Upiorni

Nie ma co ukrywać. Zakochałam się w twórczości Szustera, gdy byłam w 1/3 „Splątanych” i po lekturze „Upiornych” to uczucie jedynie się pogłębiło. „Upiorni” to prawdziwy rollercoaster i jazda bez trzymanki. Książka porwała mnie do tego stopnia, że zarwałam dla niej nockę i pomimo, że na drugi dzień syn nie chciał dać mi żyć to kompletnie tego nie żałuję! Przewracałam strony jak szalona i za wszelką cenę chciałam się dowiedzieć co jeszcze ciekawego wymyślił autor dla naszych bohaterów, a uwierzcie, że troszeczkę się tutaj dzieje. Otrzymujemy porwanie, eksperymenty, mordercę z przeszłości który komplikuje sytuację, a to wszystko przyodziane jest w wartką akcję, nietuzinkowych bohaterów i oczywiście splątanie kwantowe, od którego tak naprawdę wszystko się zaczęło. Wiecie co jeszcze podobało mi się w „Upiornych”? To, że autor umieścił akcję w miejscach, które znam i które łatwo zweryfikować, zwłaszcza gdy mieszka się na Śląsku. Góry Sowie wielbię, a bunkry o których pisze autor odwiedziłam wiele razy i lubię tam wracać. Niejednokrotnie podczas czytania przenosiłam się w miejscu i czułam jakby wydarzenia rozgrywały się zaraz obok mnie. Potrafiłam sobie wszystko świetnie zobrazować i to właśnie sprawiło, że książkę czytało mi się tak dobrze. Jednak pisząc o książce nie można pominąć okładki, którą zaprojektował Dawid Boldys. Według mnie nie ma on sobie równych w tworzeniu tak klimatycznych (i może troszeczkę demonicznych) grafik. Także podsumowując, kompletnie nie spodziewałam się tego co otrzymałam i była to prawdziwa petarda! Jestem zachwycona i po raz kolejny „kupiona”. Jeżeli lubicie takie klimaty to koniecznie sięgnijcie po serię. Polecam z całego serducha, bo mi nie pozostaje już nic innego jak tylko wypatrywanie kolejnych tytułów!

"Upiorni" Łukasza Szustera to bardzo dobrze skonstruowany mix gatunkowy - historia kryminalna z elementami grozy i wątkiem fantastycznym. Ale czy na pewno to fantastyka? Od czasu do czasu robię sobie przerwę od klasycznych kryminałów czy thrillerów i sięgam właśnie po taki mix gatunkowy z fantastyką w tle. Zastanawiam się też nad tym co by było, gdyby fabuła takich książek stała się naszą rzeczywistością? Czy dalibyśmy radę żyć w takim świecie? A przyznam, że wyobraźnia autorów jest ogromna. Dość często się zdarza, że zawarte tam historie mają naukowe podwaliny albo po części są tam elementy naszej rzeczywistości. Tak właśnie jest w przypadku serii Łukasza Szustera. Splątanie kwantowe jest bowiem badane przez świat nauki i - choć aż takie cuda się nie dzieją (może na razie) - to coś za tym się może kryć. Po świetnym debiucie jakim była książka "Splątani" z dużą ciekawością czekałam na zapowiadany finał. Tytuł "Upiorni" dawał nadzieję na kawał dobrej historii. Pamiętam moje pozytywne zdziwienie podczas czytania pierwszej części. Było to dla mnie nowe odkrycie, bo od fantastyki całkiem stroniłam. "Upiorni" to kontynuacja i tak naprawdę wydawało mi się, że jestem wciąż w "Splątanych", tak bardzo wiążą się ze sobą te dwie części. Historia płynnie przechodzi do czasów po "katastrofie" pod instytutem badania splątania i przybliża dalsze losy bohaterów doskonalących swoje ponadrzeczywiste umiejętności. Już sam początek zapowiada, że będzie tajemniczo. Powrót do znajomych miejsc i bohaterów, których już znamy z pierwszej części. Największą sympatią darzę Filipa, który powoli odkrywa swoje zdolności i wciąż się w tym szkoli. Zresztą wszystkie postaci są tu wyraziste i z charakterem. Pojawiają się też nowe wątki i postaci skumulowane wokół badań nad splątaniem. Tajemniczy szczurowaty gość po trupach dążący do zapanowania nad przyszłymi wydarzeniami czasem przyprawia o gęsią skórkę. Bezwzględny i twardy. Podoba mi się tak wykreowana postać. Nie może być jednak aż tak cukierkowo, bo mam też pewne "ale"... Jestem lekko zawiedziona, że pewne wątki ze "Splątanych" nie zostały bardziej rozwinięte, bo bardzo na to liczyłam, szczególnie że zakończenie pierwszej części to zwiastowało. I za mało było upiornego rodzeństwa Kutzów. Jeśli nie czytaliście jeszcze tej serii to bardzo zachęcam. Szczególnie polecam czytanie obu książek jedna po drugiej, wtedy idealnie wtopicie się w ten świat. Realny czy nierealny? Kto wie czym zaskoczy nas jeszcze nauka.

Po masakrze pod Krakowem życie bohaterów zwalnia tempo. Wilhelm Borsztajn spokojnie pracuje w drogówce. Zuza wraz z ocalałym z kopuł Filipem starają się zrozumieć splątanie, zjawisko pozwalające na manipulację rzeczywistością. Rodzeństwo Kutzów znika bez śladu ku radości innych. Lecz co dobre... W szpitalu psychiatrycznym budzi się po latach Gustaw Klemer, porywacz, który ma coś do wyjaśnienia z Borsztajnem. Lecz to dopiero początek nie do końca miłych niespodzianek. O ile 'Splątani' to jazda bez trzymanki tak 'Upiorni' to skok na bungee... Bez liny... Wydarzenia z poprzedniej części tak naprawdę niczego nie zakończyły. Dopiero wszystko się nakręca. Pojawiają nowi gracze. Starzy nie dają o sobie zapomnieć. Ta gra nie może być delikatna, gdyż każdy każdemu wchodzi w drogę. Jest ostro, wulgarnie, brutalnie, krwiście... Kto kogo ubiegnie, przechytrzy, dorwie, zabije, zniszczy jako pierwszy? Łukasz zmieszał ze sobą różne wątki i bohaterów na mistrzowskim poziomie!!! Perfekcyjnie połączył wszystko ze zjawiskiem splątania kwantowego. Bohaterowie? Same indywidualności. Każdy tu jest inny i żeby było ciekawiej, autor zmienia część ich wraz z upływem akcji. Książka ta jest bardzo mocnym thrillerem, naszpikowanym elementami grozy oraz fantastyki naukowej. Psychole, mordercy, mroczne zakamarki mózgu czy moce psychiczne to elementy, których nie powstydziłby się chyba sam King. Polecam, kawał świetnej literatury, po której będziecie musieli przewietrzyć głowy i obmyć ręce z krwi 😈