Wlokąc się ku nirwanie

To ten sam Bukowski, który – jak stwierdził Leonard Cohen – „sprowadził wszystkich na ziemię, nawet anioły”. Chinaski powraca, by po raz kolejny zmierzyć się z życiem, które z anielskim pokojem ma niewiele wspólnego – to fragment zapowiedzi wydawcy. Dla mnie w punkt, tym bardziej, że i Bukowski, i Cohen są mi bardziej bliscy niż… bliżsi. Nie mam zamiaru poddawać tego tekstu klasycznej recenzji, bo to poezja, a ja tak właściwie czytam wiersze tylko Bukowskiego. Zapytacie dlaczego? Bo jest w nich taki sam jak w prozie i esejach. Dosadny, ironiczny, dla wielu obrazoburczy, nieowijający niczego w bawełnę, a wręcz odwrotnie – ukazujący to, co inni chowają za plecami lub z powodu czego nabierają wody w usta. To zdecydowanie wyjątkowy zbiór ponad 100 wierszy, które ukazały się, zgodnie z wolą autora, po jego śmierci. W wielu z nich pojawia się przemijanie, rozliczanie, ale nie z punktu widzenia człowieka, który stoi nad grobem i jest mu z tym ciężko. W wierszu „dobre wieści” czytamy: „nie martw się mowię mojemu wydawcy / „wciąż leżę na ruszcie a / płomień buzuje na maksa”/ choc mam na karku prawie 72 lata / ryzyko że popadnę / w błogstan i / samozadowolenie / jest cholernie bliskie / zeru”. Czy tak pisze ktoś, kto jest u schyłku życia? Wiele wierszy wzbudza we mnie emocje lub zachwyca tym, jak wspaniałym obserwatorem był Bukowski. Przykłady? Proszę bardzo, np. „FALLA” – to wiersz-reportaż o wyścigach konnych (Charles był absolutnym hazardzistą), a właściwie o ludziach robiących zakłady i ich zachowaniu w kolejce do kasy. Genialne! Niesamowita wnikliwość obserwacji, która nie straciła nic z aktualności także w wierszu „filmy”. Bukowski zmarł w 1994 roku, kiedy social media, hejt i influencerzy byli czymś tak odległym jak zielone ludki z UFO. A jednak można odnieść wrażenie, że wielki pisarz napisał go w 2026 roku. To tylko pointa: „głupcy przemieniają innych głupców w bóstwa. / ludzie trwonią swoje życie i umysł / siedząc w ciemności / a filmów powstaje coraz więcej i więcej.” Podobnie jest z wierszem „prywatne pokazy”: „w tym czasie inni zbierają się dookoła / i czekają by powiedzie reżyserowi że / stworzył wspaniałe / dzieło. /niektórzy z nich w to wierzą. inni / kłamią ze srachu lub / z uprzejmości.” Kiedyś było takie powiedzenie: prorok czy cuś… No właśnie, nie – wnikliwy obserwator. Dla mnie to była wspaniała uczta… Ostatni wiersz kończy się frazą: „ a potem / mówię / adios!” Nie, Charles, nie ma „adios” dla tych, którzy Cię kochają. Twoja twórczość żyje w nich cały czas i chętnie sięgają po to, co napisałeś. A że robiłeś to dobrze, świadczy Twoje własne powiedzenie: „Jeżeli już o coś zabiegasz, idź na całego, w przeciwnym razie nawet nie zaczynaj”.