Wielkie iluzje

„- Po co przyszłaś? Powiedział to tym protekcjonalnym tonem, którego nienawidziła. Nie umiał się powstrzymać, choć pewnie wolałby porozmawiać zwyczajnie. - Chciałam wiedzieć, jak się czujesz. - Dobrze. Niczego od ciebie nie potrzebuję. - Kazik, przestań. Przecież widzę. Znam cię. - Nie było cię, kiedy naprawdę cię potrzebowałem. Nie wiedziałem, co robisz, jak się układa twoje życie... Przez te wszystkie tygodnie milczałaś, a teraz mi współczujesz i przyszłaś tu z litości. Zaprzeczysz? Ja jej nie chcę. - To może chociaż zechcesz zupy, którą dla ciebie jutro ugotuję. - Z litości? - Nie, z kapusty. Zrobię taki kapuśniak, jak lubisz. Mimo wszystko się uśmiechnął, a ona wraz z nim. Chciała poprosić, żeby dał jej szansę, ale jednocześnie uważała, że byłoby w tym coś uwłaczającego. Dostałaby łaskawą odpowiedź, taką lub inną, ostentacyjną. Ich relacje tak mocno się ochłodziły, że nie była na to gotowa.” Ania i Kazik Warszawscy są małżeństwem, lecz ich związek -o ile nie lepiej użyć słowa układ- daleki jest od ideału, właściwie można by uznać, że nie istnieje. Para przeniosła się z Wilna do powojennego Gdańska, choć każde z małżonków prowadzi zupełnie inne życie. Podczas, gdy mężczyzna jest znanym i cenionym kompozytorem i chlubą komunistycznej propagandy , Anna szuka nowych wrażeń u boku młodego kochanka, Juliana Zarzyckiego , choć w zasadzie nic do niego nie czuje ,a znajomość może ją wiele kosztować. Ojciec chłopaka, Ludwik zrobi wszystko by jego wpływy przybierały na sile. Dodatkowo na barkach pani Warszawskiej spoczywa ciężar przeszłości i tego jakich wyborów dokonała kilkanaście lat wcześniej. Na dodatek otrzymuje ona informacje o tym,że jej starsza siostra - Maria, której akt zgonu wysłały komunistyczne władze jednak żyje. Targana wątpliwościami i skrajnymi emocjami bohaterka miota się nieustannie wciąż szukając zarówno odpowiedzi na nurtujące ją pytania jak i przede wszystkim samej siebie. Czy uda jej się odnaleźć miłość i szczęście? Czy jest ono na wyciągnięcie ręki, a może głęboko ukryte nie zamierza dać się łatwo odnaleźć? To była bardzo ciekawa, choć trzeba przyznać trudna lektura. Szara, powojenna rzeczywistość, komunistyczne władze i represje, których obawiali się wszyscy niezależnie od tego czy mieli coś na sumieniu czy też nie. To opowieść o ludziach, miłości, zemście i żądzy władzy. Fabuła stworzona przez Panią Ewę ciekawi i intryguje od pierwszego przeczytanego rozdziału, a jej bohaterów najlepiej określają słowa wyrazisty i niejednoznaczny. Serdecznie polecam 🧡🤍

Hejka, Iskierki Książkowe! 🔥 Czy potrafimy zaakceptować prawdę o sobie? Czy łatwiej jest żyć w iluzji, niż zmierzyć się z rzeczywistością? „Wielkie iluzje” to emocjonalna opowieść o ludziach zagubionych między przeszłością a teraźniejszością, którzy desperacko próbują odnaleźć swoje miejsce w świecie. Ewa Popławska po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć bohaterów pełnych sprzeczności, których decyzje wywołują w czytelniku burzę emocji. Akcja powieści osadzona w powojennym Gdańsku niesie ze sobą specyficzny klimat – miasta pełnego ruin, ale i nadziei na odbudowę. Ania i Kazimierz Warszawscy są postaciami, które trudno jednoznacznie ocenić. Ich losy przeplatają się ze skomplikowanymi wątkami romansowymi, politycznymi intrygami i dramatycznymi wydarzeniami z przeszłości. Największym atutem książki jest głębia psychologiczna bohaterów. Ania, rozdarta między uczuciem do młodszego kochanka a poczuciem winy, pokazuje, jak trudne mogą być wybory w czasach, gdy każda decyzja ma swoje konsekwencje. Z kolei Kazimierz, artysta, który zmaga się z utratą kariery i osobistymi porażkami, wzbudza współczucie, ale i frustrację. Ewa Popławska nie boi się poruszać trudnych tematów – zdrady, rozstania, niespełnienia – i robi to w sposób subtelny, ale zarazem poruszający. Styl autorki jest lekki, choć momentami pełen melancholii, co idealnie pasuje do opowieści o skomplikowanych relacjach. W jej książkach widać zamiłowanie do historii, niebywale lekko łączy fikcję literacką z faktami historycznymi. „Wielkie iluzje” to historia o tym, jak łatwo można się pogubić w życiu i jak trudno odnaleźć drogę powrotną. Jeśli szukacie książki, która poruszy Wasze serca, a jednocześnie zmusi do refleksji nad własnymi wyborami, to ta powieść będzie idealnym wyborem. Dajcie znać, czy planujecie sięgnąć po „Wielkie iluzje”! A może czytaliście już inne książki Ewy Popławskiej? 💬