Wdowa, Kapłan i Łowca Ośmiornic
O znikającym świecie japońskiej wyspy

Obraz świata, który znika. Współczesność go wypiera. Rytuały, zwyczaje, tradycje odchodzą w zapomnienie. Fascynujący reportaż o malutkiej wyspie japońskiej. Pomiędzy czytaniem powieści lubię sięgać po reportaże, bo one pozwalają poznać inne kraje, ludzi, problemy, zwyczaje, inne światy. Dzięki nim docieram tam, gdzie sama się nie wybiorę. Tak jest dokładnie z książką Amy Chavez „Wdowa, kapłan i łowca ośmiornic. O znikającym świecie japońskiej wyspy” nie dotrę do niej sama, ale dzięki lekturze poczułam się, jakbym tam była. Autorka zamieszkała na wyspie, by zdobyć zaufanie mieszkańców, by opowiedzieli jej o swoim życiu teraz i dawniej. To jakby zrobić fotografię, zatrzymać w kadrze, to co za chwilę zniknie, rozpłynie się w powietrzu. Widać już jak powoli ten świat malutkiej wysepki otoczonej wodami Morza Wewnętrznego, Shiraishi zaczyna się zmieniać. Trzydziestu bohaterów, rozmowy z nimi, wspomnienia, opowieści o codziennym, wcale niełatwym życiu. Wspomnienia o wojnie, o tradycjach, które jeszcze są kultywowane, ale też o tych, które już zostały zapomniane. Historie bohaterów, które są intrygujące, bo tak inne od tego, co znamy. To jedyna szansa na poznanie np. łowcy ośmiornic. Towarzyszą im rytuały m.in. pogrzebowy, których nie chcą porzucić. Amy Chavez pisze na przykładzie tej wysepki o całej Japonii, która przeżywała przełomowy moment odchodzenia starego świata i przychodzenia nowego. Walki o ocalenie choćby części tradycji dla potomności. Świetnie napisany reportaż, który wprowadza czytelnika do świata nieoczywistego, zamieszkałego przez niezwykłych ludzi, bardzo wytrwałych, którzy wiedzą, że przemijają, ale jeszcze się nie poddają, nie chcą oddać swojego świata. Książka, która na bardzo długo zostanie mi w głowie i do której będę wracać.

„Wdowa, kapłan i łowca ośmiornic. O znikającym świecie japońskiej wyspy” to reportaż napisany przez Amy Chavez, która zdecydowała się zamieszkać na Japońskiej wyspie Shiraishi. Jest to miejsce wyjątkowe, nieco odizolowane od świata, ale również społeczności. Zamieszkuje tam zamknięte grono ludzi, a nieliczni tylko decydują się na osiadanie w tym miejscu. Przyznam, że to była wyjątkowa podróż na spokojną wyspę, której klimat jest spokojny, wyjątkowy i niespieszny. Ludzie, którzy tam żyją, dosłownie są inni niż otaczające nas społeczeństwo. Przystosowali się oni do wolno płynącego życia, które wyznaczone jest przez pogodę i jej rytm w przyrodzie! Autorka przybliża czytelnikowi rytm życia, którym toczy się życie na wyspie, pokazuje problemy, z którymi borykają się zamieszkujący tam ludzie, ale również mamy możliwość zobaczenia wyjątkowości tego miejsca! Poznajemy historie żyjących tam ludzi, co chyba jest najlepszym świadectwem, jak ludziom się żyje. Zaglądamy do ich codzienności i mamy możliwość towarzyszyć im w ich rytuałach, zwyczajach, ale również wracając do historii i tego, co ukształtowało to społeczeństwo. Wyspa jednak boryka się z ogromnym problemem, którym jest starzejąca i wyludniająca się społeczność, ale również problemy gospodarcze! Niezwykle poważne problemy, które nie prowadzą do niczego dobrego. Wspaniale, lekko i niezwykle przyjemnie autorka przedstawiła nam Shiraishi, dlatego dla mnie była to niezwykle przyjemna podróż, pozwalająca na poszerzenie horyzontów, poznanie nowych miejsc i społeczności. Bardzo polecam!