Usypianka

Można powiedzieć, że ta seria to połączenie kilku gatunków - coś na pograniczu obyczajówki i lekkiego thrillera z nutą realizmu magicznego. W drugiej części serii bohaterki wracają na Kociewie. Ogromnym plusem jest tu lokalny klimat - gwara, zwyczaje, potrawy, lecznicze zioła. Spadek po ciotce - stary dom z potencjałem na agroturystykę, okazał się dość specyficznym miejscem. Nie był „normalny”. Coś w nim „żyło”, pojawiały się dziwne odgłosy, wypadki, a nocą, gdzieś między pokojami gości przemykała... kobieta z siekierą. Niecodzienny widok... Autorka stopniowo budowała atmosferę niepokoju, który sączył się powoli, niemal niezauważalnie. Była tu jakaś tajemnica, którą chciałam szybko poznać. Najbardziej wciągnął mnie wątek Heli - młoda, ale jednocześnie bardzo uważna i miała intuicję. Jej sny odgrywały tu ogromną rolę - były jak wskazówki, fragmenty układanki. Z kolei Matylda… no, jej zachowanie momentami było naprawdę dziwne - te jej zmiany, zaniki pamięci, nieświadome „wcielanie się” w kogoś innego, to już było niepokojące i trudne do wytłumaczenia. Myślę, że ta książka najbardziej spodoba się tym, którzy lubią takie historie przemieszane gatunkowo. Styl jest lekki, naturalny, dobrze się to czyta. Nie ma zbędnego kombinowania, a historia płynie spokojnie. Kociewie jest pokazane bardzo plastycznie, czuć tę lokalność, a całość wypada wiarygodnie i ma swój klimat. Doceniam też, że pojawiły się tu lekkie sceny, momentami wręcz zabawne, dzięki czemu książka wciągała jeszcze bardziej. Jeśli macie ochotę na opowieść z rodzinną tajemnicą w tle, gdzie stopniowo odkrywane są te sekrety, to miło spędzicie czas z tą książką.