Wszystko, czego nie zdążyliśmy powiedzieć

Przeczytałam książkę po kilku latach drugi raz. Czytając przypomniało mi się o ci chodzi. Historia bardzo ujmująca, pełna miłości w różnej formie: dzieci do rodziców, rodzica do dzieci, miłości do przyjaciół, miłości damsko-męskiej. Czytałam jednym tchem. Aczkolwiek nie wiem czy ktoś zauważył że ojciec to wszystko uknuł leżąc w szpitalu po wypadku. Jeden jedyny rozdział bardzo krótki a wszystko tłumaczy. Całą swoją drogę z córką udaje, że nic mu nie jest, a przejawia wszystkie ludzkie emocje i reakcje po czym mówi że to feler programu. No i ten list do córki żeby uszanowała jego wolę i nie otwierała skrzyni w której się już wyłączył. Po czym sam wychodzi z mieszkania, spotyka się z sekretarzem, wyrzuca pilota do rzeki i jedzie z nim w podróż nie wiadomo gdzie. No przecież wszystko tu jasne jest. Nie mniej jednak warto przeczytać nie osądzając historii jako coś prostego. Jest tu dużo przewrotności, miłości, przyjaźni. Historia skłania do refleksji.

Główna bohaterka to Julia. Młoda kobieta, która przygotowuje się do najważniejszego dnia w swoim życiu, czyli ślubu. Jej wybrankiem jest Adam. Niestety, ale na przygotowaniach tylko się skończyło, ponieważ tata pani młodej postanowił po raz kolejny wywinąć numer. Julia nigdy nie miała z Anthony dobrych relacji. Widywali się bardzo rzadko. W sobotę - w dni ślubu okazała się, że tatuś ma pogrzeb i trzeba uroczystość przełożyć. Julia pośmiertnie od ojca dostała prezent. Wielką skrzynię z maszyną, przypominającą jej tatę w środku. Robot miał za zadanie przez jeszcze parę dni przekaż to co osoba zmarła nie zdążyła powiedzieć. Julia po namyśle postanowiła dać ojcu szanse i wysłuchała go i wraz z nim w ukryciu przed Adamem wyrusza w podróż do Berlina. Dlaczego akurat tam? Co lub kogo szuka w tym mieście? Książka jest napisana w sentymentalnym nastroju. Wspomnienia z przeszłości, chęć naprawienia błędów, odkrycie tajemnic i być może poznanie taty, którego tak naprawdę nie znała. Książkę pochłania się. Dosłownie. Czyta się ją szybko i z wypiekami na twarzy. Nie można oderwać się od tej sentymentalnej, wyruszającej ale czasami również zabawnej historii. Jest wiele książek o złych relacjach między rodzicami i dziećmi, ale ta ma coś w sobie. Może fakt, że na naprawienie błędów Anthony ma tylko 6 dni. Książka ta, to historia miłości, która łączy przeszłość i teraźniejszość i jest silniejsza niż upływający czas. Powieść bardzo mi się podobała. Język, dobór słów, humor, pomysł na połączenie się po własnej śmierci z córką. Bohaterowie są bardzo barwni i świetnie wykreowani. Dość ciekawą postacią jest również Stanley, przyjaciel Julki, który ma super poczucie humoru. Jeśli lubicie historie , w których na jaw wychodzą tajemnice z przeszłości to bardzo polecam. Lektura jest idealna na nadchodzące, długie jesienne wieczory.