Wampir z Osielska

Krzysztof Drozdowski - Autor tym razem sięga po czasy PRL i jednego z kilku wampirów, którzy pojawili się w Polsce. Przyjrzał się postaci spod jego rodzinnej Bydgoszczy - z Osielska. Mnie, jako Poznaniakowi, Stefan Rachubiński, rzeczony wampir, jest równie bliski, bo spoczywa na Cmentarzu Miłostowskim w Poznaniu, gdzie leży sporo osób z mojej rodziny. Nie wiedziałem o tym fakcie. Uświadomił mi go autor książki. To kolejna książka Krzysztofa Drozdowskiego, którą przeczytałem, i podobnie jak poprzednie, jest nieprzegadana i jasna w odbiorze mimo sporej ilości cytowanych źródeł. Autor jest znakomitym przewodnikiem, który sadza nas w bibliotece, wyciąga z odpowiednich szuflad i przegródek kolejne dokumenty i podsuwa nam je do przeczytania, ale tak, byśmy nie pogubili się w zawiłościach; żebyśmy skupili się na odkrywaniu faktów, a nie przebijali przez gąszcz wielu nieistotnych lub mało znaczących wydarzeń. Co też bardzo ważne, to oś czasowa, która toczy się od najważniejszego wydarzenia do wyroku, a w tym wypadku do wykonania wyroku śmierci w Poznaniu. Są oczywiście powroty do dzieciństwa i innych wydarzeń, ale nie zaciemniają obrazu. Ważnym wątkiem są opinie psychologów i psychiatrów. Tu można by się zgubić w opiniach, tym bardziej że było ich wiele i to sprzecznych, ale nic z tych rzeczy. Nie straszne są definicje i wnioski, bo autor wyraźnie tłumaczy to, czego musielibyśmy poszukiwać w innych źródłach czy słownikach. No i najważniejsze - książki Krzysztofa Drozdowskiego się czyta… no, nie powiem, jak powieść. Nie, bo nimi nie są, to literatura faktu, ale z nutą reportersko-dziennikarskiego zacięcia. To tak jak opowieści w dawnych wydaniach magazynowych gazet na weekend, gdzie dziennikarze z dobrym piórem często sięgali do historii, odkrywając postaci czy wydarzenia nieznane lub mało znane. Taką opowieścią jest historia Stefana Rachubińskiego - prostego robotnika, który okazał się sadystycznym mordercą i gwałcicielem. Ale przyćmiły go postaci innych wampirów z lat sześćdziesiątych, choćby wampirów z Zagłębia czy Bytowa. Dlatego, że zabił „tylko” dwie kobiety… Autor, kiedy trzeba, przytacza mocne fragmenty z akt „Wampira z Osielska”, bo bez nich postać Rachubińskiego nie byłaby tak wyjątkowa, jeśli chodzi o skalę okrucieństwa. A jednocześnie Krzysztof Drozdowskicytuje wypowiedzi, o tym że był to człowiek spokojny, sumienny, dbający o rodzinę i w listach z więzienia martwiący się o dzieci i proszący żonę nie o pieniądze czy jedzenie, ale o bieliznę, bo ta, którą ma, jest już mocno brudna i czuje się niekomfortowo. To zestawienie powoduje, że po lekturze książki zastanawiamy się, jak tak dwie skrajne osobowości funkcjonują w jednej powłoce i co tak naprawdę jest iskrą powodującą ogień okrutnych działań człowieka. Rodzi się jeszcze jedna wątpliwość, którą mieli także biegli – czy Wampir z Osielska był poczytalny w momencie dokonywania przestępstw. Powiem szczerze, sam mam wątpliwości, czy „normalny” człowiek może dopuścić się takich okrucieństw jak Stefan Rachubiński. I te wątpliwości nie dotyczą zbrodni i kary! Na pewno wartością dodaną są liczne zdjęcia z akt, samego bohatera książki, narzędzi zbrodni czy szkiców z miejsca morderstw. Ciekawy jest także język ludzi z akt - niezmieniony i autentyczny, oddający klimat tamtych czasów. Dzięki autorowi poznajemy także półświatek Bydgoszczy lat 60. - prostytutek, okolic dworca Bydgoszcz Główna, a także niektórych barów i restauracji. Kolejna książka autora czeka już na półce na lekturę - niech to będzie najlepsza rekomendacja.

Kiedy pierwszy raz usłyszałam tytuł „Wampir z Osielska”, pomyślałam: kolejna sensacja? A potem otworzyłam książkę i… ciarki. To nie jest zwykły kryminał. To prawdziwa historia, która wydarzyła się tuż obok. Klimat? Mroczny, gęsty i niepokojący – jak mgła nad osiedlem po zmroku 🌫️ Krzysztof Drozdowski (dziennikarz śledczy) zabiera nas w podróż do małej miejscowości pod Bydgoszczą, gdzie zwykli ludzie nagle odkrywają, że pośród nich żył ktoś, kto nie cofnął się przed niczym. Fabuła toczy się powoli, ale celowo – autor nie gra na sensacji, tylko na faktach. I to działa 💀 Najmocniejszy punkt? Bohaterowie. Nie chodzi tu o „wampira” sensu stricte, ale o to, jak zwyczajność może sąsiadować z potwornością. Czytając, czułam niedowierzanie, potem złość, a w końcu smutek. Emocje są autentyczne, bo to nie fikcja – to czyjeś życie, strach i tragedia 😟 Tempo akcji jest nieregularne – momentami reporterskie detale zwalniają narrację, ale to potrzebny oddech. Styl autora to suchy, precyzyjny dziennikarski język, który nie ucieka w epatowanie krwią. Dzięki temu historia wbija w fotel bardziej niż niejedna powieść grozy ✍️ Dla kogo? Dla fanów reportaży, dla osób, które lubią true crime po polsku, i dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak blisko może być zło. Nie dla osób szukających szybkiej akcji i wymyślonych wampirów 🧛‍♂️ Moja ocena: 8/10 🌟 BRUNETTE BOOKS

Lubisz true crime? Interesujesz się zbrodniami sprzed lat? „Wampir z Osielska” Krzysztofa Drozdowskiego to książka, która od pierwszych stron nie tyle wciąga, co… przygniata. I mówię to jako ktoś, kto sięga po true crime świadomie i wie, że to nie jest gatunek „na poprawę humoru”. Tutaj nie ma miejsca na romantyzowanie zbrodni, na błyskotliwe zwroty akcji czy detektywa-geniusza, który w jednej scenie łączy fakty. Jest za to ciężar - lat 60., systemu, ograniczeń i ludzkiej bezradności. Już na wstępie muszę przyznać, że mam do tej książki bardzo mieszane uczucia. True crime zawsze balansuje na cienkiej granicy - między dokumentem a naruszeniem prywatności. Kwestie etyczne bardzo często budzą wątpliwości i tutaj momentami miałam wątpliwości, czy ta granica nie została przekroczona. A wszystko przez formę książki, która z całą pewnością nie będzie dla każdego. Bowiem momentami miałam poczucie, że autor bardziej cytuje niż opowiada. Jakbym przeglądała akta, a nie czytała narrację. Dla jednych to będzie ogromna wartość – autentyczność, brak upiększeń, surowy zapis wydarzeń. Dla innych… bariera nie do przeskoczenia. Czy dowiedziałam się o sprawie czegoś nowego? Zupełnie nie. Jedynie plusem jest fakt, że cytowanie akt sprawiło, że mogłam poczuć klimat tamtych lat. Czytając, miałam wrażenie, że uczestniczę nie w historii, a w procesie. Powolnym, momentami frustrującym, pełnym ślepych zaułków. Śledztwo, które poznajemy nie było pokazem skuteczności, ale raczej zapisem walki z niewiedzą. I to właśnie chyba ten element zrobił na mnie największe wrażenie - świadomość, jak bardzo dzisiejsza kryminalistyka różni się od tej sprzed dekad. Tam nie było technologii, były domysły, presja i ogromna odpowiedzialność. I muszę przyznać, że mimo tych wszystkich zastrzeżeń, nie mogłam się od niej oderwać. Bo jest w niej coś hipnotyzującego. Może to świadomość, że to wydarzyło się naprawdę. A może to ta niewygodna prawda, że zło nie zawsze ma spektakularną formę - czasem jest chaotyczne, niezrozumiałe i przerażająco ludzkie. Ocena 6/10 - „Wampir z Osielska” jest książką, którą albo się polubi, albo znienawidzi. Jednak sądzę, że osoby które kompletnie nie znają sprawy Stefana Rachubińskiego mogą być usatysfakcjonowane z lektury.