Wędrówka przez życie

Bardzo lubię książki Donny Leon, ale o niej samej wiedziałam niewiele. Teraz jestem bogatsza o wiedzę o jej życiu, marzeniach, dokonaniach, myślach i przeczytałam świetnie napisane wspomnienia. „Wędrówka przez życie. Wspomnienia” to bardzo osobista książka. Nie jest to tylko zbiór faktów z życia, ale prywatne, niemal intymne myśli i pragnienia. Dzięki temu można bliżej poznać dzisiaj ponad osiemdziesięcioletnią amerykańską autorkę. A życie miała bardzo bogate i ciekawe. Mieszkała w wielu krajach m.in. w Stanach Zjednoczonych, Iranie, w Chinach, Arabii Saudyjskiej i we Włoszech. Ten kraj ją zauroczył, a w Wenecji zakochała się bez pamięci. Dlatego też właśnie tam umieściła akcje swoich kryminałów z komisarzem Brunettim w roli głównej. Po lekturze wspomnień jawi się nam jako osoba otwarta, kontaktowa, lubiąca zmiany i poszukiwania. Jak sama twierdzi, jest też lekko lekkomyślna w życiu, to odziedziczyła po mamie. Dzięki temu zdecydowała się nauczać w ogarniętym rewolucją Iranie, czy totalitarnych Chinach. Ma ogromne poszanowanie dla zwyczajów i obyczajów ludzi z różnych krajów i kręgów kulturowych. Stara się zawsze znaleźć w życiu te jaśniejsze strony. Od bardzo wielu lat niezmiennie kocha operę i walczy o ochronę środowiska. Czytając o jej Włoszech, włoskim jedzeniu, kawie, a nawet zakupach na Rialto, aż chce się samemu natychmiast tam wybrać. Co prawda odrobinę burzy jej i nam ten obraz masowa turystyka, która zalewa ten kraj, a szczególnie Wenecję. Fascynujące są jej historie o podróżach pociągami, podczas których prowadzi obserwacje niczego niepodejrzewających podróżnych. Przecież każdy z nas staje się takim obserwatorem, tylko Donna Leon potrafi wniknąć w psychikę podróżników. Wspomnienia Donny Leon czyta się z ogromną, narastającą ciekawością, co przyniosły kolejne lata, co przeżyła, co myślała, czy się udało. Czytelnik stoi odrobinę w pozycji kibica, bo bardzo chce jeszcze się dowiedzieć i żeby się wszystko udało. To opowieści pełne ciepłej ironii, dobrego humoru i niedopowiedzeń, bo przecież nie wszystko musi być znane od a do z. Niewielka książeczka, zaledwie 160 stron, a widać wielki kunszt pisarski, a jej życie to wielkie pasmo przeróżnych ciekawych przygód. Jak sama twierdzi, w życiu przydarzyło jej się znacznie więcej, niż sama chciała. Dla mnie największym zaskoczeniem było to, że oprócz bycia pisarką, Donna Leon jest także menadżerem orkiestry Il Complesso Barocco. Niesamowita, wszechstronna, utalentowana kobieta pełna pasji, która w tej książce wędruje przez swoje życie.

„Wenecja mnie fascynowała i odrzucała jednocześnie – jak każde miasto zbyt piękne, by było prawdziwe.” „Nie chciałam być pisarką. Chciałam tylko opowiedzieć pewną historię. Wszystko inne to był przypadek.” „Mieszkałam w zbyt wielu miejscach, by móc się z którymkolwiek utożsamiać. Moim domem było zawsze gdzie indziej.” „Mozart nigdy mnie nie przekonywał. Ale Vivaldi – Vivaldi jest jak tlen. Żyję nim.” Biografie i autobiografie są kolejnym gatunkiem literatury po który sięgam zawsze z dużym zaciekawieniem, zwłaszcza jeśli dotyczą one pisarzy , ulubionych aktorów, sportowców czy wokalistów. Moja przygoda ze słowem pisanym Donny Leon zaczęła się troszkę od tyłu lub jak kto woli od środka. Poznawszy Fundację zastanawiałam się kim jest osoba, która wykreowała powieść tak refleksyjną , poruszającą istotne społeczne kwestie. Okazało się , że autorka serii o komisarzu Brunettim jest osobą wrażliwą muzycznie, a jej wiedza z tej dziedziny i silne więzy z Orkiestrą Il Complesso Barocco mogą budzić podziw i stać się inspiracją. Choć jej pióro pokochali czytelnicy na całym świecie nigdy nie przetłumaczono jej książek na język włoski , co sama pisarka tłumaczyła potrzebą zachowania dytsnsu i prywatności. Przez całe swoje życie szukała korzeni i swojego miejsca na ziemi. Wędrówka przez życie jest zbiorem wspomnień , anegdot i myśli kobiety , która ma świadomość tego, co jest dla niej ważne i nie boi się stawać w kontrze do przyjętych przez ogół społeczeństwa norm. „Wędrówka przez życie” to opowieść o kobiecie, która nie chciała należeć nigdzie i do nikogo – a mimo to zostawiła ślad w literaturze i sercach czytelników na całym świecie. Mnie naprawdę przypadła do gustu. Serdecznie polecam.