Włoskie śledztwo

Włoskie śledztwo Wojciecha Nerkowskiego to jedna z tych książek, które bierze się do ręki „tylko na chwilę”, a po kilku godzinach orientuje się, że słońce zaszło, kawa dawno wystygła, a obowiązki… cóż, mogą jeszcze chwilę poczekać. To idealna lektura na plażę, do ogrodu, na balkon czy na późny wieczór, kiedy dom już ucichnie. Ostrzegam jednak – odłożenie jej przed finałem graniczy z cudem. Największą siłą powieści jest Borys Nowak, funkcjonariusz ABW, który po nieudanej akcji w Warszawie trafia do Włoch. To bohater daleki od papierowego ideału. Jest młody, impulsywny i zdarza mu się naginać zasady, ale robi to z przekonaniem, że cel nie powinien oznaczać rezygnacji z własnego kręgosłupa moralnego. Nie zawsze wybiera najłatwiejszą drogę, za to konsekwentnie dąży do poznania prawdy. Nie odpuszcza, nie rezygnuje i nie potrafi zostawić spraw niedokończonych, nawet jeśli oznacza to pakowanie się w coraz większe kłopoty. To postać, którą po prostu da się lubić od pierwszych stron i której kibicuje się z prawdziwą przyjemnością. Samo śledztwo wciąga błyskawicznie. Zaginięcie polskiej archeolożki pracującej przy wykopaliskach w pobliżu Pompejów wydaje się tylko początkiem znacznie większej historii. Sensacyjne odkrycie archeologiczne, tajemnice sprzed wieków, bezcenny skarb i ludzie, którzy mają więcej do ukrycia, niż chcieliby przyznać – wszystko to splata się w dynamiczną i świetnie poprowadzoną intrygę. Autor bardzo umiejętnie prowadzi dwa plany czasowe, dzięki czemu historia zyskuje dodatkową głębię, a kolejne elementy układanki wskakują na swoje miejsce dokładnie wtedy, kiedy powinny. Ogromnym atutem jest również włoski klimat. Wezuwiusz, Pompeje, malownicze krajobrazy i swobodne podejście mieszkańców do życia sprawiają, że niemal czuje się zapach włoskiej kawy i słyszy gwar ulicznych rozmów. Nawet moda staje się tu elementem opowieści – pełna kolorów i lekkości, tak odmienna od naszej codziennej palety czerni i szarości. Aż ma się ochotę spakować walizkę i sprawdzić, czy rzeczywiście espresso smakuje tam lepiej. Pamiętam, że tak. Nie brakuje także humoru. Wojciech Nerkowski serwuje go z wyczuciem, często lekko sarkastycznie, dzięki czemu nawet w najbardziej napiętych momentach pojawia się uśmiech. To właśnie ten rodzaj dowcipu, który nie wybija z rytmu opowieści, lecz dodaje jej charakteru. Podobało mi się również to, jak naturalnie autor pokazuje relację między dwoma mężczyznami. Bez epatowania, bez robienia z niej sensacji. Jest po prostu częścią życia bohaterów i właśnie taka normalność robi największe wrażenie. To powieść pełna zwrotów akcji, zaskoczeń i bohaterów, którym trudno bezgranicznie zaufać. Ci najbardziej wiarygodni potrafią błyskawicznie wzbudzić wątpliwości, a każdy wydaje się skrywać jakiś sekret. Dzięki temu napięcie utrzymuje się do samego końca. Włoskie śledztwo to kryminał z wyrazistym bohaterem, świetnym tempem, fascynującym tłem archeologicznym i klimatem, który pachnie włoskim latem. Wciąga bez reszty, bawi, trzyma w napięciu i przypomina, że czasem najlepszą podróż można odbyć bez wstawania z leżaka.

(...) Borys Nowak, funkcjonariusz ABW zawieszony po nieudanej akcji, zamiast spokojnego odpoczynku trafia w sam środek zagadki związanej z zaginięciem polskiej archeolożki. Początkowo sprawa wydaje się prostym poszukiwaniem zaginionej kobiety, jednak z każdą kolejną stroną odsłania coraz bardziej skomplikowaną sieć sekretów, kłamstw i niebezpiecznych zależności. Szczególnie intrygujący jest motyw starożytnego skarbu odkrytego podczas wykopalisk, który nadaje fabule wyjątkowego charakteru. „Włoskie śledztwo” to thriller, który zręcznie łączy kryminalną zagadkę z fascynującym światem archeologii i malowniczymi włoskimi krajobrazami. Już od pierwszych stron autor wciąga czytelnika w historię pełną tajemnic, nieoczekiwanych zwrotów akcji i narastającego napięcia. Dla mnie to pierwsze spotkanie z twórczością autora, więc nie wiedziałam czego się spodziewać. Ale cieszę się, że się nie zawiodłam. Włoski klimat tej książki, to zdecydowanie jej atut. Ruiny rzymskiej willi, cień Wezuwiusza i archeologiczne tajemnice tworzą niezwykle sugestywne tło dla kryminalnej intrygi. Autor umiejętnie buduje atmosferę niepewności, sprawiając, że trudno komukolwiek bezgranicznie zaufać. Każdy bohater zdaje się skrywać własne sekrety, a podejrzenia wobec Mauro tylko podsycają ciekawość i zachęcają do dalszego czytania. Fani kryminałów z wartką akcją, dobrze poprowadzonym śledztwem i historycznym akcentem, z pewnością będą usatysfakcjonowani. To książka, która dostarcza emocji, zaskakuje i pozwala na chwilę przenieść się do słonecznych Włoch, gdzie pod pięknymi widokami kryją się mroczne tajemnice. Polecam!!