Wrak Albionu

Leszek Herman to autor, który jak nikt inny w polskiej literaturze popularnej potrafi połączyć kurz historycznych archiwów z solą morską i zapachem prochu. W swojej najnowszej powieści, „Wrak Albionu”, zabiera nas w podróż, która zaczyna się w 1829 roku. To właśnie wtedy z angielskiego portu wypływa statek, niosący na pokładzie nie tylko pasażerów, ale i ogromną nadzieję polskiego narodu. Szafiry ze skradzionego skarbca na Wawelu miały być paliwem dla powstania listopadowego. Pech chciał, że „Albion” spoczął na dnie Rowu Beauforta, a szafiry stały się częścią morskich legend. Przeskakujemy o dwieście lat. Polska ekipa eksploratorów, którą fani Hermana zdążyli już polubić, próbuje rozwikłać tę zagadkę. Jednak zamiast spokojnej pracy z pędzelkiem i kamerą, otrzymujemy serię potężnych wstrząsów. Pierwsze zanurzenie i od razu wybuch – autor nie bierze jeńców. Szybko okazuje się, że morska otchłań skrywa coś znacznie świeższego i groźniejszego niż dziewiętnastowieczne klejnoty. Wątki z czasów zimnej wojny dodają historii ciężkiego, dusznego klimatu, który idealnie kontrastuje z chłodnym krajobrazem Szkocji. Miasteczko Portpatrick, w którym toczy się akcja, to majstersztyk budowania nastroju. Herman świetnie odmalował atmosferę izolacji i narastającej paranoi. Kiedy morze zaczyna wyrzucać zwłoki, sielanka pryska jak bańka mydlana. Mieszkańcy zaczynają szukać winnych, a nasi bohaterowie orientują się, że znaleźli się w samym centrum cyklonu, gdzie historia miesza się ze współczesnym spiskiem. Nie mogę jednak przejść obojętnie obok wątku, który wywołał u mnie spore zdziwienie – relacji Igora i Pauliny. W tej części coś między nimi wyraźnie zgrzyta. Ich rozmowy brzmią nienaturalnie, jakby autor celowo zmieniał ich dynamikę, przygotowując nas na coś większego. I tutaj zapala mi się ostrzegawcza lampka. Mam ogromną nadzieję, że Leszek Herman nie pójdzie drogą najmniejszego oporu. Uśmiercenie kogoś byłoby zbyt proste, a zrobienie z Pauliny bohaterki „z brzuszkiem” (co byłoby szczytem literackiej przewidywalności!) po prostu zniszczyłoby tę postać. Na ten moment trudno wyczuć, czy ta dwójka w ogóle jeszcze nadaje na tych samych falach. Ten niepokój o ich dalsze losy to jeden z powodów, dla których książkę czyta się z takimi wypiekami na twarzy. Warsztatowo Leszek Herman jest w świetnej formie. Opisy technicznych aspektów nurkowania są tak sugestywne, że niemal czuje się ból uszu od zmiany ciśnienia. Autor ma ten rzadki dar pisania o rzeczach skomplikowanych w sposób niesamowicie przystępny. Książka „wchodzi” błyskawicznie, a fabuła nie pozwala na nudę nawet przez moment. To powieść dla każdego, kto kocha solidną przygodę z drugim dnem. Nawet jeśli nie czytaliście poprzednich tomów, bez obaw – wejdziecie w ten świat bez żadnego problemu. „Wrak Albionu” to dowód na to, że najlepsze historie pisze samo życie, a Herman jedynie (i aż!) potrafi je genialnie ubrać w słowa. Polecam każdemu, kto lubi czuć dreszcz emocji i nie boi się zanurkować w mroczne sekrety przeszłości.