Wykształciuch w szparagach

„Jeśli ktoś stoczył zwycięską bitwę z samym sobą, da sobie radę na polu wyzwań zawodowych” Mirosław J.K. „Wykształciuch w szparagach” To historia, jakich wiele wydarzyło się w naszych rodzinach. Każdy ma kogoś, kto wyruszył zagranicę do pracy, ale też w poszukiwaniu lepszego życia, uporządkowaniu go. Bohater chce nie tylko zarobić jak najwięcej pieniędzy na spłatę długów, ale myśli tez o końcu swojego związku, w którym jest nieszczęśliwy. Marzenia zderzają się z rzeczywistością. Romek jest magistrem z wykształcenia, a inżynierem z zawodu, ale nie pracował fizycznie. Nagle musi, a dla niego to piekło. Do tego poznaje ludzi, którzy zabrali ze sobą bagaż w postaci złego życia, pretensji, niespełnionych pragnień, złośliwości, a nawet uzależnień. Do tego dochodzi jeszcze tęsknota za dziećmi, które zostały w kraju. Książka śmieszy, rozczula, wzrusza, ale też czasem przeraża. Życie bohatera staje się coraz trudniejsze, coraz bardziej wyboiste, całe szczęście, kiedy widzimy widmo porażki, nagle coś się zmienia. Jak się okazuje bardzo ważna jest wiara w los i w to, że może wszystko odmienić. Niesie przesłanie, żeby nie rezygnować, tylko walczyć do ko0ńca, a ta najbardziej wyczerpująca walka jest z samym sobą. Przeczytałam gdzieś, że „Wykształciuch w szparagach” to komedia. Dla mnie raczej książka obyczajowa wiele mówiąca o Polakach, choć nie tylko. Pokazuje to lepsze, ale i to gorsze oblicze ludzi, którzy potrafią innych zadeptać w pogoni za własnym szczęściem. Takich Romków jest dookoła mnóstwo i pewnie będzie ich dalej sporo. Najważniejsze jest to, że nigdy nie jest za późno na zmiany, na szczęście, na wyprostowanie własnego życia. Kto szuka optymistycznej lektury, to spokojnie może sięgnąć po Wykształciucha...