Ulice ciem (ilustrowane brzegi)

“Każda książka jest jak taka pojedyncza pszczoła. Pszczoły tworzą rój, a książki opowieść. Bo zdradzę pani pewien sekret. Jeśli widzi pani pszczołę w swoim świecie, niech pani dobrze ją traktuje, bo to wysłanniczka opowieści. Niesie swoją część historii, żeby ktoś inny mógł ją przechwycić”. Czy ten cytat nie jest po prostu piękny? Pochodzi z najnowszej książki Katarzyny Puzyńskiej „Ulice ciem”, która łączy w sobie zagadkę kryminalną ze szczyptą magii, a przy tym jest idealną pozycją dla każdego książkoholika. Autorka zabiera nas w klimatyczną podróż po Warszawie z roku 1939 oraz z czasów współczesnych. I to właśnie obraz tej przedwojennej Warszawy najbardziej mnie zachwycił. Puzyńska idealnie oddała klimat tamtych czasów i specyficzny sznyt warszawskich ulic. Do tego jeszcze gwara, którą wprowadza, pozwala nam nie tylko przenieść się w czasie, ale nadaje całej powieści niezwykłego, niepowtarzalnego charakteru. Może dla niektórych będzie ona zbyt toporna i ciężka do przebrnięcia, ale mnie naprawdę się podobała. Sama kreacja bohaterów także jest świetna. Idealnie oddaje mentalność ówczesnych mieszkańców miasta, gdzie niepokój związany z wojną daje się wszystkim we znaki. Lena to kobieta z ogromnym bagażem doświadczeń – wiele jej decyzji może wydawać się kontrowersyjnych, jednak nie da się jej nie polubić. Postacie drugoplanowe? Każda jest wyrazista i dopracowana. Nie stanowią jedynie tła, lecz wnoszą coś wartościowego do fabuły. A portret mordercy i jego studium psychologiczne? Cudo! Dodając do tego wszystkiego świetnie budowane napięcie, genialnie poprowadzoną intrygę, brutalność, konszachty i prostytucję, otrzymujemy naprawdę ciekawy kryminał, którego wisienką na torcie jest magia. „Ulice ciem” to zupełnie nowa odsłona twórczości autorki, która bardzo mi się podoba. Dwie linie czasowe zgrabnie się łączą, całość jest dobrze przemyślana, a od lektury trudno się oderwać. Serdecznie polecam! K.