Wyjątkowe święta Jima

Piękna bajka świąteczna o piesku, którego życie nie rozpieszczało. Autorzy postanowili zwrócić uwagę na to, że czasami nasze szczęście zależy nie tylko od miejsca, ale i ludzi, którzy w tym miejscu przebywają. Na początku Jim był tak zwanym pieskiem do najgorszej roboty. Nie myślono o tym, czy to co kazali mu robić sprawiało mu ból, aż do pewnego razu. Podczas ucieczki odnalazł go ktoś, kto potraktował go z szacunkiem. Został wykąpany i rozpoczął swoje życie jako pies przebywający w muzeum. Później zamienił się w psa pocztowego, lecz wiele rzeczy nadal go interesowało. Nadana została mu cecha człowieka, gdyż ujrzeliśmy go jak ogląda książki, gdyż chciał zrozumieć wiele niejasnych dla niego rzeczy. Nie potrafił jednak czytać, ale kiedy ujrzał świąteczną kartkę wiedział, że chodzi o coś dobrego. Tutaj przechodzimy do podpowiedzi w jaki sposób postać z książki mogła przyspieszyć wysyłanie listów świątecznych do najbliższych mu osób. I tutaj poddał mi pomysł w jaki sposób rozpowszechnić coś dobrego, co sami robicie. To naprawdę ogromna podpowiedź dla małych biznesów lub tych pierwszych pomysłów, które wiemy, że są wspaniałe, ale nie mamy pojęcia w jaki sposób sprawić, żeby o nim dowiedziały się inne osoby:-) I tak sobie myślę, że ta bajka chyba spadła mi z nieba:-) W dalszych wydarzeniach ponownie powracamy do życia i zajęć naszego psiaka, który był nie tylko mądry, ale i potrafił być żartobliwy. To mi nasunęło kilka wydarzeń z mojego życia, gdzie jeden mniejszy pies zaczepia drugiego większego zmuszając go tym samym do ruchu. Jak widać psy naprawdę potrafią żartować, tylko my nie zawsze skupiamy na nich tyle uwagi, by zobaczyć, że czasami nie potrzeba potrafić mówić. Nieraz wystarczy być dobrym obserwatorem:-) A niepokój w sercu może oznaczać coś, czego nie powinniśmy byli zrobić. Dokładnie sam Jim przekonał się o tym trzymając w pyszczku rzecz, która nie należała do niego. Bo nieraz wydaje nam się, że martwe przedmioty do nas przemawiają, a tak naprawdę to sumienie samo do nas mówi. Jednak tym sposobem udało mu się pokazać co tak naprawdę było mu do szczęścia potrzebne. Jego poczynania nie zostały niezauważone. Pod koniec książki dowiadujemy się, że Jim naprawdę był prawdziwym psem, który mieszkał w muzeum. Jego zdjęcie wraz z dyrektorem upubliczniono w 1871 roku. Henry Cole również był stwórcą pierwszej kartki świątecznej w 1843 roku, jedynie jeszcze wtedy nie był dyrektorem muzeum. Wszelkie dokładne opisy oraz zdjęcia ujrzycie na końcu książki. Teraz już sama wiem, że wiele bajek nie służy do samych opowieści, ale mają w sobie przekazy ludzi, którzy pragnęli w nich umieścić coś bardzo dla nich ważnego. Czasami nawet nie mają pojęcia jak wielu innym osobom w ten sposób mogą pomóc:-) Według mnie jest to niesamowita lektura z przekazem, wieloletnią pamiątką i nauką, by uczyć się na swoich błędach i nie rezygnować z marzeń, które czujemy, że są na wyciągnięcie ręki:-)