Usuwacz

"Usuwacz" Krystian Stolarz Byłam bardzo ciekawa czy "Usuwacz" wciągnie mnie w swój mroczny świat, i choć na początku trudno było mi się odnaleźć to po kilkunastu minutach zaczęło mi się podobać. Fabuła ciekawa, momentami przewidywalna, ale były też chwile sporego napięcia. Szczególnie końcówka mnie zaskoczyła. Miałam swoje podejrzenia, ale autor tak umiejętnie wplótł subtelne tropy i fałszywe poszlaki, że nie byłam przygotowana na taki finalny obrót wydarzeń. Ta historia nie tylko trzymała w napięciu, ale również prowokowała do myślenia. Autor poruszył ważny i jakże aktualny temat we współczesnym świecie - piętnowanie pijanych kierowców przewija się tu wielokrotnie. Warto też zadać sobie pytanie, czy system sprawiedliwości jest jedyną drogą by zadośćuczynić za ludzkie cierpienie. Muszę jeszcze wspomnieć o jednym. Autor doskonale odwzorował policyjną rzeczywistość. Dzięki swojemu doświadczeniu zawodowemu zbudował świat przesiąknięty realizmem, począwszy od procedur, aż po emocjonalne zmagania bohaterów. To duży plus. Myślę że "Usuwacz" zadowoli każdego miłośnika kryminałów, a jednocześnie zmusi do refleksji nad naturą sprawiedliwości i zemsty. Warto w pełni docenić mistrzostwo autora w budowaniu napięcia i portretowaniu bohaterów. Widać tu wprawną rękę, zarówno pisarza, jak i tego, który zna mrok świata od podszewki. Będę czytać wcześniejsze książki autora, bo po tej już wiem, że warto.

“Nie istniał żaden środek karny, który zrekompensowałby utratę najbliższej osoby.” Co o tym myślicie ? Tak często mścimy się za krzywdy, lubimy się rewanżować, niekoniecznie w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Ale gdy z czyjejś winy, stracimy kogoś bliskiego, to czy odwet w formie odebrania mu życia, da nam satysfakcję ? A może niech sprawiedliwość zrobi swoje ? Ale jak ? Wyrok, więzienie, pozbawienie kogoś wolności, nie zwróci życia osoby, którą nam odebrano. To w końcu istnieje ta sprawiedliwość czy to tylko pozory ? Ksawery Kulczyński przez pijanego kierowcę, stracił żonę, córkę i sens życia. A sprawca siedzi od dwóch lat w areszcie i wyrok wciąż jest niepewny. Czy to sprawiedliwe ? W tej książce Krystian Stolarz rzuca nowe światło na pojęcie sprawiedliwości. Jej istnienie, zasadność przekonania, że policja, sądy itp są rękoma sprawiedliwości, staje się tu wręcz wątpliwa. I tytułowy “Usuwacz” bierze sprawy we własne ręce. Sądzę, że każde z nas może podać konkretny przykład wypadku z udziałem osoby nietrzeźwej. Ja od lat obserwuję tok sprawy śmierci pewnego chłopca z sąsiedniej wioski. Moja córka ma obecnie 9 lat, a on zginął kilka dni przed jej narodzinami. 11 latek, który po prostu wyjechał na rowerze z domu i spotkał na drodze osobę, która miała już zakaz prowadzenia pojazdu, nie miała prawa jazdy i prowadziła mimo to, znów pod wpływem. Nawet nie wiedział, że potrącił człowieka, nawet nie udzielił pomocy, a do dziś dnia nie poniósł należytej kary… I tu Krystian Stolarz tworzy Usuwacza, czyli człowieka, który siedzi jak sądzę w wielu z nas. Morderca, zwyrol, przestępca czy…bohater ? Nie ma peleryny. Ma linkę, gwoździe, listy i misję do wykonania - zrobić to czego nie robi wymiar sprawiedliwości - ukarać winnych. Ksawery zabijał ból wyłapując pijanych kierowców. Choć szefostwo ograniczyło mu możliwości na wszelkie sposoby, nie poddawał się i był w tym bardzo skuteczny. Tylko tak mógł uniemożliwić im zrobienie krzywdy innym ludziom, takiej jakiej sam doznał. Jednak zostaje wcielony na nowo do Wydziału Kryminalnego gdy w liście od Usuwacza pojawia się jego nazwisko. Co mają ze sobą wspólnego ? Kolejna książka autora, który już pierwszą jaka wpadła w moje ręce, wysoko wskoczył na moją listę tych wartych uwagi twórców kryminałów. Miała nie być tak brutalna jak “Zbawca”. No i może nie była ale do delikatnych i subtelnych jej z pewnością nie zaliczę. Za to sieczkę z mózgu zrobiła profesjonalnie. Stolarz ponownie pokazuje nam jak wygląda praca policji. Nie mydli oczu, nie wybiela, nie idealizuje. Widzimy, że rzeczywiście, nie raz czują się bezkarnie, wiele uchodzi im płazem, nadużywają władzy i lecą w … kulki ;) mamy mimo to im ufać ? Wierzyć, że oddając w ich ręce swoje bezpieczeństwo, bezpieczeństwo naszych bliskich lub licząc na to, że dorwą tych którzy skrzywdzili kogoś dla nas ważnego, nas nie rozczarują ? A co nam pozostaje ? Od tego są. Nie każdy zawodzi, nie każdy olewa obowiązki. To też ludzie. Nieidealni. I takich właśnie mamy tu bohaterów ścigających Usuwacza. Nie bez skaz, ludzkich, poturbowanych przez życie, porywczych, rządnych poklasku, marzących o awansie lub…emeryturze. W Zielonej Górze nie spodziewali się, że trafią na seryjnego mordercę. Ciał przybywa, ofiary nie są święte ale sprawcę trzeba złapać. Niestety policja błądzi po omacku, nie mają pojęcia jak namierzyć Usuwacza. Choć czują, że mają go tuż pod nosem, bo wie więcej niż powinien. Czy to jeden z nich, skoro zna każdy ich krok ? Czy im z kolei uda się przewidzieć kto będzie następny i pokrzyżować plany mordercy ? Nadal jestem pod wrażeniem tej historii. Zrobiła mi niesamowity mętlik w głowie. Z jednej strony bacznie śledziłam postępy policji, ciekawiło mnie kto stoi za tymi morderstwami ale też… Potrafiłam go zrozumieć. Czy można uważać jego postępowanie za zasadne ? Czy trzeba je potępiać ? Tu właśnie autor daje poważnie do myślenia. Nie wskazuje odpowiedzi, nie uczy nas, że prawo jest do d@py i mamy działać na własną rękę, wymierzając sprawiedliwość pod sztandarem “oko za oko”. Ale jednak czuć wątpliwości… Wyraźnie też pokazuje nam jak wielką krzywdę można wyrządzić wsiadając za kierownicę wtedy kiedy absolutnie tego się robić nie powinno. Na wstępie mamy wzmiankę, że tylko w 2022 roku przez pijanych kierowców zginęły 172 osoby. Dużo czy mało ? Rak zabija więcej. Ale każda z tych osób miała rodzinę, miała wrócić do domu, miała plany na przyszłość. Każda była dla kogoś wszystkim i po prostu stanęła komuś na drodze. Komuś kogo na tej drodze być nie powinno. A ile osób przeżyło ale to życie już nie jest takie samo ? Ile mamy osób na różne sposoby okaleczonych po takich wypadkach ? Uważam, że to książka świetna i ważna. Wciąga niesamowicie, szokuje, zostawia ze szczęką na podłodze, bo to co odwalił przed samym zakończeniem i na ostatnich stronach, nasz autor to… W głowie się nie mieści. Taki mega zwrot akcji, że klękajcie narody. Absolutnie się tego nie spodziewałam. I samo zakończenie, takie niedomknięte choć oczywiste. Genialnie to rozegrał. Poznacie sprawcę, oj tak. Ale jestem więcej niż pewna, że nikt się nie domyśli kim on jest. No i ważna bo porusza istotne kwestie i otwiera oczy na to co warto przemyśleć. Kocham romanse, które podobno są idealne dla kobiet. Możemy przy nich odetchnąć od naszej szarej codzienności, pomarzyć, wykreować sobie idealnego faceta i patrzeć na tę miernotę, którą zesłał nam los, myśląc - dlaczego ;) ale może nie jestem statystyczną kobietą, bo kocham też takie książki jak “Usuwacz”, w których nie ma kwiatków i miłosnych wyznań. Ale są pisane przez życie. Jakie by ono nie było… Polecam ! Musicie poznać książki Pana Policjanta . Dziękuję za egzemplarz do recenzji.

"Usuwacz" Krystiana Stolarza to moja pierwsza styczność z twórczością autora i myślę, że nie ostatnia. Pierwsza myśl, jaka przychodzi mi w związku z tą książką, to że mamy tu taki.. męski kryminał. Oczywiście odbieram to na plus. Jakieś 50 stron potrzebowałam, by wczuć się w klimat, specyficzny dla danego środowiska język i przyznaję, czułam autentyczność dialogów, postaci, a że autor sam, jak przeczytamy "wieloletni funkcjonariusz wydziału kryminalnego", wywodzi się z tego środowiska, to i myślę oddał jego charakter, choć są momenty, w których zastanawiałam się, czy nie za bardzo ubarwił pewne elementy fabuły oraz nie złagodził dialogów usuwając z nich mnogie wulgaryzmy, które jestem w stanie sobie wyobrazić w prawdziwym światku. Koło się potoczyło, akcja nabrała tempa i naprawdę wciągnęłam się w uchwycenie Usuwacza - seryjnego mordercy, który postanawia samemu oddać sprawiedliwość tam, gdzie system... jednym słowem nawalił. I skoro o sprawiedliwości już mowa. Zatrzymajmy się tu na chwilę, bo i do takiej refleksji skłania nas książka. Czy istnieje sprawiedliwy wyrok za czyjąś śmierć? Kara śmierci, a może pozbawienie wolności, ale jeżeli tak, to na ile? "Sprawiedliwość. Kiedy się patrzy na nią przez pryzmat ludzkiego cierpienia, jej sens, powaga i ustanowione reguły stają się zupełnie bezwartościowe." Autor porusza ważną kwestię śmierci spowodowanej przez pijanych kierowców - to traumatyczne przeżycie, w którym główny bohater traci cały swój świat, swoją żonę i córkę. Zjawisko, które jest powszechne, o którym tak często się mówi, a wciąż potrzeba uświadamiania: Piłeś? Nie jedź!! Samo zakończenie sprawiło jednak, że mój entuzjazm opadł. Moim zdaniem straciło na prawdziwości wydarzeń, choć jest spójne i niektórym może przypaść do gustu. W moim odczuciu jednak było mało przekonujące, a po tak świetnie rozkręconej fabule spodziewałam się czegoś bardziej... zaskakującego? Nie mniej oceniając całość - warta polecenia!