Ten wielki Gatsby

Słyszysz halo „książka ponadczasowa” - jaki tytuł przychodzi Ci odrazu na myśl? Czy zdarzyło Ci się kiedyś tak bardzo czegoś pragnąć, że byłaś gotowa zmienić całe swoje życie… tylko po to, by spełnić jedno marzenie? A gdyby okazało się, że w tej wizji bardziej kochasz samą fantazję, niż rzeczywistość? „Ten Wielki Gatsby” to powieść, która wciąż zachwyca, ale i boli - mimo że od jej pierwszego wydania minęło już sto lat. Fitzgerald zabiera nas do Nowego Jorku lat 20., w czasy, gdy jazz wybijał rytm nocy, a prohibicja nie powstrzymywała nikogo przed szampanem i koncertowym udawaniem szczęścia. To epoka błysku - ale i gnijącego pod spodem zepsucia. Jay Gatsby - tajemniczy milioner organizujący najbardziej spektakularne przyjęcia w mieście - jest uosobieniem amerykańskiego snu… i największej iluzji. Dorobił się fortuny, by odzyskać swoją ukochaną Daisy. Tylko czy ona nadal jest tą samą Daisy, w której się zakochał? A może Gatsby od lat kocha już wyłącznie wspomnienie - wersję perfekcyjną, nieskażoną biegiem czasu, pieniędzmi i wygodą? Narrator, Nick Carraway, obserwuje ten świat z boku - jakby z innej planety. Śledzi nie tylko wielkie marzenia swojego sąsiada, ale także ludzi, którzy żyją bezrefleksyjnie, pijani własnym ego i złudnym poczuciem nietykalności. Gatsby otacza się tłumem podczas swoich przyjęć, lecz gdy najbardziej potrzebuje drugiego człowieka - zostaje zupełnie sam. To właśnie ta samotność wśród ludzi najbardziej rozrywa mi serce. To historia o miłości - ale takiej, która bardziej niszczy, niż buduje. O bogactwie, które daje wszystko oprócz tego, co najważniejsze. O próbie ucieczki od własnego pochodzenia i o świecie, który pozwala Ci wejść do środka tylko wtedy, gdy zapłacisz odpowiednią cenę. A cena Gatsby’ego okazuje się zbyt wysoka. Czytając „Ten Wielki Gatsby”, czułam się jakbym zaglądała w lustro przeszłości i jednocześnie teraźniejszości. Bo zmieniły się auta, miasta, technologie - ale ludzkie pragnienia? Wciąż te same. Wciąż gonimy za zielonym światełkiem po drugiej stronie zatoki - za szczęściem, które wydaje się na wyciągnięcie ręki, a jednak zawsze pozostaje kilka kroków za daleko. Fitzgerald pisze sugestywnie, z melancholią, która wpełza pod skórę. Imponuje mi, jak wiele tej historii można odczytać - jako romans, jako krytykę społeczeństwa, jako dramat jednostki. To jedna z tych książek, do których się wraca… nawet jeśli nie zawsze je „kochamy”. Bo ona i tak zostaje z nami - choćby jako przestroga. I tak o to tym sposobem ja sięgnęłam po nią już po raz trzeci. Ocena: 9/10 - za ponadczasowość i za to, że po zamknięciu książki milknie cały świat.