Wczorajsze curry, jutrzejszy chleb

Niesamowita opowieść. Delikatna, lekka, a jednocześnie niosąca w sobie bardzo dużo emocji i ważnych treści. Książka japońskiej autorki, a tak naprawdę japońskiego małżeństwa, które kryje się pod pseudonimem Izumi Kizara. Kazuki umiera, a siedem lat później jego żona nadal mieszka w domu jego ojca. Jego przyjaciółka i jego kuzyn także nadal odczuwają tęsknotę. Każdy radzi sobie na swój sposób z żałobą. Jednak jeżeli sądzicie, że jest to książka o żalu, rozpaczy po śmierci najbliższej osoby, to absolutnie nie. Nie ma rozdzierających scen, płaczu, depresji. Jest życie. To raczej książka o tym, że rozpacz się ucisza, pamięć zostaje na dużej, ale powoli można iść dalej, szukać swojego sensu, swojej miłości. Także o tym, że oblicza miłości, przyjaźni i przywiązania są bardzo różne, a niektóre kojarzą się z niesamowitym zapachem świeżego chleba, który właśnie opuścił piec w piekarni i ogrzewa ręce, z kupioną specjalnie miską do ryżu, czy z breloczkiem z bałwankiem. Historia splata opowieści różnych ludzi o tym, co przydarzyło im się złego i tego, co zdarzyło się dobrego, i jak sobie poradzili ze swoim życiem. Tak jak nasza codzienność składa się z drobiazgów, tak tutaj każdy przypomina Kazukiego takiego, jakim go zapamiętał. Te drobne wspomnienia składają się na większą całość, a wywołują je zapachy, rzeczy, słowa wydawałoby się zupełnie niezwiązane ze śmiercią. Bardzo lubię literaturę japońską, która ma w sobie gen samotności, wyobcowania, ale tego brakuje w tej książce. Tutaj bohaterowie wspierają się na różne sposoby, są razem w obliczu straty. Wspomnienia już nie rozdzierają serc, a raczej wywołują czuły uśmiech. Sporo jest wzruszających momentów, na których chwilę się zatrzymujemy i zostają w pamięci. Książka, która swoją czułością, spokojem, bliskością wśród ludzi dotkniętych stratą napawa optymizmem, wywołuje emocje, otula ciepłem.

Niesamowita opowieść. Delikatna, lekka, a jednocześnie niosąca w sobie bardzo dużo emocji i ważnych treści. Książka japońskiej autorki, a tak naprawdę japońskiego małżeństwa, które kryje się pod pseudonimem Izumi Kizara. Kazuki umiera, a siedem lat później jego żona nadal mieszka w domu jego ojca. Jego przyjaciółka i jego kuzyn także nadal odczuwają tęsknotę. Każdy radzi sobie na swój sposób z żałobą. Jednak jeżeli sądzicie, że jest to książka o żalu, rozpaczy po śmierci najbliższej osoby, to absolutnie nie. Nie ma rozdzierających scen, płaczu, depresji. Jest życie. To raczej książka o tym, że rozpacz się ucisza, pamięć zostaje na dużej, ale powoli można iść dalej, szukać swojego sensu, swojej miłości. Także o tym, że oblicza miłości, przyjaźni i przywiązania są bardzo różne, a niektóre kojarzą się z niesamowitym zapachem świeżego chleba, który właśnie opuścił piec w piekarni i ogrzewa ręce, z kupioną specjalnie miską do ryżu, czy z breloczkiem z bałwankiem. Historia splata opowieści różnych ludzi o tym, co przydarzyło im się złego i tego, co zdarzyło się dobrego, i jak sobie poradzili ze swoim życiem. Tak jak nasza codzienność składa się z drobiazgów, tak tutaj każdy przypomina Kazukiego takiego, jakim go zapamiętał. Te drobne wspomnienia składają się na większą całość, a wywołują je zapachy, rzeczy, słowa wydawałoby się zupełnie niezwiązane ze śmiercią. Bardzo lubię literaturę japońską, która ma w sobie gen samotności, wyobcowania, ale tego brakuje w tej książce. Tutaj bohaterowie wspierają się na różne sposoby, są razem w obliczu straty. Wspomnienia już nie rozdzierają serc, a raczej wywołują czuły uśmiech. Sporo jest wzruszających momentów, na których chwilę się zatrzymujemy i zostają w pamięci. Książka, która swoją czułością, spokojem, bliskością wśród ludzi dotkniętych stratą napawa optymizmem, wywołuje emocje, otula ciepłem.