Ukradzione oczy

„Ukradzione oczy”, drugi tom serii Latarenki autorstwa Klaudia Zacharska i Paulina Walachowska, to opowieść, która rozwija świat znany z pierwszej części, jednocześnie wprowadzając więcej napięcia, mroku i emocjonalnej głębi. Już od pierwszych stron czuć, że stawka jest wyższa – bohaterki nie tylko mierzą się z zagrożeniem, ale też z konsekwencjami wcześniejszych decyzji. Fabuła skupia się na dalszych losach Poli, River i Mai, które po złamaniu niebezpiecznej klątwy nie mogą liczyć na spokój. Wręcz przeciwnie – ich działania przyciągają uwagę groźnego czarnoksiężnika, który za wszelką cenę chce odkryć, która z dziewczyn posiada magiczne zdolności. W tym celu posuwa się do coraz bardziej niepokojących metod: wysyła szpiegów, manipuluje otoczeniem i wprowadza do gry istotę, która potęguje atmosferę zagrożenia. W efekcie bohaterki zmuszone są do ciągłej ucieczki, ukrywania się i podejmowania trudnych decyzji, które wystawiają ich przyjaźń na próbę. Największą siłą tej książki są właśnie bohaterki. Pola – odważna i impulsywna, River – inteligentna i spostrzegawcza, oraz Maja – cicha, ale niezwykle wrażliwa – tworzą bardzo wiarygodne trio. Każda z nich reaguje inaczej na niebezpieczeństwo, co sprawia, że relacje między nimi są dynamiczne i pełne autentyczności. Autorki świetnie pokazują, że siła nie zawsze oznacza brak strachu – przeciwnie, to właśnie umiejętność działania mimo lęku staje się tu jednym z kluczowych motywów. Styl pisarski jest lekki i przystępny, ale jednocześnie potrafi budować napięcie. Autorki operują językiem, który dobrze trafia do młodszego czytelnika, nie upraszczając przy tym emocji ani fabuły. Opisy są sugestywne, momentami wręcz niepokojące, co dobrze współgra z rosnącym poczuciem zagrożenia. Widać też wyraźnie, że świat przedstawiony jest przemyślany – magia ma swoje zasady, a wydarzenia wynikają logicznie z wcześniejszych wątków. W książce pojawia się kilka wyraźnych motywów. Najważniejszym z nich jest przyjaźń – nie jako coś oczywistego, ale jako relacja, która wymaga zaufania i poświęceń. Obok tego pojawia się motyw tożsamości i odkrywania własnych możliwości, a także lęku przed byciem obserwowanym i kontrolowanym. Tytułowe „ukradzione oczy” można odczytywać nie tylko dosłownie, ale też symbolicznie – jako utratę poczucia bezpieczeństwa i prywatności. Pod względem gatunkowym książka łączy elementy fantastyki młodzieżowej z przygodą i lekkim dreszczykiem grozy. To historia skierowana głównie do młodszych czytelników, ale dzięki emocjonalnej warstwie i dobrze poprowadzonej fabule może zainteresować także starszych odbiorców, którzy lubią klimaty magiczne z wyraźnym naciskiem na relacje między bohaterami. Czytając „Ukradzione oczy”, trudno pozostać obojętnym – pojawia się napięcie, niepokój, ale też ciepło i wzruszenie. To jedna z tych historii, które przypominają, jak ważne jest wsparcie innych ludzi w obliczu zagrożenia. To wciągająca, emocjonalna i dobrze napisana kontynuacja, po którą zdecydowanie warto sięgnąć, szczególnie jeśli pierwszy tom zostawił niedosyt.

„Ukradzione oczy” Klaudia Zacharska Pierwszy tom przygód Latarenek zostawił mnie z poczuciem, że ta historia ma jeszcze sporo do powiedzenia. I faktycznie, bo ta nowa „przygoda” okazała się być intensywniejsza i bardziej niepokojąca niż się spodziewałam. Przyjaciółki co prawda w pierwszej części złamały klątwę piranii duszy, ale spokój jaki po tym nastał był tylko pozorny. Poczucie bycia „na celowniku” narastało z każdą kolejną stroną. Motyw oczu, szpiegów i nieustannej kontroli budował napięcie, które młodszych czytelników może przyprawić o dreszcze. Bardzo podobało mi się to, jak Klaudia poprowadziła relacje między Mają, Polą i River. One już nie były tylko dziewczynami wrzuconymi w nadnaturalną przygodę, a działały jak prawdziwa drużyna, choć każda z nich przeżywała zagrożenie na swój własny sposób. Maja, nieśmiała i wrażliwa, coraz mocniej odczuwała ciężar magii, która ją wyróżniała. Pola reagowała buntowniczo, impulsywnie, a River próbowała wszystko zrozumieć i poukładać. W tle pojawiał się też inny wymiar czyli Limbo (miejsce chłodne, bez barw, obce i przerażająco puste), a autorka bardzo sprawnie balansowała między tymi dwoma światami. Podobało mi się też to, że w pewnym stopniu ta seria połączyła mnie z innymi znanymi już książkami Klaudii, bo mamy tu nawiązanie do „Sepii” właśnie, ale też do debiutanckiej „Kantaty”. To świetna książka dla starszych dzieci i młodszych nastolatków, ale jako dorosła czytelniczka również się tu odnalazłam. Jeśli podobała się Wam „Pirania duszy” to druga część Was nie rozczaruje. Czekam na to co jeszcze się wydarzy , bo Klaudia nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Czytajcie książki Klaudii Zacharskiej.