Truteń, czyli rozprawa z ojcostwem

Pokłony dla tego autora za tę książkę. Wszystko wyszło na jaw. Z jednej strony dosłownie jakby strzelił nią w twarz dla faceta, aby się opamiętał, a z drugiej strony wpija się jak pijawka do jego głowy, z zamiarem uświadomienia, że ty też jesteś taki sam, tak samo czułeś, tak samo się bałeś, tak samo oszukiwałeś, że czasami cię to przerastało, że robiłeś przykrość żonie, bo wyobrażałeś sobie wiele rzeczy inaczej przed i po, że miałeś takiego samego Trutnia, który toczył z tobą wewnętrzną walkę, podjudzał, kusił, tworzył fikcyjne obrazy w głowie, za które mogłoby być ci okropnie wstyd i pewnie jest wstyd. Jestem mężczyzną i ta książka to dosłownie zderzenie z rzeczywistością, aż strach się przyznać, że też takiego Trutnia miałem. Czy to normalne? Po przeczytaniu tej książki wydaje się, że tak, że żaden mężczyzna nie jest odosobniony na ten temat. Na temat zderzenia się z rolą bycia ojcem. Podejmujemy decyzję świadomie, jednak rezultat nas potem przerasta, przygniata. Niby radzimy sobie, a tak naprawdę jesteśmy, jak ten Truteń, chcielibyśmy zrzucić wszystko na barki żony. Zrobić co trzeba, a potem mieć święty spokój. Książka zaczyna się w momencie, kiedy bohater jeszcze w młodym wieku zderza się z pierwszą informacją o treści ,,spóźnia mi się okres" a to stawia go w świetle nieuniknionego. Jednak pierwszy raz został ojcem na niby. Fałszywy alarm, wielka ulga. Jest jeszcze drugi raz i trzeci to ten przemyślany, świadomy. Trzeci wiąże ze sobą pewne etapy, którym Truteń musi stawić czoła. Bohater opowiada to momentami w sposób zabawny, ale szczery do bólu. Każdy etap związany z byciem ojcem, czyli informacja, ciąża, szkoła rodzenia, poród i ojcostwo, zmienianie pieluch, wstawanie w nocy i wiele innych z jednej strony ukazany jest standardowo, a z drugiej zawiera tę drugą ważną głębię Trutnia. Książka czytana na raz. Dla ojców, którzy mierzą się z wewnętrznym Trutniem, dla kobiet, aby tego Trutnia mogły zrozumieć, choć pewnie włos na głowie im się zjeży, dla wszystkich osób na etapie rodzicielstwa. Autor ma ciekawe pióro, takie nawołujące, mobilizujące, konkretne, nie przebiera w słowach, pisze prosto z mostu, zwraca się w niektórych momentach bezpośrednio do czytelnika. Poza tym prowokuje trochę czytelnika.