Utracone światło

Powieść napisana jest w dwóch przestrzeniach czasowych . Obóz zagłady w Bełżcu rok 1942 i teraźniejsze czasy 2004 rok. Ta historia jest autentycznym przekazem upamiętnienia pomordowanej społeczności żydowskiej Zamościa. Bestialstwo i rzeź której dokonali hitlerowcy nie usprawiedliwi ich...dziesiątki lat po wojnie ,w tym miejscu powstało muzeum by upamiętnić rzeź jakiej dokonali hitlerowcy. Powieść od pierwszych stron wciaga czytelnika w wydarzenia z czasów wojny, fakty odkrywane krok po kroku szokują ale dają też nadzieję na lepsze jutro... Widać jaki ogrom pracy autorka włożyła w napisanie tej historii. Pokazała nam , z jakim okrucieństwem musieli się zmagać Żydzi podczas okupacji niemieckiej , jakie były relacje polsko- żydowskie ,odmienność religijna, i bestialstwo którego dokonali hitlerowcy. "Ofiary obozu bełżeckiego były anonimowe" "Wojnę przeżyło zaledwie dwóch obozowych zbiegów. Wiedzę o tym ,jak wyglądała i jak działała fabryka śmierci, czerpano wyłącznie z ich zeznań i relacji okolicznych mieszkańców " "W niespełna 10 miesięcy hitlerowcy zagazowali tu ponad pół miliona ludzi ." "Odebrali im wszystko ,majątek, godność, na koniec życie. Tym ,którzy musieli to biernie oglądać, stracili wiarę w człowieczeństwo..." Czytam bardzo dużo książek powiązanych z okresem drugiej wojny światowej ale powiem wam że to kolejna powieść w której dowiedziałam się nowych faktów, zbrodni dokonanych w Bełżcu na narodzie żydowskim to straszne co tam się wydarzyło. Tego nigdy nie zrozumiem i nigdy się z tym nie pogodzę . Historia trudna ,pełna emocji , która skłania do refleksji, przestrzega nas przed złem ale też daje nadzieję że już nigdy więcej się to nie powtórzy. W tej historii poznacie również rodzinę Halickich i tajemnicę Edwarda którą skrywa przez całe swoje życie, o pewnym małym chłopcu którego uratował z getta i o niespełnionych marzeniach,o tęsknocie ,żalu, i wielkiej miłości. POLECAM WAM CAŁYM SERCEM TĄ PORUSZAJĄCĄ POWIEŚĆ 💔

"Utracone światło" Bożeny Gałczyńskiej-Szurek to książka, która ostatnio totalnie mnie wciągnęła. Nie mamy tu dwóch linii czasowych, a poznajemy wydarzenia z czasów wojny. Wszystko zawdzięczamy wspomnieniom, które, choć nieliczne ostały się wraz ze świadkami tych wydarzeń. Tak więc z roku 2004, możemy przenieść się w czasie do 1942 roku, którego wiosną do Bełżca przybył pierwszy transport Żydów. Tematyka około obozowa - obóz, o którym mało dziś wiadomo, a niejedne źródła nawet nie ujmują go na liście. Totalnie zapomniany, choć nie mogło ujść uwadze zamordowanie pół miliona ludzi. Jeżeli chodzi o samą książkę? Otwieracie, zaczynacie czytać, a tu raptem jesteście już na 130 stronie. Otóż tak porywa nas przedstawiona na jej stronach historia. Do Zamościa przyjeżdża Jakub - Amerykanin, melduje się w apartamencie najdroższego hotelu, a jego pojawienie się nie może przejść obojętnie wobec tak małej społeczności. Tajemnicą przez chwilę pozostaje również zlecenie, a w zasadzie dwa, powierzone przez różne osoby. Przypadek, bądź przeznaczenie, sprawia, że kluczem do obu poszukiwań jakich się podjął, jest dziewczyna, którą zaraz po przyjeździe poznaje w recepcji i z którą wdaje się w romans. Wielowątkowa akcja porusza wiele istotnych kwestii - pamięci o dokonanych na Zamojszczyźnie zbrodniach, podziale rasowym, wciąż aktualnym rasizmie a dokładnie antysemityzmie, wiele skrywanych od lat tajemnic.  Autorka maluje nam obraz Zamościa, przypomina historię zapisaną na Roztoczu. Zabiera nas na spacer po Muzeum Pamięci w Bełżcu, ścieżką śmierci i choć nie miałam okazji osobiście tam być, to gdy sprawdziłam informacje i dostępne w internecie zdjęcia, miałam poczucie, że tam byłam. Bardzo podobała mi się ta książka i serdecznie polecam wszystkim, którzy lubią czytać książki z historią w tle.