Uniwersum Metro 2033: Paryż: Lewy Brzeg

Po katastrofie na ziemii to Paryskie tunele stały się nowym domem dla ludzkości. Podzieleni na frakcje (lewy i prawy brzeg) próbują żyć. Niestety niektórzy zamknięci w ciemności, tuneli ludzie pokazują swoją ukrytą głęboko naturę, przez co zdarzają się między nimi również konflikty. Madonna próbuje być dobrym przywódcą. Ma plan zjednoczyć ludzi i wprowadzić między nimi ład, jednak trwający konflikt, sprowadza na nią niebezpieczeństwo. Czy wśród masy brudu, odchodów, smrodu konfliktów i stworzeń bez skrupułów, można spokojnie żyć ? Czy Madonnie uda się wprowadzić choć trochę spokoju, wśród swoich ludzi? "Uniwersum Metro 2033. Paryż: Lewy brzeg" to książka dla fanów motywu postapo. Dla mnie ta książka, to było wyjście ze strefy komfortu. Chciałam poznać coś nowego. W książce znajdziecie wiele przemocy, brudu i nieludzkiego zachowania niektórych bohaterów. Przyznam, że chwilami miałam problem z tą historią, bardzo mi się ciągnęła i nie potrafiłam się skupić na fabule. Autor próbował stworzyć wielowątkową fabułę, jednak chwilami było tego wszystkiego za dużo, przez co ucierpiała na tym historia. Co do postaci. Tu było różnie jedne bardzo mnie intrygowały, drugie były nijakie a trzecie przyprawiały mnie o ciarki. Akcja jest dynamiczna, choć zmienia się bardzo szybko i chwilami przyprawia o zawrót głowy. Ogólnie nie chce Wam tu za dużo pisać, bo to popsułoby całą zabawę z czytania i wyrabiania sobie własnego zdania. Wiem jedno. Autor ma naprawdę świetne pióro, książkę przeczytałam od pierwszej do ostatniej strony, pomimo kilku minusów i spędziłam z nią naprawdę kilka przyjemnych wieczorów. Czy polecam? Tak, bo, jak mówiłam każdy powinien sam wyrobić sobie własne zdanie.

Fajne

"Paryż: Lewy Brzeg" to książka brutalna, surowa, nieprzyjemna tak samo jak życie w paryskim metrze. Po latach przebywania pod ziemią ludzie zapomnieli już, jak wyglądał kiedyś świat zewnętrzny. Część z nich ewoluowała w nietypowy sposób - widzą w ciemnościach, mają wyostrzony słuch - natura zrobiła wszystko by tylko lepiej dostosować ich organizmy do warunków panujących w tunelach. Osobiście trochę męczyłam się przy tej książce. Ciężko mi było znaleźć chociaż jednego bohatera, któremu mogłabym kibicować. Ostatecznie skupiłam się na Madonnie, bo spodobała mi się jej nieustraszoność w dążeniu do celu. Nie do końca pasowało mi, że ludzie tak szybko i tak mocno ewoluowali, odbierało mi to trochę realizmu całej historii. Powieść ma w sobie wszystko, co fani Metra lubią najbardziej, czyli m.in. skomplikowane relacje pomiędzy różnymi stacjami-nacjami oraz oddech mutantów na karku. Myślę, że warto dać jej szansę, szczególnie jeśli lubi się to uniwersum.