Warszawianka

„Warszawianka” zachwyciła mnie już od pierwszych stron. Klimat Warszawy z lat 80-dziesiątych XIX wieku oczarował mnie i sprawił, że nie mogę zapomnieć o tej książce! Ale po kolei. W jednym ze znanych lupanarów dochodzi do morderstwa szanowanego i znającego się na swoim fachu adwokata. Sytuacja ta wywołuje niemały skandal. Najbardziej poszkodowana jest rodzina zmarłego. Jego córki Leontyna i Helenka są zdruzgotane… Tymczasem młody Rosjanin podejmuje się śledztwa, aby złapać i ukarać tego, kto zabił adwokata. Już od pierwszych chwil coś ciągnie go do starszej z córek – Leontyny. Ona tymczasem poza zmartwieniami związanymi ze śmiercią ukochanego ojca, zmaga się z inną bolączką. Mianowicie jej narzeczony Ignacy siedzi od dwóch lat w więzieniu i zbliża się termin procesu. Wizja pojechania za narzeczonym na Sybir staje się dla bohaterki coraz bliższa i bardziej doskwierająca. A śledztwo w sprawie ojca ujawnia nowe fakty, które jeszcze bardziej wywracają życie bohaterki do góry nogami. „Warszawianka” to pełna emocji lektura, autorka wie, jak wywołać w czytelniku lawinę uczuć i sprawić, że nie może myśleć o niczym innym, tylko o tym jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Książka wciąga od pierwszych stron i jest nieodkładalna. Na dodatek idealnie zarysowane tło historyczne i wyjątkowy klimat powieści sprawiają, że niemal można odczuć je na własnej skórze. Autorka pisze pięknym i lekkim stylem, dzięki czemu książka czyta się sama. Bohaterowie są bardzo autentyczni, niewyidealizowani. Każdy z nich dźwiga swój bagaż doświadczeń. Bardzo się polubiłam szczególnie z głównymi bohaterami. Jestem absolutnie zachwycona!

Nie często zdarza się, by książka współczesna miała wydanie drugie. Tak niedawno stało się z powieścią "Warszawianka" Idy Żmijewskiej, którą czytelnicy znają także z cyklu "Zawierucha". Pisze także, bo "Warszawianka" to także cykl. Nie czytałem nic tej autorki, aż do teraz. Z zaciekawieniem i przyjemnością sięgnąłem po II wydanie. To był jeden z magnesów, by się nią zainteresować, a kolejnym - sprawa kryminalna w XIX -wiecznej Warszawie. Rosjanie byli panami i władcami naszej stolicy, a Polacy twardo manifestowali swoją polskość od nierozmawiania z Moskalami po walkę zbroją, która prowadziła przez Warszawską Cytadelę na syberyjskie wygnanie. To wszystko, jest w "Warszawiance"... ale także i więcej: młodzieńcza miłość rozkwitająca w uczucie, które staje się namiętne, ale także niemożliwe do skonsumowania, bo Polka i Moskal związać się nie mogli, a jeśli to zrobili, byli napiętnowani i osamotnieni, bo nikt z nimi nie chciał utrzymywać kontaktów. Co jeszcze znajdziemy w książce? Wszystko! Swiatek domów publicznych, arystokrację, lumpenproletariat, wojskowych i policjantów rosyjskich, pojedynki, kawiarnie, aktorki z wodewili, tajemnice, westchnienia, herbatki z samowaru i popojki zmiatające ludzi z nóg. Wszystko napisane potoczystym językiem z dużą ilością wartkich dialogów. Ida Żmijewska kocha ten okres i widać, że czasy XIX wieku wchłaniają ją absolutnie. Potrafi stworzyć niesamowity klimat, ale nie zasypuje nas detalami. Świetne jest wstawianie słów, które były powszechnie używanymi w tamtych czasach, ale nie tworzy z nich "wydarzenia", a wykorzystuje je jako element tła, albo tajemniczości. Panowie i wojskowi bywają w zamtuzach, a nie w burdelach czy domach publicznych. A czy wiecie, co to jest lorgnon... No właśnie. A co do kryminału. Zaczyna się mocno od śmierci najlepszego warszawskiego adwokata, który zostaje zastrzelony w zamtuzie... Wybucha skandal, ale czy jest to morderstwo obyczajowe, a może Ida Żmijewska zawiąże inną intrygę. Autorka prowadzi nas za rękę niemal do samego końca i kiedy wydaje się, że młody rosyjski policjant nie rozwikła sprawy puszcza nas i musimy wpaść w wir wydarzeń bez trzymanki. A co najważniejsze we wszystko zaczyna wplatać się wątek rozterki — co powinienem zrobić, czy to, co zrobiłem, jest godne pochwały, czy jest naganne... To zależy od Ciebie Czytelniku, kto pozyska Twoją sympatię, a tych postaci jest kilka. Z przyjemnością sięgnę po inne książki tej autorki!

Akcja rozgrywa się w Warszawie w 1885 roku. W miejskim lupanarze zostaje zamordowany powszechnie znany i szanowany adwokat. Rusza więc śledztwo w sprawie jego śmierci, które prowadzi rosyjski policjant - Aleksander Woronin, „świeżak” w Kraju Nadwiślańskim. Podczas wykonywania swoich obowiązków, poznaje córkę zmarłego - Leontynę Rapacką. Mimo początkowych niechęci, z czasem między tą dwójką nawiązuje się nić porozumienia, która przechodzi w rodzące się uczucie… Niestety panna Leontyna ma narzeczonego socjalistę, który oczekuje w Cytadeli na proces, a sam Woronin poprzez swoje pochodzenie stanowi swoistą „persona non grata” dla rodziny i najbliższego środowiska dziewczyny. Jakby tego było mało, w toku postępowania śledztwa wychodzą na jaw coraz ciekawsze rzeczy… . „Warszawianka” autorstwa Idy Żmijewskiej to niezwykle wciągająca powieść historyczna, posiadająca cechy najlepszego kryminału. . Jest bowiem zbrodnia, głównego podejrzanego oczywiście brak - ba!, nawet ciężko śledczym odnaleźć motyw tego zabójstwa. Do tego najprawdopodobniej powiązania z miejscowym środowiskiem socjalistów, duże pieniądze, i oczywiście towarzyski skandal! Wszystko to rozgrywa się w tle wydarzeń historycznych - z czasów zaboru rosyjskiego, gdy to car sprawował krwawą pieczę nad polskim narodem, a związek z Rosjaninem uważano za zdradę. . Powieść czytało mi się bardzo dobrze. Od razu wciągnęłam się w wir wydarzeń. Ciekawa fabuła, a do tego wiernie oddane tło historyczne to jej ogromne atuty. Do tego zakończenie! - takie, po którym z niecierpliwością oczekuję na ciąg dalszy, bo wiem, że będzie warto!