Wiedźma z Sudetów

Barwna okładka ze złotymi zdobieniami i ilustrowane brzegi nie zwiastują lektury tak ciężkiej od emocji, jaką okazała się „Wiedźma z Sudetów”. Najnowsza powieść Moniki Raspen to bowiem nie lekka opowieść o czarownicach tańczących wokół ognia czy latających na miotłach, a inspirowana prawdziwymi wydarzeniami w czeskim, XVII-wiecznym Szumberku historia okrucieństwa i strachu. Autorka, dbając jak zawsze o niesamowitą rzetelność historyczną, ubrała najmroczniejszy rozdział tego regionu w przepiękny, literacki język, czyniąc z tej opowieści lekturę nieodkładalną. Zaczynając czytać, nie pomińcie wstępu autorki, bo to on nastraja nas właściwie do przedstawianych wydarzeń, a jednocześnie działa jak ostrzeżenie. Autorka zauważa, że dzisiejszy hejt i dawne procesy o czary mają podobne źródła, wynikają z bardzo podobnych mechanizmów społecznych. Że choć stosy już nie płoną, to słowo nadal ma moc zabijania. Że ci, którzy odwracają wzrok, gdy dzieje się krzywda i niesprawiedliwość, stają się współsprawcami. To naprawdę daje do myślenia, a po lekturze poczujecie te słowa jeszcze głębiej. Ta historia pokazuje, jak niewiele trzeba, by toczący się kamyk zmienił się w lawinę, której nikt nie jest w stanie zatrzymać. Lawinę, która zachłannie pochłania kolejne ofiary, dopóki nie zostaną tylko zgliszcza. Tu jeden czyn głodnej staruszki, który dziś potraktowalibyśmy jako drobny incydent, dla ówczesnych jest straszliwym bluźnierstwem, stającym się iskrą rzuconą na stos. Autorka kreśli obraz miasteczka, które z oazy spokoju zmienia się w piekło. Miejsca, w którym to nie czary są groźne, ale ludzie. To oni, pchani poczuciem władzy, chęcią zemsty, chciwością czy zwykłym kompleksem niższości, rzucają oszczerstwa. A inni z konformizmu i strachu odwracają wzrok. Wystarczy jedno pomówienie, jedno spojrzenie, by zapłonęły kolejne stosy. Poznajemy całą plejadę postaci, zdawać by się mogło zwykłych ludzi, dobrych sąsiadów, których nie podejrzewalibyśmy o taką zaciekłość i pogardę dla innych. A najbardziej przerażający z nich wszystkich jest zacietrzewiony w nienawiści sędzia Boblig, który ogniem stosów próbuje zagłuszyć własne sumienie. Ta powieść to nie tylko krwawy obraz tamtych dni, kiedy ciemność panowała nad oświeceniem, ale również lustro współczesności i nas samych. Bo czy przeszłość nas czegokolwiek nauczyła? A może po prostu zmieniliśmy stosy i narzędzia tortur na klawiatury? Zakończyłam czytać wstrząśnięta tym, jak mogło dojść do takiego okrucieństwa i świadomością, że przecież dochodzi do niego i teraz. A jak brutalnie pokazuje zakończenie, historia lubi się powtarzać.

„- Oni palą nie tylko kobiety […] Palą rozsądek. Palą dobroć. Palą zaufanie. Palą wiarę w to, że jedna kobieta może podać chleb drugiej, nie pytając o zapłatę. A bez tej wiary… Co nam pozostanie? […] - Zostanie ziemia. […] Zawsze zostaje ziemia. I ziarna w niej. Nawet po najgorszym pożarze, jeśli ziarno przetrwa, zawsze wykiełkuje. […] My kobiety jesteśmy jak to ziarno, Anno. Czasem musimy przetrwać w ciemności, czasem w popiołach pogorzeliska…” . Historia procesów o czary - znacie? Słyszeliście o jakichś? Ja przyznam szczerze słyszałam co nieco, jednak nigdy nie zgłębiałam tego tematu. Dlatego też z wielką przyjemnością przeczytałam najnowszą powieść autorstwa Moniki Raspen „Wiedźma z Sudetów”. . Opowiada ona historię, która wydarzyła się naprawdę w 1678 roku. Oczywiście „Wiedźma z Sudetów” jest inspirowana tymi prawdziwymi zdarzeniami, jednakże musicie wiedzieć, że sam proces o czary był i niestety pochłonął licznych mieszkańców Szumperka i okolic. . W powieści czynnikiem zapalnym do rozpętania piekła, był niewinny incydent, który sprowokował ambitnego księdza. Jego pycha i aspiracje zapoczątkowały serię zdarzeń, którym nie łatwo było zapobiec. Bowiem, gdy machina ruszyła, nic nie było w stanie jej zatrzymać. W proces o czary zostały wciągnięte niewinne kobiety, a zatrudnienie do przewodzenia całemu procesowi okrytego złą sławą sędziego inkwizycyjnego, tylko umacniło ten niecny proceder. Były jednak dwie kobiety - zielarka Anna i pustelnica matka Walpurgis, które znały jego mroczny sekret z przeszłości. Czy uda się im opanować tę „gorączkę”, która przesłoniła oczy mieszkańcom Moraw i doprowadziła do sądzenia niewinnych? . „Wiedźma z Sudetów” to niezwykle ciekawa historia o zdarzeniach sprzed wieków, które niestety miały miejsce - procesach o czary. To opowieść o tym, jak ludzka pycha, uprzedzenia, niejednokrotnie chęć wzbogacenia się, zazdrość, zemsta popycha ludzi do najgorszego. To także historia o silnych i mądrych kobietach, które wyprzedzając czasy, w których przyszło im żyć, niosły tzw. kaganek oświaty. Umiały leczyć ziołami, poznawały tajniki medycyny, niejednokrotnie ratowały ludzkie życie, by później… właśnie za to być sądzonymi! Za bezinteresowną pomoc bliźnim! Za inteligencję i otwarty umysł, nie przesłonięty zabobonami! A co najważniejsze - za umiejętne odróżnianie dobra od zła i prawdy od fałszu… . Książka mnie zachwyciła! Uwielbiam styl pisania Autorki - dzięki niemu płynie się przez historię, nawet gdy jest ona niezwykle smutna i niejednokrotnie tragiczna.