Wszyscy zakochani nocą

„Wszyscy zakochani nocą” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Mieko Kawakami, ale od razu na wstępie powiem, że jest ono niezwykłe, przenikające czytelnika do samej głębi! Ja nie mogłam się od niej oderwać, dała mi wiele do myślenia, ale również wiele wiary w lepsze jutro, bo tak wiele zależy od nas samych! Fuyuko to kobieta, która jest korektorem tekstów. Swoje życie poświęciła pracy, odcinając się stopniowo od otoczenia. Początkowo obowiązek wychodzenia do wydawnictwa zmuszał ją do jakiegokolwiek współżycia ze społeczeństwem, jednak kobieta postanowiła to zmienić, decydując się na pracę z domu. Zamknęła się w swoim świecie, nikogo do niego nie wpuszczając, natomiast samotność, w którą z każdym kolejnym dniem zagłębia się coraz bardziej, popycha ją do częstszego sięgania po alkohol. Przypadek jednak sprawił, że Fuyuko poznała nauczyciela fizyki, który od razu dostrzegł w kobiecie coś, czego nikt wcześniej nie widział. Mężczyzna małymi krokami postanawia pokazać jej urok świata i to jak może być zachwycający, a my w nim szczęśliwi. Książka to niezwykle bolesny obraz samotności, który jest krzywdzący dla każdego, kto jej doświadczy w swoim życiu. Niemniej jednak może to być również swego rodzaju przestroga dla tych, którzy boją się otworzyć, zamykają się w swoim świecie i nikogo do niego nie wpuszczają! Zawsze warto zawalczyć o siebie, swoje dobro i pragnienia. Nie możemy zamykać się przed światem, tylko dlatego, że tak będzie bezpieczniej, bo wtedy nasze życie przeżyjemy z ukrycia, a wszystko, co cenne i wartościowe nas ominie. Przyznaję, że literatura japońska była mi obca, niemniej jednak po przeczytaniu ‘Wszyscy zakochani nocą” zdecydowanie zapragnęłam to zmienić. Niezwykle wartościowy tytuł, który bardzo polecam. Może on pomóc nam uwierzyć w siebie, rozpocząć, działać, aby nie zmarnować swojej szansy, bo przecież życie mamy tylko jedno! Bardzo polecam, a wydawnictwu dziękuję za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki!

Smutna, poruszająca, przygnębiająca. Emocje są światłem, są wodą, a im więcej barier stworzymy, im więcej tam postawimy, tym większa cisza będzie nas otaczać. "Denerwuje mnie twoja pusta egzystencja" powiedział bohaterce jej pierwszy chłopak zaraz po tym, jak ją skrzywdził. Życie, które ją dołuje i praca, która ją dobija, a wszystko to razem uczy ją spełniać wyłącznie oczekiwania innych. Nie ruszać się, nie odzywać niepytaną, spuścić wzrok. Tylko wszystko ma swoją granicę, każda tama może w końcu pęknąć. Żadna scena nie jest tutaj niepotrzebna. Tę powieść szybko się czyta, ale długo trawi. Jest niewygodna, uwiera jak drzazga. Wbrew tytułowi więcej tutaj samotności niż miłości, a może jedno potrafi być i drugim? Czy potrzeba więcej słów polecenia?

Fuyuko pracuje jako korektorka w pewnej firmie, jednakże względu na swój charakter i brak potrzeby nawiązywania bliższych kontaktów ze swoimi współpracownikami stała się dla nich powodem do żartów czy złośliwości wobec niej. Przez to kobieta, pomimo że lubiła swoją pracę to czuła się w niej źle i z każdym dniem coraz mniej chciało jej się przychodzić do pracy. Wtedy jej przyjaciółka, pracująca w wydawnictwie składa jej pewną ofertę. Mianowicie proponuje jej wzięcie dodatkowych książek do korekty od jej wydawnictwa w ramach pracy na zlecenie. Niedługo po tym Fuyuko rzuca dotychczasową pracę i zostaje freelancerką, przyjmuje zlecenia od wydawnictwa i pracuje w domu. Postanawia również znaleźć hobby i zapisać się na kurs, o tematyce której zupełnie nie zna. Podczas zapisów na kurs poznaje pewnego mężczyznę i nawiązują nić porozumienia. Fuyuko jest nim zauroczona, choć nie chce tego przyznać. Ta książka opowiada wbrew pozorom trudną historię. Główna bohaterka zupełnie zgubiła cel swojego życia, nie czerpała z niego radości, poza pracą nie miała innych zainteresowań. Przygnębiało ją to, że nie potraf zawalczyć o swoje życie. Sięgnęła również po alkohol, a wkrótce praktycznie się z nim nie rozstawała. Ciążyła na niej również presja społeczna, bo inne kobiety w jej wieku dawno były zamężne i miały dzieci, a Fuyuko wcale nie miała takich zamiarów wobec siebie. Relacja z mężczyzną, którego Fuyuko poznała dawała nadzieję na zmianę w życiu bohaterki, jednak tak się nie stało. Ta książka nie należy do „komfortowych” i skłania czytelnika do postawienia pewnych pytań, oraz uświadamia smutną rzeczywistość wielu kobiet żyjących w Japonii, ale także na całym świecie. Zachęcam do lektury!

Poznajcie Fuyuko, 34-letnią korektorkę, bardzo samotną kobietę, której życiem jest praca. Zaczyna pić, by uwolnić się od swego pustki. Coraz więcej i więcej. Już nie chodzi do sklepu, tylko sake i piwo zamawia kartonami w Internecie. Pracuje w domu, więc nikt jej nie kontroluje. Ma tylko 34 lata, a w lustrze widzi zmęczoną, pozbawioną życia kobietę. To opowieść o współczesnej Japonii, w której kobiety są wychowywane w patriarchacie. To mężczyźni rządzą, są najważniejsi. Kobiety rzadko mają kontrolę nad własnym życiem. I ta wszechogarniająca samotność. Nawet, kiedy poznaje mężczyznę, w jej życiu niewiele się zmienia. Aż do momentu, w którym zdaje sobie sprawę, że się zakochała. Wtedy powoli jej świat staje się jaśniejszy. Dla nas wiele sytuacji opisanych w książce jest zaskakujących, jak choćby nastolatki ubrane na różowo w księgarni przy regale z poradnikami. Uczą się, jak zadowolić mężczyzn, znaleźć męża i być dobrą żoną. Fuyuko jest nieakceptowana w wydawnictwie, gdzie pracuje początkowo jako korektorka, bo jest samotna i nie nawiązuje kontaktu. Gdziekolwiek się pojawia, nie ma o czym rozmawiać. Otwiera się przed czytelnikiem dopiero w swoich snach na jawie. Jej szefowa jest kobietą wyzwoloną, potrafiącą walczyć z mężczyznami, ale przez to obgadywana przez inne kobiety, które wręcz ostrzegają przed nią, ba tak żyć nie można. Początkowo pomyślałam inny świat, ale zaraz potem przypomniało mi się wiele rzeczy, które dzieją się wokoło nas. Tak samo samotne i zagubione kobiety, które nie potrafią zawalczyć o swoje...To ten sam świat wokoło nas. Mieko Kawakami to doskonała obserwatorka, potrafi wyciągnąć najbardziej skrywane emocje. Nie ma dla niej tematów tabu. Nie waha się pisać brutalnej prawdy. Po takim opisie wydaje się, że „Wszyscy zakochani nocą”, to książka ciężka, która męczy. Nieprawda – czyta się świetnie, wciąga do zaczytania. Nie na darmo Murakami uznał Mieko Kawakami za najważniejszą współczesną pisarkę japońską.

Czy tak wygląda życie w Japonii samotnej kobiety? Niezwykle ceniona pracowitość, oddanie firmie, by być samowystarczalnym finansowo. W powieści zgłębiona praca korektora nie teoria, a jej duchowość, emocje z tym związane, zalety oraz zagrożenia. Sporo faktów na ten temat, bo bohaterka przesiąknięta pracą aż nadto. Jak trudno być sobą, gdy jest się trochę innym niż wszyscy. To, co urzeka, to bohaterka zagubiona i z trudnościami dostosowania się do oczekiwań ogółu. Jej postać bardzo mi się podoba, jak i cała powieść. Jedynie zakończenie bym zmieniła, ale widać coś innego w duszy grało autorce i chciała przekazać odmienne emocje, a ja to pokornie akceptuję. „Wszyscy zakochani nocą” to powieść napisana subtelnym lirycznym językiem. Dialogi często wydawałoby się o niczym, ale po chwili dostrzegamy w nich głębię przemyśleń bohaterów. Kobiece spektrum psychologiczne rozłożone na czynniki doskonale ukazujące, co czuje bohaterka. Ta opowieść zagląda w głąb kobiecej duszy w sposób delikatny, nie ocenia. Wady są tylko konsekwencją tego, z czym się mierzymy. Ten szybki świat przytłacza, ale czy to ona potrzebuje pomocy, czy może ten świat? Czytajcie niespiesznie, w skupieniu, bo to wyższy poziom literatury. Teraz już wiem, skąd te nagrody dla autorki. Ode mnie również otrzymuje uznanie i miejsce na specjalnej półce w biblioteczce z napisem „ulubione”.