Wypaczony

„Wypaczony” Igor Adamczyk Lubię kryminały i thrillery, to wiadomo nie od dziś, ale jeśli akcja toczy się nie „gdzieś tam”, tylko w moim rodzinnym mieście, to bez chwili zastanowienia sięgam po taką książkę. To „osobiste” miejsce akcji od razu stawia taką historię wyżej w mojej hierarchii, a jej wartość rośnie, nawet jeśli fabuła tak do końca nie jest idealna. Po prostu uwielbiam, gdy topografię terenu znam jak własną kieszeń, a obrazy tworzone przez autora od razu wyświetlają się w mojej głowie ze wszystkimi szczegółami. Ta książka taka właśnie była - wędrowałam ulicami Gostynina i momentami miałam wrażenie, że zaraz wyjrzę przez okno i zobaczę policyjne taśmy odgradzające kolejne miejsce zbrodni. Ale nie uprzedzajmy faktów... Eryk, młody chłopak z Gostynina studiujący w Poznaniu, po niepokojącym telefonie od ojca wraca do domu i dowiaduje się o ciężkiej chorobie mamy. W międzyczasie odnawia znajomość z Malwiną, dawną szkolną koleżanką. Mama Eryka trafia do szpitala, a podczas jednej z wizyt para znajduje w lesie zbezczeszczone zwłoki... (muszę tu wspomnieć, że nasz szpital naprawdę położony jest w rozległym kompleksie leśnym). Od tego momentu zaczyna się właściwa historia - pojawiają się kolejne ciała i robi się naprawdę niepokojąco. Najbardziej podobały mi się rozdziały z perspektywy mordercy. Lubię, kiedy autor pozwalał mi zajrzeć do głowy sprawcy - można było poczuć, że ten człowiek stworzył sobie własny system wartości, a zbrodnia w jego głowie miała sens, była uzasadniona. Czułam jego zagubienie, wewnętrzne tytułowe „wypaczenie”. Autor pokazał, jak łatwo można usprawiedliwić zło, jeśli się je sobie odpowiednio wytłumaczy. Prawdę mówiąc nie do końca przekonała mnie relacja Eryka i Malwiny. Trochę za szybko to wszystko się między nimi potoczyło, zwłaszcza że wokół działy się naprawdę dziwne rzeczy. Autor dobrze uchwycił atmosferę narastającego napięcia, choć przyznam, że zabrakło mi bardziej wyrazistej obecności policji. Śledztwo prowadzone głównie przez Eryka i Malwinę momentami wydawało mi się mało realistyczne, jak na skalę pokazanej zbrodni. Zakończenie zostawiło mnie z lekkim niedosytem - kilka kwestii pozostało w zawieszeniu, a akcent został przesunięty w stronę relacji bohaterów. Być może to zapowiedź dalszego ciągu? Jeśli macie ochotę na thriller psychologiczny z małomiasteczkowym klimatem i z mordercą, do którego głowy możecie zajrzeć to myślę, że ta książka mogłaby się Wam spodobać. Ja, mieszkanka Gostynina, polecam Wam „Wypaczonego”. Czytajcie.

Eryk Tokaj to młody mężczyzna, który z dala od rodzinnego domu próbuje jakoś sobie radzić w nowym dorosłym świecie. Wynajmuje mieszkanie wspólnie z Tośką, koleżanką z którą studiuje na jednej uczelni. Na życie zarabia w pobliskiej knajpie. Pewnego dnia kontaktuje się z nim ojciec, który prosi go aby przyjechał do rodzinnego domu w Gostyninie. Szybko dowiaduje się, że nie jest to przypadkowe zaproszenie. Okazuje się, że jego matka zachorowała na bardzo ciężką chorobę. Dlatego Igor postanawia chwilę zostać w miejscu gdzie się wychowywał. Szybko odnawia stara znajomość z koleżanką z dzieciństwa – Malwiną, która fascynuje się wszystkim co związane z kryminologią. Jej umiejętności szybko się przydadzą. Nieopodal szpitala, w którym leży matka Igora, znajdują zmasakrowane zwłoki. Chwilę później służby odnajdują kolejnego nieszczęśliwca i to rzuca już na małą miejscowość falę strachu, którą ciężko będzie zatrzymać. Jedno jest pewne. W okolicy pojawił się „drapieżnik”, który rozpoczął polowanie na ludzi. Sposób w jaki działa może wskazywać, że długo nie nasyci swojego głodu. „Wypaczony” to lektura stosunkowo krótka, ale za to obszerna w przekazie jaki niesie. Fabuła toczy się tutaj w dwóch perspektywach. Pierwsza prowadzona przez Igora Tokaja, młodego, chwilami mocno pogubionego, ale też bardzo dojrzałego mężczyzny, który mimo presji i tragedii jaka go spotkała radzi sobie nadzwyczaj dobrze. Druga, z perspektywy antagonisty, który uzasadniając zbrodnie których się dopuszcza własnym, dość wyjątkowym kompasem moralnym i chęcią wymierzania sprawiedliwości na swój sposób, planuje i z potworną precyzją spokojnie realizuje swój morderczy plan. Książka jest dusznym i przerażającym obrazem, ale pisanym dość przystępnym językiem co powoduje, ze przez lekturę zmierza się bardzo swobodnie. Idealna pozycja dla fanów brutalnych, małomiasteczkowych thrillerów. Polecam.