Tryptyk z pigmentu i krwi

Na co dzień czytam bardzo różne gatunki i nie zawsze wybieram kryminały. Tutaj jednak zaciekawił mnie opis i muszę przyznać, że był to bardzo dobry wybór. Historia ma odpowiednie tempo, nie nudzi, a jednocześnie daje przestrzeń na poznanie bohaterów. Szczególnie przypadła mi do gustu Zuzanna Żak. To postać, która nie jest nieomylna i właśnie dlatego wydaje się tak wiarygodna. Bardzo doceniam również język autorki. Dzięki niemu książka ma swój charakter i wyróżnia się na tle wielu współczesnych kryminałów.

Najbardziej zaskoczyło mnie to, jak płynnie autorka połączyła kilka różnych tematów. Kryminał, thriller psychologiczny, sztuka, uzależnienia i pytania o moralność tworzą spójną całość. Nie ma tu miejsca na przypadkowe wątki. Wszystko prowadzi do finału, który naprawdę robi wrażenie. Po zakończeniu miałam ochotę jeszcze przez chwilę zostać w świecie tej historii. To chyba najlepsza rekomendacja, jaką mogę wystawić książce.

Czytając "Tryptyk z pigmentu i krwi", kilka razy łapałam się na tym, że zastanawiam się, gdzie właściwie przebiega granica między wymierzaniem sprawiedliwości a zwykłą zemstą. Uwielbiam książki, które zostawiają czytelnika z refleksją, a nie tylko z rozwiązaniem zagadki. Tutaj właśnie tak było. Kryminał zmusza do myślenia i długo zostaje w pamięci.

Na rynku pojawia się wiele kryminałów, ale niewiele z nich potrafi mnie czymś zaskoczyć. „Tryptyk z pigmentu i krwi” zrobił to bez problemu. Połączenie świata sztuki, uzależnień, psychologii i policyjnego śledztwa stworzyło historię inną niż większość współczesnych kryminałów. Bardzo doceniam również język autorki – jest obrazowy, dopracowany i świetnie buduje klimat. To książka, którą z czystym sumieniem mogę polecić osobom szukającym czegoś świeżego.