W cieniu PRL-u. Tom 1. Szepty sekretów

„Szepty sekretów” autorstwa Anety Krasińskiej przenoszą nas do tej szarej rzeczywistości tamtych czasów. Pełnych niesprawiedliwości, biedy, paradoksów, ale przede wszystkim strachu. To w nich przyszło żyć bohaterce - Anieli Szwarc, studentce ostatniego roku medycyny, która ma już sprecyzowane plany na przyszłość. Marzenie o byciu lekarzem - coś, co przez wojnę nie udało się wcielić w życie jej ojcu, niedługo się zmaterializuje. Niestety za dziewczyną ciągnie się mroczny cień wojennych wydarzeń, w których uczestniczyli jej rodzice. Czy rodzinne sekrety i mocno skrywane tajemnice zaważą na jej przyszłości? Czy uda się jej dotrzeć do matki, która po bolesnych wspomnieniach wzniosła wokół siebie mur nie do przebicia? . Jakże to była interesująca historia! Mimo iż akcja nie porywała, była to bardziej statyczna powieść, to jednak wciągnęła mnie już od pierwszych stron! Przeniosła mnie do tamtych ciężkich czasów, gdzie to Partia decydowała niemal o każdym aspekcie życia, a brak współpracy z Władzą był równoznaczny z postawieniem na sobie krzyżyka. Oprócz idealnego osadzenia w historii, znajdziemy tam sporo sekretów rodzinnych, niezrozumiałych wątków, które tylko proszą się o wyjaśnienie. Jest też miłość i wielkie marzenia. Marzenie o lepszym życiu, nie tylko dla siebie, ale i dla najbliższych. . Książkę polecam Wam z czystym sumieniem i oceniam na mocne 9/10! Sama też przebieram nogami w oczekiwaniu na kontynuację - zakończenie daje do myślenia!

Ostatnimi czasy przeczytałem sporo książek Anety Krasińskiej - trylogia "Matylda", "Sanitariuszka". Teraz sięgnąłem po koleją powieść w trzech odsłonach tym razem z czasów PRL. Pierwsza część nosi tytuł "Szepty sekretów". I..? Jak każda do tej pory przeze mnie przeczytana książka tej autorki pozwala na chwilę odpoczynku, mimo że treść wcale nie jest lekturą do filiżanki kawy i duńskich maślanych herbatniczków. "Szepty sekretów" czyta się szybko, bo styl pisania Anety Krasińskiej z dużą ilością dialogów powoduje, że połyka się jak scenariusz do filmu, no i sama fabuła jest intrygująca. Sporo przeczytałem książek o PRL-u, bo lubię ten okres historii, znany mi z dzieciństwa i lat szkolnych. Byłem, ciekaw jak do już bardzo ogranego tematu, podjedzie autorka. Bo wydawać by się mogło, wszystko już było. A jednak historia staje się oryginalna, bo dotyczy studentów z początku lat 60. tych pochodzących z Warszawy i ze wsi oraz miasteczek. Paczka młodych ludzi chce zostać lekarzami i inżynierami, przyglądamy się ich ostatniemu rokowi na uczelni. Młodzi jednak nie tylko się uczą (zaznaczam bardzo dobrze), to bawią się, spędzają czas w klubie studenckim, chodzą nad Wisłę, kochają się i mają swoje drobne i wielkie życiowe problemy. Ich los naznaczony jest brakami w zaopatrzeniu w podstawowe produkty, wspomnieniami i obciążeniami wojennymi ich rodzin, chociaż bez wielkiej przesady. Gdzieś w tle pojawia się problem z Urzędem Bezpieczeństwa, chociaż podejrzewam, że będzie on narastał w kolejnych częściach. Są i wydarzenia historyczne: śmierć Marii Dąbrowskiej, czy srebrny medal sztafety 4x100 metrów pań na Olimpiadzie w Toki w 1964. Cała opowieść toczy się w dość spokojnym tempie. Wszystko nabiera rozpędu, ale raczej w tempie Syrenki 103, by nagle w końcówce zakończyć sie wielkim i tragicznym bum! No i Czytelniku musisz teraz poczekać na kolejną część i układać sobie swoją wersję kolejnych wydarzeń. Czy sekrety, o których mowa w pierwszej części zostaną, chociaż w części ujawnione. Ja czekam! Mała łyżka dziegciu. Troszkę mnie denerwują momentami wrzucane takie zdania nieco patetyczne o patriotyzmie, powinności obywatelskiej, uczciwości... A może to tylko ja jestem przewrażliwiony?