Wilczy bilet

Agenci Lubię książki o szpiegach. Podziwiam ich spryt, odwagę, sprawność fizyczną i wytrzymałość psychiczną. W tym przypadku również wierność zasadom. Ostatnio obserwujemy wysyp tego typu literatury. Obok znanego i cenionego Vincent V. Severskiego pojawiły się nowe nazwiska W.P. Rdzanek i Kacper Młyńczak z "Wilczym biletem", który przeczytałam szybko i z przyjemnością. Wymienieni panowie różnią się od siebie nie tylko warsztatem, ale i samym szpiegowaniem. Najbardziej zaawansowany technologicznie jest Rdzanek, wszechstronny, dokładny i fabularnie skomplikowany i ma najwięcej do powiedzenia Severski. Za to Młyńczak pisze lekko, dowcipnie i szpieguje niemal samotnie wsparty jedynie przez przyjaciela i odrobinę techniki. Poza tym ma poczucie humoru. Np. pisze o szpiegach narażonych we własnym kraju przez ujawniony raport „tego oszołoma Mściczewicza”. Mówi to panu coś? W tej powieści szpiegowskiej jest klasyczna praca pod przykrywką, bezpieczne domy, przebieranki i lewe papiery. Tak jest dobrze. Wyznaczanie spotkania to ulotka za wycieraczką. Bardzo pomysłowo. Analogowo. Panowie agenci ABW co to szukają zaginionego dziennikarza Nowego Raportu Mikołaja Lipińskiego prowadzą cudne, bo cięte i dowcipne dialogi. Piotr Bienias oraz jego mentor i nauczyciel major Leopold Kryński , który odszedł ze służby w ABW z zakazem wyjazdów na Ukrainę, Białoruś i do Rosji szukają chłopaka. Gdy trop zawiedzie ich na Ukrainę odda zlecenie komuś innemu czy złamie zakaz przekraczania granicy? Umowy, zmowy, zasady oraz łamanie wszystkich trzech naraz, wewnętrzne przepychanki, zamiany samochodów, przebieranki i spektakularne ucieczki. Podoba mi się, że autor wywołuje skojarzenie i nie tłumaczy się skąd ono. Dzięki Q! Fajne zegarki i inne szpiegowskie gadżety. Dodatkowy punkt za to, że ginie kto musi i przeżywa ten komu się udało. Kolejne przygody polskich szpiegów opisanych ręką Młyńczaka przeczytam chętnie.