Wyborny trup

Wyobraźcie sobie, że ludzie przestają jeść mięso zwierząt, a zaczynają hodować innych ludzi na mięso. Są hodowle ludzi, rzeźnie, garbarnie, sklepy mięsne z ludzkim mięsem… Niewyobrażalne? A jednak… Długo podchodziłam do tej książki i czytanie też zajęło mi sporo czasu. Odkładałam i brałam znowu. Obrzydliwa, a jednak nie sposób przestać ja czytać. Wycieczka do hodowli ludzi, w której najważniejszą sprawą jest podawanie odpowiednich antybiotyków, by nie chorowali, garbarni, w której rozmawia się, o zapotrzebowaniu na ludzkie skóry, ale te nie mogą być uszkodzone, trzeba inaczej hodować i zabijać. Wizytacja w rzeźni i znowu obrazki z ludźmi, którzy idą na rzeź, wiszą półtusze ludzkie... To już nie ludzie, bo nazywa się ich „mięsem specjalnym”. Aż ciśnie się na usta stwierdzenie „Ludzie ludziom zgotowali ten los”, czyli pierwsze słowa „Medalionów” Zofii Nałkowskiej. Straszna książka, okropna, przerażająca. Dla mnie nadzieją nie było także to, że jeden z ludzi zacznie łamać własne reguły, żeby prowadzić domową hodowlę, bo dostał w prezencie perfekcyjną, bez antybiotyków, bio samicę. Obudzą się w nim wartości i moralność... To przede wszystkim książka o tym, że przekraczając pewne granice, budzimy demony i wyzbywamy się wszelkich skrupułów, i wyrzutów sumienia. Przyjmujemy wszystko to, co los niesie i wtedy nawet „mięso specjalne” może być smaczne. Powieść mnie zszokowała. Czytałam już o kanibalach, jest nawet do dostania „Kuchnia kanibala, czyli 22 potrawy z człowieka”. Tu jednak nie chodzi tylko o kanibalizm, a o całą filozofię życia, o to, że naszą moralność można zmienić i wystarczy do tego tylko chwila, a ludzkie żądze są najważniejsze. Nie jestem wegetarianką, ale też mięso nie jest moim podstawowym pożywieniem, jestem chyba bardziej fleksitarianką, jednak nie wyobrażam sobie jedzenia nawet tych ludzi, którzy nie zasługują na życie. A co gdyby istniała taka konieczność? Lektura dla ludzi o bardzo mocnych nerwach i znoszących spokojnie bardzo wiele obrzydliwości. Agustina Bazterrica i jej dystopijna powieść wciąga, trzyma i nawet odłożona kusi, by czytać dalej, a wtedy szokuje jeszcze mocniej, bo przecież nie chcę, ale ciekawość nie pozwala mi odłożyć książki na półkę i zapomnieć. Po przeczytaniu zapomnieć się nie da. Pozostaje mieć nadzieję, że to tylko opowieść, która nigdy się nie spełni, że jednak człowiek będzie człowiekiem. „Wyborny trup” przyniósł światowy sukces argentyńskiej pisarce. Przetłumaczono go na ponad 20 języków. Bardzo doceniam pracę tłumaczki, Patrycji Zarawskiej. Mistrzostwo!