W cieniu Majdanka

Od pewnego czasu wróciłem do powieści, które sięgają czasów międzywojennych, II wojny światowej i PRL-u. Są to kryminały, obyczajowe, społeczne fabuły, ważne by osadzone były w tych realiach. Sporo tego pojawia się na naszych półkach księgarskich, autorzy chętnie sprawdzają się w tej tematyce, a Czytelnicy są ciekawi, co ich ulubieni autorzy napisali. W tej masie niestety jest też sporo opowieści słabych, powielających pomysły, albo opartych na bardzo przewidywalnych schematach. Ciekaw zatem byłem, jak poradzi sobie z obozową opowieścią znana i lubiana pisarka Sylwia Kubiak. Tym bardziej mnie to interesowało, ponieważ przez pewien czas mieszkałem jako dzieciak na Zamojszczyźnie, a konkretnie w Zamościu. Jako uczeń wraz ze szkołą bywałem w Rotundzie Zamojskiej, gdzie w latach 1940–1944 był niemiecki obóz podległy gestapo „Gefangenen Durchgangslager Sicherheitspol” „Jeniecki Obóz Przejściowy Policji Bezpieczeństwa”. Historia Dzieci Zamojszczyzny też mi nie jest obca, a także to, co tam było rzeczą normalną, a szczególnie na wsi, gdzie nienawiść ludzie, którzy przeżyli wojnę, żywili nie tylko do Niemców, Ruskich, ale także do Ukraińców. Ci ostatni byli równie okrutni, można powiedzieć, że momentami nawet przerastali mistrzów. Tam wciąż pamięta się o tamtych wysiedleniach, paleniach całych wiosek co było dziełem wspomnianych nacji. Majdanek też znam, bo leży pod Lubinem i należał do obowiązkowych lekcji historii i patriotyzmu. Przepraszam za ten przydługi wstęp, ale myślałem, że to, co pisała Sylwia Kubiak będzie mi bliższe. I tak było, ale nie do końca. Autorka opisuje losy jednej rodziny oczami dwóch sióstr: Gieni, która uciekła przed pacyfikującymi wioskę Niemcami oraz jej młodszej siostry Frani, która wraz z rodzicami trafiła na Majdanek. Gienia tęskni do najbliższych i nie ma łatwego życia u brata ojca, a Frania zapisuje w swojej głowie makabryczne obrazy z obozu. Cierpi głód, walczy z pchłami i wszami, marzy o wodzie i powrocie do domu, który zajęli Ukraińcy, o czym nie wie. Trzecim narratorem, najbardziej dramatycznym jest Marianna ich matka. Pojawia się w tej książce wątek dla wielu mało znany. Przyznam się, że dla mnie też. Ci za drutami Majdanka i Ci martwiący się o życie swoich najbliższych w tym obozie żyją nadzieją, że Czerwony Krzyż mozolnymi staraniami uwolni rodziny z Majdanka i że wrócą do tych, którzy na nich czekają poza obozem. Rodzi się legenda i wszyscy nią żyją. Co się stanie dowiecie się kiedy sięgniecie po powieść Sylwii Kubik, którą czyta się wartko. Tworzy opowieść ubarwioną licznymi dialogami. Momentami czujemy się, jakbyśmy oglądali dramaty ludzie zza kamery, która rejestruje ich opowieści. Czujemy, że jesteśmy w tym miejscu i doświadczamy dramatów, ale stojąc z boku. Ostatnie zdanie podsumowuje wszystko, co zostało napisane: "Zaiste, miłość jest najsilniejsza i nigdy nie ginie. Przetrwała nawet zderzenie z piekłem. Będzie zatem istniała, gdy wszystko inne zniknie." Kiedy zastanawiamy się, czy to wszystko to tylko fikcja, okazuje się, że to opowieść prawdziwa…, która jak mówi Marianna matka Geni i Franki jest tragiczna: "Zobaczyłam, jak wygląda piekło. Zobaczyłam to z bliska, dotknęłam zła."

„W cieniu Majdanka” to niezwykle poruszająca historia, która wyciska łzy z oczu. To historia, która pokazuje najbardziej okrutne oblicze wojny. Ludzie żyjący w tamtych czasach każdego dnia musieli walczyć o życie, a kiedy tracili już wiarę i siły to przychodziła nadzieja, że wojna przecież kiedyś się skończy. Głównymi bohaterami książki jest rodzina Marców. Liczne rodzeństwo oraz rodzice zostają rozdzieleni przez wojnę. Każdy ucieka w swoją stronę, kiedy Niemcy wkraczają na ich teren. Matka z najmłodszym rodzeństwem trafia do obozu w Majdanku. Opis tego co ludzie tam przeżyli jest przerażający. Akcja książki skupia się również na dwóch siostrach. Jedna trafia do kochającej babci, a druga do brata ojca, gdzie życie nie jest łatwe, ale cała rodzina ma jeden cel i tylko to trzyma ich przy życiu, że za chwilę na pewno będą znowu razem. Obok tej książki nie da się przejść obojętnie. Pomimo tego, że historia jest straszna i bolesna to polecam każdemu się z nią zmierzyć.

Wojna to nie tylko szereg bitew wagą losów kraju. To także ból, cierpienie i straty - ludzi, miłości, domów. To zmiana świata, czasem na gorsze, czasem, na lepsze. Rok 1943 - rodzina Marców liczy dziesięć osób, wszyscy mieszkają w niewielkiej wiosce Tarnowola na Zamojszczyźnie. Żyją jednak w cieniu wojny licząc,że żadne z nich nie straci życia. Najstarszy syn Marianny i Marcina jest Partyzantem ,a rodzice wspierają go jam tylko moją. Niestety pewnego dnia na spokojną wieś napadają naziści i dokonują pacyfikacji. Marianna wraz z mężem i sześciorgiem dzieci trafiają na Majdanek , do obozu pracy, gdzie kobiety i dzieci zostają zabrane od ojców mężów i braci. Kazia i Gienia zostają jednak rozdzielone i muszą radzić sobie same, a ich los jest niepewny. Czy rodzina odnajdzie się w wojennej zawierusze? Szczerze mówiąc pisząc tę recenzję wciąż mam w głowie urywki zdań i obrazy stworzone przez Panią Sylwię. Autorka w niezwykle działających na wyobraźnię słowach ukazała piekło zgotowane Polakom przez Niemców. W cieniu Majdanka to książka bardzo trudna i wstrząsająca. To opowieść o bólu, cierpieniu , o odarciu z godności, lecz również o sile woli, o nadziei i miłości. Historia prowadzona jest z perspektywy trzech narratorek- Marianny , Franciszki i Eugenii, co pozwala zrozumieć targające bohaterkami emocje. Przepiękna, choć trudna historia. Polecam gorąco.

„Boże… Zabierz ode mnie te obrazy. Odbierz mi pamięć i wyobraźnię. Nie chcę widzieć. Nie chcę pamiętać. Muszę żyć… A pragnę umrzeć.” . . „W cieniu Majdanka” to niezwykle przejmująca powieść autorstwa Sylwi Kubik. . To historia rodziny Marców, którzy stali się ofiarami akcji pacyfikacyjnej przeprowadzonej przez Niemców w Tarnowoli. To opowieść o dwóch siostrach - rozdzielonych w trakcie tych tragicznych zdarzeń - jednej z nich udało się ukryć w lesie z partyzantami, druga trafiła z resztą rodziny na Majdanek. Czy przetrwały? Czy udało im się ponownie zobaczyć?… . . Co to była za powieść! Napisana na podstawie prawdziwych zdarzeń, doświadczeń rodziny Marców - i chyba dlatego tym bardziej realistyczna i tragiczna w odbiorze. Przyznam szczerze, że brakuje mi słów, aby wyrazić wszystkie emocje, które towarzyszyły mi podczas jej lektury. Tak jak wspominałam nie raz, zaczytuję się w powieściach, gdzie akcja rozgrywa się w czasie II wojny światowej, temat zagłady, prześladowania ludności cywilnej, tych wszelkich okropieństw, których dopuściliby się nasi okupanci, nie jest mi obcy. Jednak tym razem coś we mnie pękło… Jako mama, świeżo upieczona mama niemowlaka, po prostu płakałam podczas lektury, zwłaszcza w tych najtragiczniejszych momentach dla Marianny - matki tej ciężko doświadczonej rodziny (nie chcę Wam spamować). Nie mogłam zrozumieć, czemu to ich spotkało. Zwyczajnych ludzi, niewinne małe dzieci - komu zawiniły? . Powieść mimo iż ciężka, to jednak do przeczytania dla każdego! Wzrusza, zasmuca, ale też prowadzi do refleksji. Refleksji nad teraźniejszością - by już nigdy nie dopuścić do takich okrucieństw wymierzonych w drugiego człowieka!