Trzy serca

Powieść „Trzy serca” Tadeusza Dołęgi-Mostowicza opiera się na motywie zamiany bohaterów, który tak lubię w literaturze. Jej bohaterowie nie zamieniają się jednak miejscami w wyniku własnego wyboru, lecz z powodu intrygi sprzed lat, która niespodziewanie wychodzi na jaw. Po lekturze powieści nasuwa się pytanie o role, do których jesteśmy przygotowywani, lojalnej żony, beztroskiego hrabiego, rzetelnego urzędnika. Czy kształtuje nasz charakter i system wartości na zawsze? Czy, w wyniku utraty majątku, hrabia Roger Tyniecki zmieni się, dostosuje do nowych nieznanych i trudnych warunków czy pozostanie utracjuszem, żyjącym ponad stan i popadającym w długi? Czy znowuż zwykły Maciej Zudra nagle zyskujący pozycję społeczną, pieniądze i władzę poczuje i wykorzysta płynące z tego profity? To, że fabuła osadzona jest w barwnym okresie uwielbianego przeze mnie dwudziestolecia międzywojennego i ukazuje środowisko artystyczne stanowi dla mnie przysłowiową wisienkę na torcie. Niekończące się biesiady i dancingi zakrapiane alkoholem obfitują w błyskotliwe, pełne ironii i humoru dialogi pisarzy, poetów i artystów wśród których obracają się piękna Kate i jej mąż. Bawiły mnie momentami do łez i pozostawiły w zachwycie nad kunsztem snucia opowieści. To jednak przede wszystkim opowieść o miłości, zdradzie, lojalności i okrucieństwie. Pełna pięknych słów, doniosłych wyznań, wzruszających, choć i bolesnych scen. To też historia o tym, jak nieprzewidywalne i niepewne jest życie, które może w jednej chwili przewrócić się do góry nogami oczekując od nas zmierzenia się z nowymi, niechcianymi i trudnymi wyzwaniami. Powieść jest dość odważna w zakresie poruszanych z dużą wnikliwością tematów związanych z relacjami międzyludzkimi, moralnością, miłością, również tą homoseksualną. I nie spodziewałam się, aż tak pochłonie mnie jej klimat i losy bohaterów. To cudowne wydanie w tym przypadku zachwyca równie bardzo, jak zawarta w nim historia.