Tylko nie Ty

Aria to młoda dziewczyna w pełni skupiona na nauce. Stara się jak najwięcej czasu spędzać w bibliotece i nie rzucać się innym w oczy. Szczególnie , że w domu nie jest mile widziana. Za sprawą zadania na historię sztuki które musi zrobić wspólnie z Richiem jej życie diametralnie się zmienia. Chłopak jest postrachem szkoły, wszyscy się go boją, a Aria nie potrafi zrozumieć co się stało z jej dawnym najlepszym przyjacielem. Kiedy chłopak zaczyna na nowo spędzać z Arią coraz więcej czasu odkrywa że nic nie jest tak jak mu się wydawało. Czy zdoła odzyskać dziewczynę? Czy błędy przeszłości i niesłuszne oskarżenia da się naprawić? Autorka stworzyła świetną historię aczkolwiek przepełnioną skutkiem i żalem. Najzwyczajniej w świecie była to w zdecydowanej większości bardzo smutna historia.  Nie do końca lubię klimaty młodzieżowe, ale tu autorka tak to wszystko poprowadziła, że kompletnie mi to nie przeszkadzało. Nie dało się odczuć, że to młodzież. Bohaterowie są świetnie wykreowani. Aria mimo swoich doświadczeń życiowych stara się przywdziewać maski, dąży do wyznaczonego sobie celu a kiedy trzeba potrafi postawić się chłopakowi. Do tego wykazuje się dużą dojrzałością jak na swój wiek. Nie raz zaimponowała mi swoją rozwagą w tak młodym wieku. Richie za to na początku nie daje się lubić (choć przyznaję, że mi się podobał. Charakterny 😅). Jest władczy, buntowniczy i taki skaczący kogucik. Jednak nawet największy cham ma gdzieś to swoje serce z kamienia , które pod wpływem odpowiedniej osoby kruszeje. Tylko czy zdoła ten kamień odpaść całkiem?  Oczywiście jakżeby mogło być inaczej. Kiedy już rozpływałam się w zachwycie, odczuwałam te fruwające motyle to autorka nie byłaby sobą gdyby nie zrobiła rozpierduchy. Kiedyś ten mój czytnik nie przeżyje rzutu w ścianę podczas czytania Mistowej 🙈 Ileż tu było emocji, smutku, łez, poczucia niesprawiedliwości. Rollercoaster emocji. Moje serce zostało roztrzaskane i podeptane. Mimo to czyta się błyskawicznie, ponieważ książka jest nie odkładalna. Jest jeden mały minusik. Zakończenie. No liczyłam na coś więcej, jakieś rozwinięcie 😉

Arię i Richiego łączyła przyjaźń, wieloletnia przyjaźń, jednak wydarzyło się coś, co to wszystko zepsuło. Tak z przyjaciół stali się dla siebie największymi wrogami, bo chyba nie może być gorzej niż wtedy gdy twój wróg zna wszystkie twoje tajemnice i sekrety. Ona jest prymuską, dosyć cicha i nie rzucająca się w oczy, lecz nadrabia charakterem. On natomiast gdy tylko wchodzi do pomieszczenia wszyscy schodzą mu z drogi. Sieje postrach i budzi respekt. Niby nic ich nie łączy, ale może właśnie te przeciwieństwa się przyciągają. Niestety oboje będą musieli się jakoś dogadać, bo zostają połączeni w parę by zrobić projekt na historię sztuki. Czy główni bohaterowi dojdą do porozumienia, by zdobyć zaliczenie przedmiotu? Co się wydarzyło, że ich tak poróżniło? Jakie sekrety skrywa Aria, a jakie Richie? To moja pierwsza książka A. P. Mist. Przyznam, że jakoś wcześniej nie zwracałam uwagi na jej książki, zupełnie nie wiem czemu. Przy tej historii naprawdę świetnie spędziłam czas i już od pierwszych stron byłam zaintrygowana, co wydarzy się dalej. Co do bohaterów, Arię jakoś już od samego początku polubiłam, czasami odnajdywałam w niej cząstkę siebie. Niestety dobrego początku nie miał Richie. Jego zachowanie zupełnie mi się nie podobało, to jak traktował swoją byłą przyjaciółkę zwyczajnie mnie drażniło. Po prostu był chamem i zupełnie nie przypadł mi do gustu. Fakt, że później trochę nadrobił, jednak nie do końca przykryło to jego wcześniejsze zachowanie. Ta powieść wzbudza ogrom emocji. Historia o przyjaźni, nienawiści i miłości więc nie mogło by być inaczej. Autorka pokazała nam jak bardzo na teraźniejszość wpływa nasza przeszłości. Zwyczajnie w świecie nie raz nie jesteśmy w stanie zapomnieć krzywd, które zostały nam wyrządzone. A dodatkowo nasze błędy, bądź koszmary z przeszłości najczęściej przypominają o sobie w najmniej oczekiwanym momencie. A. P. Mist poruszyła również temat przebaczenia i dawania drugiej szansy. A nie raz najtrudniej jest wybaczyć samemu sobie. Ta książka naprawdę mi się podobała, nawet mimo tego drażniącego głównego bohatera. Czytało się ją w ekspresowym tempie, nie było czasu na nudę i ciągle coś się działo. To napięcie między głównymi bohaterami wywoływało we mnie bardzo wiele emocji, nie raz czytałam tę książkę z zapartym tchem.