Tożsamość

To moje drugie spotkanie z bohaterami wykreowanymi przez pana Roberta Wysokińskiego. Po Przesyłce, którą śmiało mogę określić, jako perełkę kryminalno-sensacyjną, przyszedł czas na Tożsamość. Robert Wysokiński urodził się w Szczecinie, a na rynku wydawniczym zadebiutował powieścią Znaki na niebie, napisaną w nurcie powieście obyczajowej z elementami erotyki. Na swoim blogu pisarskim do 2021 roku zamieścił ponad tysiąc tekstów o tematyce erotycznej, stosunkach damsko-męskich i o miłości. W swoim dorobku ma również tomik poezji pt.: Smak emocji. Tożsamość to druga część, której głównym bohaterem jest detektyw FBI, Tom Vesuvio. Jakby położyć oba tomy obok siebie, okładki książek zachowały podobną szatę graficzną. W drugim tomie mamy tutaj człowieka odwróconego do czytelnika tyłem, na tle mrocznego lasu. Widać też krew, a postać widoczna na okładce zdaje się zastanawiać, co mogło tutaj się stać. Pod tytułem znajdziemy też jedno krótkie zdanie: Największe zło wysługuje się naiwnością. Z dużym zainteresowaniem przystąpiłem do czytania powieści. Tom Vesuvio, główny bohater, musi trochę odpocząć od wielu spraw, które prowadzi. Wybiera się wraz z żoną na kilkudniowy odpoczynek. Po powrocie na detektywa czeka kolejna bardzo mroczna i niepokojąca sprawa, którą musi jak najszybciej rozwiązać. Presja jest ogromna, bo kilka miesięcy wcześniej Stanami Zjednoczonymi wstrząsa okropna fala zbrodni. Giną mordowane całe rodziny, nic niewinne dzieci. Na miejscu tych makabrycznych morderstw policjanci znajdują znak w postaci namalowanego ludzika. Ten ludzik zawsze nakreślony jest ludzką krwią. Służby są bezsilne, ponieważ wydarzenie te rozgrywają się w różnych częściach kraju i tylko ten ludzik ma jeden wspólny mianownik. Ale to jeszcze nie koniec! Teraz następuje eskalacja porwań samotnych kobiet. I też wydaje się, że młode dziewczyny nie mają ze sobą nic wspólnego. A jednak! Vesuvio wraz ze swoim zespołem wkracza do akcji. Misternie skonstruowana sensacja z wątkami kryminalnymi. Szybka akcja, świetne portrety porwanych kobiet i ich... wspólna walka o przetrwanie. Doskonały materiał na film sensacyjny. O ile pierwszy tom o sprawach detektywa Vesuvio był dwukrotnie obszerniejszy, tak tutaj autor na niespełna 230 stronach mistrzowsko skomponował niesamowicie mocną i trzymającą w napięciu historię. Z niecierpliwością czekam na kolejne tomy.

Robert Wysokiński wrócił w wielkim stylu!
Jeśli podobała Wam się Przesyłka, to Tożsamość sprawi, że nie będziecie w stanie jej odłożyć aż do ostatniej strony. Mroczna, przeszywająca aż na wskroś… historia, która sprawia, że włos jeży się na karku. „Największe zło wysługuje się naiwnością”. I tutaj muszę się zgodzić. Jak wiele sami przekazujemy obcym? Jak dużo jesteśmy chętni odkryć, żeby tylko dostać więcej lajków, obserwatorów, wyświetleń? Czego szukamy dryfując po falach Internetu? Z kim rozmawiamy? Co mu przekazujemy? Czy jesteśmy anonimowi? A gdyby ktoś postanowił poznać nas bliżej, jeszcze bliżej, wyciągnąć z nas nasze skrywane sekrety, problemy, udręki? Pomóc nam? Okazać przyjaźń albo… no właśnie. Co czyha po drugiej stronie ekranu? Kto tam jest? Nigdy nie mamy pewności. Czy druga osoba może tak wplątać się w naszą psychikę, że zmieni totalnie jej tor? Czy druga osoba może wręcz rozkazać nam coś zrobić a my… tak po prostu to zrobimy? Dlaczego? Robert Wysokiński ma mocny styl amerykańskich pisarzy. W jego książkach można się zagubić i dusić (ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu!). Będziecie pragnąć odnaleźć drogę powrotną, albo chociaż ścieżkę, dzięki której wyjdziecie z tego ciemnego lasu, jakim jest tekst przygotowany przez Roberta. Będziecie marzyć, żeby zobaczyć znowu słońce i wrócić do tej „szarej” rzeczywistości, która wyda wam się lepsza, i pełna światła. Gdybym mogła porównać Roberta do pisarzy, których książki czytuję, to z pewnością postawiłabym go obok np. Grishama. Z każdą książką jesteś coraz wyżej Robert! Autor nie patyczkuje się z nami. Prosto, szybko i konkretnie. Bez zbędnych słów przekazuje nam historię. Nie potrzebuje na to miliona stron. Tożsamość, to zaledwie 220 stronicowa książka, ale wszystko co trzeba, zostało tam wpisane. Taka miała być. Od pierwszej literki po ostatnią kropkę. „Trzymał ją w talii i przysunął się jeszcze bliżej, wyczuł jej oddech i lęk zawieszony jak obrazki na ścianach. Pierwsza jej łza upadła na podłogę i rozbiła się jak wazon na tysiąc kryształów. Była niemal pewna, że słyszy ten dźwięk”. „Posłusznie wsiadła do autobusu i spojrzała w stronę auta porywacza”. „Poczuła ciężar i wolność. Nie potrafiła sobie wytłumaczyć tego doświadczenia”. „…ofiara i oprawca lubią zamieniać się miejscami…”