i śledzić losy bohaterów ze ściśniętym sercem. I po raz kolejny totalnie przepadłam! Autorka ma niesamowity dar pisania o uczuciach w sposób tak autentyczny, że czujemy każdą radość, każde zawahanie i każdy ból bohaterów. Tym razem kreśli przed nami poruszającą opowieść o miłości, lojalności i poczuciu winy, ale też o złośliwym chichocie losu i stracie, która momentami rozrywa serce na kawałki. Poznajemy Phoebe, Elizę i Rose, identyczne z wyglądu, lecz całkowicie odmienne pod względem charakterów i pasji. Mimo różnic i kłótni, tak naturalnych wśród rodzeństwa, łączy je wyjątkowo silna siostrzana solidarność. Czy ich więź przetrwa próbę, na którą wystawi je miłość do tego samego mężczyzny? Historia zaczyna się, gdy dziewczyny mają osiemnaście lat, a do sąsiedztwa wprowadza się przystojny Angus. Szybko jednak przenosimy się o dziesięć lat do przodu, kiedy jedna z nich ma wyjść za niego za mąż. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, ale przygotujcie się na emocjonalny wstrząs, a jedno zdarzenie zmieni wszystko nie tylko w życiu sióstr, ale i w naszym odbiorze tej opowieści. Paige Toon mistrzowsko przeplata perspektywy bohaterek, linie czasowe i wycinki z ich pamiętników, pokazując, jak każda z nich kochała Angusa na swój sposób i jak każda szukała swojej drogi w życiu. O emocjach pisze prosto, bez zbędnego patosu, trafiając prosto w serce i udowadniając, że choć drogi do szczęścia bywają dziwne i kręte, zawsze warto nimi podążać. I choć to nie trzymający w napięciu thriller, a niepozbawiona dramatyzmu historia rodzinna, to nie mogłam się od niej oderwać do ostatniej strony. Przy czytaniu nie zabrakło łez, szybszego bicia serca, ale i uśmiechu. Jeśli i Wy chcecie doświadczyć tych emocji, „Ten, którego kochały” musi znaleźć się na Waszej liście. Gwarantuję, że pokochacie te siostry równie mocno jak ja!