Victoria

"Gdybym nie dała się omotać temu człowiekowi, gdybym go nie posłuchała i została przy tobie, może nasze życie potoczyłoby się zupełnie inaczej, może nie cieriały byśmy tak bardzo..." - mówi Rebecca do Vicorii i Hedy. Tak ileż to razy w naszym życiu zastanawiamy się nad tym gdyby... Całą książka opiera się na tym, że gdybym nie zrobiła tego, to... Te trzy kobiety wplątują się przez jednego człowieka w ciąg zdarzeń cierpień od utraty najbliższych, po sowieckie łagry i rzeczywistość Berlina powojennego podzielonego na strefy wpływów Rosji i Aliantów. Jest także epizod w Stanach Zjednoczonych targanych po wojnie gorączką obawy przed komunizmem oraz wciąż niezałatwionych spraw związanych z rasizmem. Wokół gdyby kręci się cała fabuła. Dużo dzieje się w tej książce i, mimo że nie jest to powieść historyczna, mocno tkwi korzeniami w wydarzeniach od Berlina końcówki wojny po 1964, ale także sięga 1939 roku w Stanach Zjednoczonych targanej rasizmem Alabamy. Autorka pisze w posłowiu: "To nie jest powieść historyczna... Zawsze uważałam, ze głównym celem pisania jest zrozumienie i przeanalizowanie tego, w jaki sposób zwykli ludzie, tacy jak ja lub ktokolwiek z mojego otoczenia, stawiają czoła życiu w innej epoce, gdzie obowiązują inne prawa, inne zasady moralne i inne obyczaje, zupełnie odmienne od tych, z którymi mam do czynienia na co dzień... A może nie tak odmienne? Być może zbyt wiele laczy nas z przeszłością, choć, jak nam się zdaje, mamy ją za sobą, uwolniliśmy się od czasów, w których rządziły bez przeszkód barbarzyństwo, niesprawiedliwość i niesława". No właśnie, czy prześladowania, podłość, nienawiść, podporządkowanie sobie innych, intryga, kłamstwo jest czymś, co mamy za nami, czy są tym, co trawi współczesność, każde nasze działanie? Czyż opowieści o trzech kobietach nie można by umieścić w zupełnie innych realiach i pasowałyby jak ulał? Mimo, że świat jest bardzo czarno-biały — przyjaciel i wróg, komunista i antykomunista, człowiek biały i człowiek czarny, zło i dobro to dzięki Palomie Sanchesz-Garnica jest wiele ciepła, miłości bezgranicznej i poświęcenia prowadzących do walki o to, by życie najbliższych, nie było tylko pasmem tragicznych zdarzeń. Tych jest bardzo dużo na kartach książki, ale podobnie, jak Victoria wierzymy, że hapy end jest możliwy. Bo miłość ma taką moc, że potrafi zwyciężyć to, co jest złe. Niesamowita opowieść, gdzie jesteśmy w stanie rozgrzeszyć nawet złe uczynki, kiedy prowadzą one do wytyczonego dobra, jakim jest wspólne życie Victorii, Rebecci i Hedy. Książka kończy się, jakby miała mieć kontynuację... ale ona jest zupełnie niepotrzebna, bo resztę każdy z nas może sobie dopisać. Ja pisze ją raczej w barwach jasnych... Na koniec uwaga o tym, że wiele dowiadujemy się o Berlinie czasów powojennych podzielonego na strefy, że ludzi tam mieszkający cierpieli biedę i upokorzenia, że kobiety jak wszędzie traciły godność zmuszane do czynów, których nie chciały robić nie tylko przez Rosjan, ale i Aliantów. Gdzie walka o jedzenie, była walką często kończącą się więzieniem. Tak, pewnie część powie, sami chcieli... my to co innego. Nie każdy był faszystą... Mur postawiono w Berlinie, ale wielki i solidny stał w Stanach Zjednoczonych, gdzie panował rasizm niczym nieróżniący się od hitlerowskich Niemiec prześladujących Żydów, Romów. Polaków... Po wojnie ściganie komunistów, w czasach makkartyzmu to najgorsze praktyki z ZSRR, gdzie preparowano dowody, gdzie zmuszano ludzi, by fałszywie zeznawali na innych ludzi, ratując swoje życie. Wolność i amerykański sen, to tylko był i jest sen... Świetna książka, polecam, bo jest też dobrze napisana!

Cenię historie o kobietach.Victoria kobieta siln,odważna, ktorej życie przepełnione było bólem,stratą, pełna determinacji i wiary w lepsze jutro.Victorie poznajemy jako matkę i siostrę żyjącą w powojennym Berlinie.Zdolna zarówno na polu naukowym jak i artystycznym ciężko pracuje i poświęca się gdyż od niej zależy życie jej córki Hedy i siostry Rebekki.Równolegle poznajemy historię prawnika Roberta,broniącego Afroamerykanów.Autorka w poruszający sposób nakreśla nam obraz Ameryki zmagającej się z falą rasizmu.Losy tych dwojga splatają się w pewnym momencie w powojennym Berlinie podzielonym między aliantow.Rodzi się między nimi uczucie.Jak ułoży się ich życie, czy ta miłość przetrwa?Co jescze wydarzy się w życiu Victorii ,czy odnajdzie córkę?Jak ułoży się jej trudna relacja z siostrą?Tego wszystkiego dowiecie się czytając tą pełną emocji,przejmującą historię o losach Victorii w trudnym powojennym świecie. Dziękuję Ona Czyta oraz Wydawnictwu Filia za egzemplarz do recenzji.

Koniec II Wojny Światowej, w zrujnowanym Berlinie żyje kobieta o imieniu Victoria, która posiada talent tworzenia szyfrów. Stara się ukrywać swój talent przed rosyjskim okupantem. By zarobić na życie śpiewa nocami w klubie Kassandra, a musi utrzymać przy życiu siebie, córkę Hedy oraz siostrę Rebekkę. Niestety gdy Rosjanie dowiadują się o umiejętnościach głównej bohaterki zmuszają ją do samotnego wyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Victoria tam odnajduje swoją miłość, jednak życie tam wcale nie jest takie piękne. Okazuje się, że społeczeństwo jest bardzo niesprawiedliwe i jest ogromna fala rasizmu. Jak potoczą się losy głównej bohaterki? Czy miłość potrafi uleczyć? Czy Victoria wróci do Berlina po córkę? Uwielbiam czytać powieści o takiej tematyce, a to jest moje drugie spotkanie z twórczością autorki i się nie zawiodłam. Przyznam, że zazwyczaj akcja książek, które czytam, poruszających temat II Wojny Światowej dzieje się w Polsce, tu mamy Niemcy, a dokładniej Berlin, który został podzielony na dwie części. Wszyscy po wojnie mieli nadzieję na spokój, harmonię i powrót do normalności, niestety w stolicy Niemiec daleko było do ciszy i spokoju. Tam poznajemy Victorię, która za wszelką cenę stawia na pierwszym miejscu swoją córkę i siostrę. To one są najważniejsze w jej życiu, to dla nich śpiewa nocami w klubie by zarobić pieniądze na jedzenie i zwyczajnie na życie. To jej siostra w głównej mierze zajmuje się Hedy. W Berlinie główna bohaterka przez przypadek spotyka Roberta, który skradł jej serce. Mężczyzna jest Amerykaninem i z czasem niestety musi wracać, ale obiecuje, że zrobi wszystko by załatwić wizę dla Victorii, jej córki i siostry. Mężczyzna jest bardzo szarmancki i gdyby tylko mógł ukradłby dla ukochanej gwiazdkę z nieba. Sam również nie miał lekkiego życia, musiał zmierzyć się z ogromną stratą. Victoria też wiele przeszła razem z siostrą, a też ma córkę dla której chce jak najlepiej. Ciężko jest mi się wypowiedzieć na temat czy ja bym wyjechała do Stanów bez dziecka, bo nigdy nie byłam w takiej sytuacji. Główna bohaterka, możemy rzec, że nie miała innego wyjścia, musiała sama opuścić Berlin. Życie w Ameryce wcale nie było takie rewelacyjne jak wszyscy uważali. Historię czyta się z zapartym tchem, nie ma czasu na nudę i nawet nie mając czasu w ciągu dnia, to wieczorem musiałam sięgnąć i przeczytać choć kilka stron, bo byłam ogromnie ciekawa jak to wszystko się dalej potoczy. Wiedziałam, że się nie zawiodę bo poprzednia książka autorki również mnie oczarowała. Tym razem autorka porusza wiele trudnych tematów, przemoc psychiczna, fizyczna, strata, rasizm i już sam fakt, że to wszystko dzieje się tuż po II Wojnie Światowej, gdzie wszyscy mieli nadzieję na spokój, a owego spokoju ni widu ni słychu. W dalszym ciągu ludzie musieli kombinować i walczyć o przetrwanie. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki to wam gorąco polecam i oczywiście zachęcam do zapoznania się też z wcześniejszą powieścią autorki gwarantuję, że będziecie oczarowani, oczywiście jeśli lubicie taką tematykę.

Victoria to wielowątkowa powieść historyczna, która łączy dramat, romans i thriller szpiegowski. Akcja powieści rozgrywa się w latach 1946–1961, obejmując kluczowy okres w historii Berlina i świata. Powieść rozpoczyna się w zniszczonym wojną Berlinie, gdzie główna bohaterka, Victoria Kiesler, zmaga się z codziennością w okupowanej przez aliantów stolicy Niemiec. Pracując jako piosenkarka w berlińskim klubie Kassandra stara się utrzymać bliskie jej dwie osoby. Jej życie nabiera dramatycznego zwrotu, gdy zostaje zmuszona przez sowieckich agentów do wyjazdu do USA, gdzie staje w obliczu rasizmu, Jako utalentowana kryptografka, Victoria zostaje zmuszona do współpracy z sowieckimi służbami wywiadowczymi. Po powrocie do Berlina, już jako znana dziennikarka radiowa, staje w obliczu budowy Muru Berlińskiego, co staje się symbolicznym punktem kulminacyjnym powieści. Tytułowa Victoria to postać złożona i wielowymiarowa, pełna determinacji. Jej życie pełne jest dramatycznych wyborów i wewnętrznych konfliktów. Jako matka i siostra, stawia rodzinę ponad wszystko, co prowadzi ją do decyzji, które mają daleko idące konsekwencje. W relacjach z innymi kobietami, takimi jak jej siostra Rebecca i córka Hedy, ukazuje się jej siła, ale i wrażliwość. Mężczyźni w jej życiu, w tym kapitan Norton, odgrywają kluczową rolę w jej osobistej przemianie i zrozumieniu własnej tożsamości. „Sumienie człowieka to jego tajemnica”. Powieść nie tylko przedstawia losy jednostki, ale także ukazuje szerszy kontekst historyczny i społeczny. Sánchez-Garnica zręcznie łączy wątki związane z zimną wojną, polityką szpiegowską oraz społecznymi napięciami w Stanach Zjednoczonych, takimi jak segregacja rasowa i działalność Ku Klux Klanu. Wszystko to tworzy tło dla osobistej historii Victorii, która staje się symbolem walki o sprawiedliwość i godność w trudnych czasach. Paloma Sánchez-Garnica po raz kolejny udowadnia swój talent do tworzenia angażujących historii. Jej proza jest przystępna, pełna emocji i dobrze zbalansowana między wątkiem osobistym a historycznym. Autorka zręcznie łączy elementy powieści obyczajowej z thrillerem szpiegowskim, tworząc spójną i wciągającą narrację. Zamknęłam książkę z ciężkim sercem i mokrymi oczami. To jedna z tych powieści, które nie tylko się czyta – przez które się przechodzi, jak przez emocjonalny huragan. Autorka zabiera nas w podróż przez historię, ale to nie fakty są tutaj najważniejsze. Najważniejsze są ludzie. Ich krzywdy, wybory, miłości, zdrady i nadzieje, które mimo wszystko nie umierają. Victoria Kiesler to nie bohaterka – to kobieta z krwi i kości. Na kartach tej książki czułam jej zmęczenie, słyszałam jej śpiew w berlińskim klubie, czułam smród ruin po wojnie, a potem – duszącą atmosferę segregacji rasowej i podejrzliwości w Ameryce. Jej walka to nie była tylko walka o przetrwanie, ale o zachowanie godności, sensu, matczynej miłości i własnego głosu – dosłownie i metaforycznie. Były momenty, kiedy miałam ochotę krzyczeć razem z nią – gdy zdradzali ją najbliżsi, gdy system wbijał ją w ziemię. Ale też czułam dumę – kiedy się podnosiła, kiedy nie pozwalała się złamać, kiedy walczyła nie tylko o siebie, ale o innych. Niesamowite jest to, jak autorka pokazała siłę kobiecej solidarności i empatii – to nie jest historia „kobiety niezłomnej” w hollywoodzkim sensie, tylko bardzo ludzkiej osoby, której siła bierze się z miłości i strachu, nie z heroizmu. Victoria porusza uniwersalne tematy, takie jak walka o przetrwanie, miłość, zdrada, lojalność, rasizm, polityczne represje i siła kobiet w trudnych czasach. Autorka ukazuje złożoność postaci kobiecych, które mimo przeciwności losu potrafią walczyć o swoje prawa i bliskich. Powieść skłania do refleksji nad historią, społeczeństwem i rolą jednostki w obliczu wielkich wydarzeń. Victoria to książka, która rozedrze ci serce, ale potem sklei je na nowo. Może nie jest perfekcyjna literacko, ale jest prawdziwa emocjonalnie. Zostanie ze mną na długo – jak pocałunek, który piecze na skórze, ale przypomina, że się żyje. Nie można jej nie przeczytać! Znakomita!

Wiele książek napisano o wojnie, ale również czas powojenny był okresem niesamowicie trudnym, bo choć wojna się skończyła, walka trwała nadal. „Wróg nigdy nie umiera, jedynie zmienia oblicze.” Do zrujnowanego Berlina, podzielonego po II wojnie światowej na wpływy wschodnie i zachodnie, zabiera nas hiszpańska autorka Paloma Sánchez-Garnica w napisanej z ogromnym rozmachem powieści historycznej „Victoria”. Ukazuje czas cierpienia, niepewności, głodu i codziennej walki z perspektywy kobiet, na które spadły konsekwencje przegranej wojny. Zaczęłam czytać tę powieść z ciekawości, zachęcona znakomitymi opiniami o poprzedniej książce autorki, „Ostatnie dni w Berlinie”, a poza tym lubię silne kobiece postaci. Ale nie spodziewałam się, że ta historia tak głęboko we mnie wniknie. Victoria, kobieta poraniona przez życie, wciągnięta w tryby historii większej niż ona sama, stała się dla mnie symbolem wszystkich tych, którzy musieli przetrwać, mimo że nie mieli już sił. Kobieta, która była gotowa na wszystko, by ocalić córkę i siostrę. By zapewnić im lepsze życie, nawet jeśli oznaczało to układ z diabłem czy wygnanie z własnego świata. Historia Roberta, Amerykanina, którego losy niespodziewanie i nierozerwalnie splatają się z życiem Victorii, rozdarła mi serce jeszcze bardziej. Udowodniła, że niesprawiedliwość, niegodziwość, nienawiść i brak tolerancji rozlewają się wszędzie tam, gdzie jest człowiek zbierając krwawe żniwo i odbierając wszystko, dla czego warto żyć. Losy Heidi, dorastającej w świecie, który próbował złamać jej matkę Victorię, pokazały, że wojna nie kończy się w dniu podpisania pokoju. Ona toczy się długo po cichu, w rodzinach, w sumieniach, w kolejnych pokoleniach. A zakończenie… Ach. Nie mogę zdradzić, ale powiem jedno – zamknęłam książkę ze łzami w oczach i długo jeszcze patrzyłam w okno, myśląc o tym, ile trzeba mieć w sobie siły, by żyć w prawdzie. By kochać mimo wszystko. By przebaczyć. Jeśli szukacie powieści, która ma w sobie historyczną głębię, psychologiczną prawdę i emocje tak realne, że aż bolą, to sięgnijcie po „Victorię”. Nie będzie to lektura lekka, ale będzie przejmująca, gęsta od emocji, bolesna, a przy tym dająca przebłysk nadziei. I co najważniejsze będzie prawdziwa i zostanie w Was na długo.