W ciemności wołam Ciebie

„W ciemności wołam ciebie” to pełna emocji opowieść, która z każdą stroną coraz mocniej wciąga czytelnika w dwutorową narrację — współczesną i tę sprzed niemal wieku. Ewelina Kurzobrocka-Pipia po raz kolejny udowadnia, że potrafi snuć historie nie tylko chwytające za serce, ale również pełne tajemnic i nieoczywistych zwrotów akcji. Główna bohaterka, Janka, wracając do rodzinnych stron na urlop, początkowo wydaje się szukać jedynie wytchnienia. Wiejskie powietrze, budzące się uczucia, nowe przyjaźnie — wszystko wskazuje na to, że czeka ją spokojny czas. Jednak los ma wobec niej inne plany. Przypadkowe odkrycie pamiętnika Aurelii Flakowicz staje się początkiem podróży, która wykracza poza granice czasu, zdrowego rozsądku, a może nawet... rzeczywistości. Autorka świetnie łączy ze sobą dwa światy: współczesność z jej relacyjnymi zawirowaniami oraz przeszłość — nastrojową, nieco mglistą, ale fascynującą. Janka nie tylko tłumaczy zapiski sprzed lat, ale zaczyna żyć nimi, a duch przeszłości coraz mocniej zaciska na niej palce. Z jednej strony mamy więc wątek romantyczny — trudny, bo mierzący się z cieniami przeszłości i realnymi problemami, z drugiej zaś — intrygującą tajemnicę fabryki koronek, zdrad i skradzionych projektów, która wciąga jak najlepszy kryminał retro. Atmosfera książki — lekko duszna, niepokojąca, ale i melancholijna — doskonale współgra z tytułem. Czytelnik do końca nie wie, czy zagrożenie czyha tylko w przeszłości, czy może jednak dotarło również do teraźniejszości. „W ciemności wołam ciebie” to historia o potrzebie bliskości, o zdradzie, obsesji, zaufaniu i o tym, że niektóre sekrety nie powinny ujrzeć światła dziennego. Autorka pokazuje, jak cienka bywa granica między fascynacją a zatraceniem się. 📌 Jeśli lubicie literaturę obyczajową z romansem, ale i z nutką tajemnicy oraz klimatem dawnych czasów — sięgnijcie po tę powieść. Gwarantuję, że nie będziecie chcieli jej odłożyć przed ostatnią stroną. Ja bardzo żałuje, że nie czytałam tomu pierwszego. Jednak już jest zamówiony 🙂