Wygnaniec

„Wygnaniec” to nowość od pani Katarzyny Bereniki Miszczuk. Przyznam szczerze, że książka bardzo mnie zaskoczyła. Przede wszystkim założyłam, że to będzie historia obyczajowa. Nic bardziej mylnego. Czy sprostała moim wymaganiom? Anka jest pielęgniarką. Nie posiada męża, narzeczonego ani nawet kota. Zostaje oddelegowana przez rodzinę do opieki nad schorowanym dziadkiem. Ma go przekonać, by zgodził się w końcu przenieść do domu opieki, gdyż z jego pamięcią nie jest już najlepiej. Pewnego ranka Anka znajduje w ogródku… nagiego i nieprzytomnego mężczyznę. Wkrótce potem ktoś do niej strzela, nagus z grządki twierdzi, że jest księciem i zmusza ją do poszukiwań gwiazdy. Anka ma dylemat czy to już urojenia czy początek wspaniałej przygody. Książka zaczęła się bardzo zabawnie i intrygująco. Miałam naprawdę wielkie oczekiwania co do tej historii. Ale niestety z każdą stroną moja mina rzedła, a ja musiałam się zmuszać do czytania. Jakie to było płytkie. I naprawdę piszę to z żalem. Anka była tak denerwującą postacią, że aż bolały od tego zęby. Książę fae nie był lepszy w tym temacie. Większość rzeczy, która im się przytrafiła była lekko mówiąc żenująca i przyprawiała mnie tylko o wywracanie oczami. Autorka zastosowała humor, którego ja w książkach wręcz nie cierpię. Oparty na dramach i absurdach. Jestem okrutnie zawiedziona tą książką. Nie potrafię jej traktować z przymrużeniem oka. Wiem, że autorka potrafi świetnie pisać. Seria Kwiat paproci oraz Adam i Ewa jest tego dobrym przykładem. Niestety ta, pierwsza część mnie pokonała i na pewno nie chwycę za kolejne części.