Green Creek. Tom 1. Wilcza pieśń

Czytałam już jedna książkę autora i byłam nią na tyle zahipnotyzowana, że postanowiłam sięgnąć po kolejną. Od razu zaznaczam, żeby tą czytały osoby pełnoletnie z uwagi na erotyczne aspekty książki, które bynajmniej, nie były delikatnie opisane. Drugą sprawą są wulgaryzmy, których jest bardzo dużo. Jakby postacie miały być twarde i silne, choć czasami były obleśne i niesmaczne. Z pewnością miały się wyróżniać na tle innych i to im się udało. Każda postać czymś się wyróżniała, jedna charakterem, inna wyglądem, a jeszcze inna sposobem na życie. Troszkę złościł mnie drobny druk, dlatego czytałam ją kawałkami przez dobry tydzień. Była wciągająca, tylko niekiedy czas się tam troszkę dłużył. Było dużo opisów i one naprawdę mi się podobały. Potrafiły mnie przenieść do ich świata i ukazać go ich oczami. Ogólnie cała książka jest trochę smutna, bo nasza młoda postać była źle traktowana przez swojego ojca. Wciąż mu powtarzał jak niewiele dla niego znaczy i jak mu na nim nie zależy. Myślę, że dużo ludzi jest tak traktowane przez swoich rodziców, a samo czytanie o tym sprawia, że nie chcemy być tacy jak postać z książki. Autor ukazał też jak wiele może znaczyć dla człowieka przyjaźń i z jak wielkiego dołka potrafi go wyciągnąć. Wszystko jest okraszone magicznym światem, gdzie dzieją się niesamowite i niecodzienne rzeczy. Aż momentami sama miałam ochotę przypatrywać się ludziom w oczy i ujrzeć, czy i oni czasem nie mają jakichś cech z wilka:-) Ogólnie książka nie jest zła, bo pokazuje to, co powinno być wartością, tylko zanim się do tego dojdzie spotka nas wiele rozczarować, niemiłych rzeczy oraz sytuacji pełnych napięć, nerwów i wybuchów niekontrolowanych emocji. Dorośli fani wilków i mocnych wrażeń zapewne będą z niej zadowoleni.

„Czasem ludzie są smutni. A ja nie wiem, jak ten smutek odgonić. Tylko tego zawsze pragnąłem. Sprawić, by zniknął”. „Wilcza pieśń” to historia, w której zakochałam się już od pierwszych stron. Nie wiem jak autor to robi, ale udaje mu się poruszyć we mnie najczulsze struny i sprawić, że podczas czytania jego książek moje serce wypełnia ciepło, a wszystkie problemy odchodzą na bok. Jest to historia o miłości, rodzinie i przyjaźni. Momentami bolesna i skomplikowana, ale z całą pewnością piękna. TJ Klune ma swój specyficzny styl do którego niektórzy muszą przywyknąć, a mnie on kupił już przy okazji czytania „Domu nad błękitnym morzem”. Od Autora bije swego rodzaju prostota jeżeli chodzi o słowa, ale każda z książek ma swoją duszę, a pomiędzy wierszami można w nich odnaleźć wiele niesamowitych przekazów. I właśnie to co kryje się między wierszami jest w „Wilczej pieśni” najpiękniejsze. Podoba mi się, że to nie tempo akcji, czy niesamowite zwroty są tutaj najważniejsze. Najważniejszą rolę odgrywają tutaj relacje pomiędzy bohaterami. Dawno nie spotkałam się z tak głębokimi więzami, które byłyby tak realistycznie przedstawione. Uczucie tęsknoty, niesamowite relacje miłosne, niezrozumienie, ból stanowią o sile tej opowieści. Wszystkie uczucia są namacalne i sprawiają, że książka staje się niezwykle uczuciowa, ale i ważna dla serca czytelnika. Zaskoczeniem były dla mnie natomiast sceny łóżkowe do których mam bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony nie są one dla mnie czymś niezwykłym, jednakże uważam, że w przypadku tej książki odbiegały one od jej ogólnego klimatu. Język był zbyt wulgarny i nie pasował mi on do reszty. Być może jest to kwestia tłumaczenia, ale ewidentnie nie było mi z tymi scenami po drodze. „Wilcza pieśń” to powieść, która na długo pozostanie w moim sercu. Cudownie napisana, pełna emocji, szczypty magii i ukrytych przekazów. Bez wątpienia jest to jeden z najlepszych tytułów jaki czytałam w ostatni czasie, a z całą pewnością najlepszy w kategorii fantastyki ♡