Ukochany z piekła rodem

„Ukochany z piekła rodem” to lekka, pełna humoru komedia kryminalna, która daje czytelnikowi wszystko to, czego powinna taka historia, a autor bez wątpienia rewelacyjnie odnajduje się w tym gatunku — o czym już niejednokrotnie miałam okazję się przekonać. Joanna Szmidt to popularna pisarka romansów, której życie uczuciowe dalekie jest od ideału. Kiedy więc na jej drodze pojawia się namiętny romans, wszystko wskazuje na to, że w końcu trafiła na tego jedynego. Niestety — zamiast happy endu dostaje bilet w jedną stronę do świata zbrodni i tajemnic. Joanna Szmidt, główna bohaterka powieści, bez wątpienia jest jedną z najbardziej barwnych postaci pierwszoplanowych. Inteligentna, z ciętym językiem i ogromnym dystansem do siebie, nie potrafi stać z boku i biernie czekać na rozwój wydarzeń. Zamiast tego sama zaczyna mieszać w śledztwie, ku rozpaczy policji oraz swojej menadżerki. Jej pomysły bywają ryzykowne, a decyzje impulsywne, ale właśnie to sprawia, że czyta się o niej z ogromną przyjemnością. Autor świetnie balansuje między wątkiem kryminalnym a komediowym — niczym ktoś, kto chodzi po linie nad przepaścią. Oczywiście, jak to w komedii kryminalnej, musi być trup — i jest. Historia ma świetne tempo wydarzeń, nie pozwala się nudzić ani przez chwilę. Dialogi oraz absurdalne sytuacje, w które wpada bohaterka, bawią do łez. Humor bywa złośliwy i momentami bardzo bezpośredni, ale idealnie pasuje do konwencji, dzięki czemu książkę czyta się migiem i bardzo lekko. „Ukochany z piekła rodem” to książka, która nie udaje czegoś, czym nie jest. Ma bawić, wciągać i poprawiać humor — i robi to skutecznie. To idealna propozycja dla fanów komedii kryminalnych, ironii oraz historii, w których silna kobieca bohaterka gra pierwsze skrzypce. Świetny początek serii i bardzo udane wznowienie debiutu, który wciąż broni się świeżością i humorem, mimo że od pierwszego wydania minęło już sporo lat. 📚✨ Cytaty: „Joanna Szmidt sprzedała ponad pięćdziesiąt milionów egzemplarzy książek na całym świecie i zdobyła dwadzieścia prestiżowych nagród literackich. A pana jedynym osiągnięciem jest regularne zamienianie tlenu w dwutlenek węgla.” „-Nieźle się trzyma jak na swoje lata - usłyszała niski lecz z pewności damski głos. -No.. Musi mieć już jakoś pod pięćdziesiątkę,ale zupełnie tego po niej nie widać - odpowiedział drugi, dla odmiany wysoki damski głos. -Jak nic botoks (...) albo lifting. Pewnie jest tak naciągnięta że jak się uśmiecha, to piersi same jej się unoszą.”

Kiedy autor, który dziś uznawany jest za pierwszą ligę polskiej komedii kryminalnej, decyduje się na wznowienie swojego debiutu, czytelnik staje przed ciekawym pytaniem: czy ta pierwsza iskra wciąż potrafi rozpalić entuzjazm? „Ukochany z piekła rodem” to dowód na to, że Alek Rogoziński od samego początku miał w ręku patent na rozbrajanie mrocznych schematów gatunku za pomocą czystej, niczym nieskrępowanej ironii. Wszystko zaczyna się od Joanny – postaci, która jest antytezą chłodnych śledczych z modnych skandynawskich thrillerów. To kobieta, w której życiu chaos gości częściej niż porządek. Gdy na horyzoncie majaczy szansa na wielkie uczucie, czytelnik spodziewa się raczej komedii romantycznej, tymczasem autor serwuje nam... zwłoki. I to w okolicznościach, które zamiast gęsiej skórki, wywołują uśmiech niedowierzania. Siła tej opowieści tkwi w tym, jak Rogoziński zarządza pechem swojej bohaterki. Joanna nie rozwiązuje zagadek dzięki genialnej dedukcji, lecz raczej próbuje przetrwać w świecie, który nagle postanowił ją wrobić w morderstwo. To sprawia, że kibicujemy jej nie dlatego, że jest nieomylna, ale dlatego, że w swoich potknięciach jest tak bardzo ludzka. Czytając tę książkę dzisiaj, łatwo dostrzec, gdzie narodził się ten specyficzny styl, który fani nazywają „rogozińszczyzną”. To przede wszystkim bezlitosne, choć podszyte sympatią, punktowanie naszych narodowych cech, towarzyskich układów i medialnych póz. Postacie poboczne nie są tu tylko wypełniaczami tła – każda z nich to mała bomba humoru, która wybucha w najmniej oczekiwanym momencie. Choć to wznowienie pierwszej książki w dorobku autora, nie czuć w niej debiutanckiej niepewności. Wręcz przeciwnie – uderza w niej odwaga w mieszaniu gatunków. Rogoziński bawi się z czytelnikiem w chowanego: podsuwa mylne tropy, mruga okiem znad krawędzi strony i udowadnia, że o śmierci można pisać w sposób, który paradoksalnie poprawia nastrój. Dystans, którego potrzebujemy: W zalewie ciężkich, brutalnych kryminałów, ta książka jest jak głęboki oddech. Pozwala na całkowite odcięcie się od codzienności bez konieczności mierzenia się z traumami bohaterów. Dialogi nie brzmią jak wyjęte z podręcznika; mają w sobie życie, złośliwość i autentyczność. Mimo że śmiejemy się co kilka stron, autor nie zapomina o logicznym domknięciu wątku kryminalnego. Finał satysfakcjonuje i składa rozrzucone elementy w spójny obraz. „Ukochany z piekła rodem” w nowej odsłonie to nie tylko sentymentalny powrót dla kolekcjonerów. To przede wszystkim świetnie skrojona farsa, która udowadnia, że dobre poczucie humoru nie ma daty ważności. Jeśli szukasz lektury, która nie udaje traktatu filozoficznego, a po prostu serwuje doskonałą zabawę kosztem kilku pechowych bohaterów – trafiłeś pod właściwy adres. To Rogoziński w czystej formie: błyskotliwy, nieco bezczelny i absolutnie rozrywkowy.