Wojenny Klub Książki

Jersey, 1943 - 1945 r. Grace i Bea – dwie kobiety, które w świecie pełnym zakazów decydują się na cichy, lecz niezwykle odważny opór przeciwko okupantom. Ich działalność nie polega na walce z bronią w ręku, lecz na ochronie książek i idei, które mogą dawać ludziom nadzieję. ———— „Wojenny klub książki„ to opowieść o niezwykłej sile literatury w czasach, gdy wolność słowa była brutalnie tłumiona. Autorka przenosi nas na okupowaną wyspę Jersey w latach 1943 - 1945, gdzie codzienność mieszkańców naznaczona jest strachem, niedostatkiem i nieustanną kontrolą ze strony niemieckiego reżimu. Ogromnym atutem książki jest fakt, że została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Świadomość, że podobne historie miały miejsce, sprawia, że czytelnik jeszcze mocniej przeżywa losy bohaterów. Autorka z dużą wrażliwością ukazuje, jak ważne były drobne gesty – ukrycie książki, przekazanie informacji czy wspólne spotkanie w klubie czytelniczym. To właśnie te momenty budują poczucie wspólnoty i pozwalają zachować człowieczeństwo. Historia pokazuje, że każda podjęta przez bohaterów decyzja niesie ze sobą ryzyko, a świadomość grożących konsekwencji sprawia, że nawet najprostsze czynności nabierają ogromnego znaczenia. Książki stają się tu symbolem wolności, pamięci i tożsamości – czymś, czego nie da się całkowicie zniszczyć, nawet w obliczu wojny. Bardzo zaangażowałam się w losy obu przyjaciółek, ponieważ w każdej z nich odnalazłam cząstkę siebie. Upór, który cechuje Beę, jest mi szczególnie bliski, natomiast z Grace łączy mnie głęboka miłość do książek i szacunek do literatury. Podobnie jak mieszkańcy wyspy w trudnych chwilach szukali ukojenia w książkach, tak i ja w zawiłościach życiowych szukam w nich ratunku dla siebie i swojej głowy. To poruszająca i emocjonalna powieść, która przypomina, jak wielką moc ma słowo pisane. To historia o odwadze zwykłych ludzi, sile przyjaźni i nadziei, która potrafi przetrwać nawet najciemniejsze czasy. Szczególnie docenią ją miłośnicy literatury oraz wszyscy, którzy wierzą, że książki mogą zmieniać świat.

Autorka jest dobrym przykładem kobiety, która potrafi przekazać ból historii oraz zamartwianie się o własne życie w sposób, który informuje czytelnika, ale nie wywołuje w nim poczucia winy, wstydu, ani pesymistycznego nastawienia. Wiele książek o wojnie przekazywało złe emocje do tego w sposób pełen braku i wyrzutu sumienia. Wiem, wejście na czytelnika od strony duszy ma go przyciągnąć, ale nie były to lektury, które warto polecić. Ta ukazuje niebezpieczne wydarzenia oraz rozumienie zagrożenia jakie nadeszło. Wróg wie, że największą siłą dla człowieka są właśnie książki, dlatego najlepiej będzie jeśli odbierze wiedzę, która by innym pomogła we wszystkim, począwszy od przeżycia, do zachowania wiedzy dla młodych pokoleń. Ja zauważyłam, że jak tylko pojawia się pozycja, która ma w sobie prawdę i siłę, a do tego poruszałaby choćby odrobinę prawdy na temat państwa, to góra zawsze znajdzie sposób aby te książki wycofać. Największym zagrożeniem dla świata jest człowiek świadomy. Taki, który potrafi odseparować się od mediów i jest sam dla siebie wystarczalny. Bo on myśli. Jest w tu i teraz, szacuje zachowania na podstawie ruchów nie tylko ciała, ale i nóg oraz rąk. Wie co leczy a co truje i czuje kto kłamie, a kto jest mu sprzymierzeńcem. Dlatego wszelkie niezbędne do życia pozycje, które w łatwy sposób można przyswoić, znikają z rynku, tak jak zniknęły z tej opowieści niesione dymem spalenizny. Jeśli chodzi o całość, to opowieść jest podzielona na różne czasy, zawiera ważne informacje na podstawie zbliżonych wydarzeń i aby nie było łatwo wszystko wychwycić i by potraktowano ją jako opowieść z nutą historii, mamy dołożone przepiękne opisy miejsc, gdzie kto przebywa, co takiego zwraca jego uwagę i o czym myśli. Tutaj czasowniki służą do pokazania słów pięknych, wykwintnych, niemal poetyckich. Tutaj czyjaś dusza zmarniała, tęskni się za magią hollywoodzkich filmów, czy też posiada nieproszone i mroczne wspomnienia. Podczas strachu przed wojskiem i siłą psychiczną jednocześnie, dwie kobiety zakładają Wojenny Klub Książki. One wiedzą, że trzeba działać po cichu i w najwyższej tajemnicy. Są na tyle odważne nazywając się ryzykantkami, że działają zamiast planować. W głębi duszy przeżywają pierwsze uczucia i zastanawiają się, czy miłość z książek była prawdziwie opisane od strony duszy. Są tutaj też momenty drastyczne, ale delikatność z jaką są opisane sprawiają, że są niczym niemy film, gdzie widać wszystko, ale nie słychać. Po tej lekturze będzie wam się wydawało i taka jest prawda, że zawsze jest jakieś wyjście, tylko trzeba chcieć je odnaleźć. Moja babcia kiedyś mawiała, że dla chcącego nie ma nic trudnego i to prawda. Zamiast skupiać się na problemie i dramacie, szukaj rozwiązań. Nie dawaj energii tam, gdzie nie chcesz aby była. Jeśli zatem męczą was jakieś osobiste dramaty, to pomimo nie zawsze pozytywnych wydarzeń, dostaniecie od tej książki wsparcie psychiczne. Uważam, to bardzo dużo na tle obecnego świata:-)

„[…] zrozumiała, że stare, zakurzone książki rzeczywiście mają znaczenie - ponieważ pomagają ludziom uciec od zła w takim samym stopniu jak kompas i łódka.” . Czymże byłoby życie bez książek? Ja nie mogłabym sobie takiego wyobrazić! I podobnie uważała Grace - bibliotekarka z powołania, która niestrudzenie sprawowała swoją „misję”, czyli dostarczanie książek (także tych z listy zakazanych przez nazistów) w czasie okupacji niemieckiej Wysp Normandzkich podczas II wojny światowej. . Właśnie wyżej wspomniana Grace wraz z najlepszą przyjaciółką Beą - listonoszką, zakładają Wojenny Klub Książki. Staje się on namiastką wolności dla wyspiarzy. Niestety dla okupanta kolejną zadrą w oku, problemem, który należy zlikwidować… Jak? Najprościej - znaleźć haka na jej założycielki, co wcale nie musi być takie trudne, zważywszy na wywrotowy charakter Bei i słabość Grace do… amerykańskiego lotnika, który był ukrywany przez wyspiarzy. . „Wojenny Klub Książki” to najnowsza powieść autorstwa Kate Thompson. Zabiera nas na Wyspy Normandzkie ogarnięte niemiecką okupacją - czasy niezwykle ciężkie. Pełne strachu, ucisku nazistów, głodu i przemocy. Jednakże jak to zazwyczaj bywa, ciężkie czasy tworzą odważnych i bohaterskich ludzi. I tacy byli (w większości) wyspiarze. Historia prowadzi nas przez ich losy, skupiając się na miejskiej bibliotece, która stała się ośrodkiem życia lokalnej ludności, ale też namiastką tego „normalnego” świata. . Główne bohaterki - Grace i Bea, stają przed największą próbą ich przyjaźni. Okażą się niezwykłą odwagą - w walce o bliskich, a także miłość, która przetrwa wszystko. . Historia wzrusza, zasmuca, ale także daje nadzieję na odmianę losu. Chwyta za serce i pokazuje, co tak naprawdę w życiu jest ważne. . Powieść urzekła mnie, tym bardziej, że powstała na podstawie prawdziwych zdarzeń.

Wokół książek zawsze buduje się wspólnota - jak choćby tu, na bookstagramie, czy w klubach książki. Literatura nabiera jednak szczególnego znaczenia w czasach chaosu i zagrożenia. Ludzie spotykają się wtedy nie tylko po to, by porozmawiać o lekturze, ale by po prostu być razem, dać sobie wsparcie i poczuć się wolnymi choć przez kilka chwil. Biblioteka staje się takim właśnie azylem dla mieszkańców Jersey, jednej z Wysp Normandzkich zajętych w okresie wojny przez niemieckiego okupanta. To właśnie siła literatury bije z każdej strony najnowszej powieści Kate Thompson „Wojenny Klub Książki”. Autorka pokazuje, jak książki stają się narzędziem oporu przeciwko ludzkiemu okrucieństwu, podłości czy zwykłej złośliwości. Bo wojna często budzi w nas najgorsze instynkty, a niektórzy są gotowi donieść na własnego sąsiada za dodatkowy kawałek chleba. Za książkami zawsze jednak stoją ludzie. Bibliotekarka Grace wlewa w serca mieszkańców nadzieję, ryzykując życie, by dostarczyć słowo pisane ukrywanym Żydom czy przemycić zakazane dzieła. Jej pomoc idzie jednak znacznie dalej. Wraz z przyjaciółką Beą, która pracując na poczcie, ma wgląd w oszczercze donosy, ostrzegają zagrożonych rewizją tajnej policji sąsiadów. Jest jednak ktoś, kto za wszelką cenę chce udowodnić, że nie są one tylko zwykłymi pracownicami poczty i biblioteki… Ta powieść to nie tylko obraz wyspy-pułapki pod okupacją czy codzienności naznaczonej głodem i strachem. To również opowieść o bohaterstwie, poświęceniu i miłości, która potrafi rozkwitnąć nawet wtedy, gdy świat wokół zmienia się w wojenny chaos. To historia o młodości, która zamiast czerpać beztroską radość z każdego dnia, musi zmierzyć się z najgorszą stratą, oraz o przyjaźni, której nie zniszczą żadne wojenne wichry. To piękna, poruszająca i budująca lektura. Ogromną wartością są tu fakty historyczne, zdjęcia i autentyczne donosy, które inspirowały autorkę. Każdy rozdział zaczyna się od wspomnienia o jednej z książek zakazanych przez nazistów i to zdecydowanie daje do myślenia! Trudno uwierzyć, że na czarną listę trafiło nawet „Bambi” Felixa Saltena. Ta urocza opowieść o sarence została spalona za „żydowską propagandę”. Tak, to ta sama sarenka, która w 1942 roku stała się kultową postacią Disneya. W głowie utkwił mi też słynny cytat Heinricha Heinego: „Tam, gdzie pali się książki, w końcu pali się też ludzi”. Oby nigdy więcej.

Każda opowieść, osadzona w czasach wojny, wywołuje zarazem niedowierzanie, lęk, jak i ból. Nieczęsto jednak wspomina się o odwadze i poświęceniu zwykłych ludzi, nie żołnierzy. Kate Thompson podarowała czytelnikom poruszającą najczulsza strunę opowieść, inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami, która jest prawdziwym hołdem dla odważnych kobiet, gotowych do największych poświęceń. Bibliotekarka i pracownica poczty, bo to one grają tu pierwsze skrzypce, wykazały się ogromną niezłomnością i wykorzystały swoje zawody, by nieść ludziom pomoc. Bibliotekarki w tamtych czasach często nie tylko pragnęły przynieść pokrzywdzonym ludziom pocieszenie i ucieczkę od brutalnej rzeczywistości, ale i wielokrotnie nadstawiały głowy, by zachować część narodowego dziedzictwa literackiego, którego bezwzględny wróg pragnął się pozbyć. Dostęp do prywatnych listów natomiast, stawał się motywem do przejęcia bezwzględnych donosów na zwykłych, niewinnych ludzi. Ukrywanie książek i przechwytywanie listów może dla naszych bohaterek zakończyć się zesłaniem do obozu koncentracyjnego, tym bardziej ich postawa jest godna podziwu i szacunku! Kate Thompson hipnotyzuje słowem, wszelkie opisy silnie działają na zmysły, rozbudzają wyobraźnię do granic. Klimat, w jakim utrzymana jest ta nietuzinkowa historia, jest niewiarygodnie odurzający, zarazem fascynuje, jak i przeraża zamroczonego czytelnika, połykającego kolejne słowa z niedowierzaniem, ale i z wypiekami na twarzy. Na ogromne brawa zasługują również kreacje bohaterek. To kobiety niezłomne, odważne, kierujące się empatią, dobrem innych, walczące o sprawiedliwość i godność. „Wojenny klub książki” to wyjątkowa opowieść o potędze literatury oraz miłości, o ogromnym poświęceniu, nadziei i wytrwałości, jakie w jednym z najbardziej przerażających okresów w całej historii, miały szczególną wartość. Mistrzowskie kreacje bohaterek, dopracowane tło historyczne, błyskotliwe pióro Autorki, a wszystko to zainspirowane prawdziwymi wydarzeniami. Jeśli kochacie przeszywające opowieści o niepojętych ludzkich dramatach i odwadze, mogącej zmienić świat, ta pozycja skradnie wasze serce! Polecam gorąco!💖