Trzynaste dziecko

Kiedy przed laty przeczytałam „Dom soli i łez”, pomyślałam, że to jeden z najlepszych retellingów, jakie kiedykolwiek miałam przyjemność poznać. Wtedy jednak nie wiedziałam, że przyjdzie czas „Trzynastego dziecka”, które absolutnie mnie zmiecie. Urodzenie się w wielodzietnej rodzinie może być czasami wyjątkowo trudne. Jeśli jednak jest to trzynaste dziecko, może być to zarówno darem… jak i przekleństwem. Hazel od samego początku nie była chciana ani kochana. Ani przez rodziców, chcących się jej pozbyć, traktujących ją jak przykry obowiązek. Ani przez rodzeństwo, dla którego była bardziej obcą niż członkiem rodziny. Wszyscy oprócz jednej istoty – boga Śmierci, a zarazem jej ojca chrzestnego. To pod jego skrzydłami miała stać się kimś wyjątkowym. Mam wrażenie, że ta historia odnalazła mnie w momencie, gdy najbardziej jej potrzebowałam. Od kilku miesięcy zmagałam się z wyjątkowo ciężkim zastojem czytelniczym, brakowało mi chęci do sięgnięcia po książkę, a każdą kolejną odkładałam po przeczytaniu zaledwie kilku stron. Aż trafiłam na Hazel… i po pierwszym rozdziale wiedziałam, że to jest to. Nie mogłam się od niej oderwać, a w wolnych chwilach wracałam myślami do wydarzeń z powieści. Ostatni rozdział przeczytałam z łzami spływającymi po policzkach, tak bardzo nie chciałam się rozstawać z jej bohaterami. Choć nie jest to książka akcji, znajdziecie w niej niezwykle wciągającą fabułę – historię córki śmierci, która na swojej drodze będzie musiała stawić czoła... samej śmierci. Jako uzdrowicielka otrzymuję wyjątkowy dar, bardzo szybko okazujący się również przekleństwem. Mroczny klimat, wzbogacony kapryśnymi bóstwami i nieumarłymi istotami, które nie chcą opuścić świata, przeplata się z subtelnym wątkiem romantycznym. Nie stanowi on podstawy historii, ale doskonale ją uzupełnia. O tej książce chciałabym powiedzieć wszystko – a jednocześnie nic! Jest tak rewelacyjnie napisana, rozbudowana i skonstruowana, że powinniście sami ją poznać i dać się zaskoczyć jej wyjątkowością. A to nie byłoby możliwe bez znakomitego tłumaczenia i starannej redakcji, które doskonale oddają klimat mrocznej i smutnej zarazem historii Hazel, przy której można wylać niejedną łzę.