Żądza mordu

Żądza mordu to mroczny thriller psychologiczny, który nie bierze jeńców. Brutalny, bezwzględny i bezkompromisowy. Tomasz Tomaszewski w swojej powieści przedstawia przerażającą podróż w głąb wypaczonego umysłu, który funkcjonuje tuż obok nas – pod płaszczykiem normalności. Głównym bohaterem jest Nikodem Wiśniewski – deweloper z Krakowa, prowadzący dostatnie życie, które z pozoru niczym nie odbiega od standardów klasy wyższej. Jednak za zamkniętymi drzwiami jego domu i umysłu kryje się coś znacznie mroczniejszego – mężczyzna skrywa żądzę przemocy i śmierci, którą zaspokaja w wyjątkowo brutalny sposób. Wszystko zaczyna się od tajemniczego morderstwa na placu budowy, które uruchamia lawinę zdarzeń. Nikodem zaczyna tracić kontrolę nad swoim sekretnym życiem. Gdy odkrywa w piwnicy własnego domu ukrytą komnatę tortur – o której sam nie miał pojęcia – jasne staje się, że ktoś inny zna jego tajemnice… i manipuluje nim. A gdy uchylę rąbka tajemnicy i dodam, że pojawią się kobiety z przeszłości bohatera, to już puśćcie wodze fantazji … Nikodem to postać złożona, która nie pozwala się łatwo sklasyfikować. Jest inteligentny, opanowany, pozornie normalny. A jednak wewnątrz niego wrze – potrzeba zadawania cierpienia, panowania nad innymi, zabijania. To zarówno potwór, jak i ofiara – pytanie tylko, czego (lub kogo). Autor z premedytacją buduje napięcie wokół jego przeszłości, sugerując, że „żądza mordu” nie wzięła się znikąd. Co ważne: Tomaszewski nie daje nam gotowej odpowiedzi, skąd się to bierze. Czy Nikodem był ofiarą w dzieciństwie? Czy ktoś go ukształtował? Czy może jest po prostu wcielonym złem? Równie intrygujące są postaci drugoplanowe, które pełnią rolę luster – pokazując różne odbicia zła, manipulacji i winy. Żądza mordu nie jest tylko opowieścią o seryjnym mordercy. To książka, która eksploruje ciemne zakamarki ludzkiej psychiki, pytając: Czy potwory rodzą się, czy są tworzone? Tomaszewski dotyka wielu ważnych tematów: • Podwójna tożsamość – Nikodem Wiśniewski to przykład człowieka, który prowadzi dwa życia. Jedno zbudowane na pozorach sukcesu, drugie – przesiąknięte krwią. Ten motyw przywodzi na myśl klasyczne postacie literackie, jak Dr Jekyll i Mr Hyde. • Wina i kara – powieść balansuje między pytaniem o sprawiedliwość, a próbą zrozumienia, co sprawia, że człowiek przekracza granicę między dobrem, a złem. • Manipulacja i trauma – nie wszystko, co robi Nikodem, jest w pełni świadome. Autor sugeruje, że ktoś lub coś z zewnątrz steruje jego decyzjami. To może być osoba, ale też niewypowiedziana trauma z przeszłości. Powieść ma ciężki, duszny klimat – przypominający klaustrofobiczny koszmar. Akcja toczy się w Krakowie, ale przedstawionym bez romantyzmu – tu to miasto staje się sceną zbrodni, miejscem ukrytych tajemnic i symbolicznie oddaje mrok w duszy bohatera. Narracja prowadzona jest momentami w pierwszej, a momentami w trzeciej osobie – co wzmaga niepokój i buduje dystans między czytelnikiem, a wydarzeniami. Efekt? Czujesz się jak intruz w świecie, którego nie rozumiesz, ale nie możesz od niego oderwać wzroku. Autor pisze bez zahamowań. Opisy są drastyczne, często wywołujące dyskomfort – ale właśnie o to chodzi. Styl autora jest ostry jak skalpel, skupiony na psychologii postaci i brutalnych realiach, w których przyszło im funkcjonować. Nie ma miejsca na zbędne ozdobniki – każde zdanie ma uderzyć, wstrząsnąć, zostawić ślad. Dla kogo jest ta powieść? To pozycja zdecydowanie dla wytrwałych i wielbicieli mocnych doznań w literaturze. Jeśli lubisz thrillery, które stawiają brutalność na pierwszym planie i nie boisz się długiego, krwistego widowiska – warto dać jej szansę. Jeśli jednak cenisz bardziej stonowane tempo, złożoną psychologię postaci i literacką elegancję, lektura może okazać się instrumentem tortury psychicznej.

Dla czytelników o silnych nerwach - Nie będę tego czytała!!! Po kilkudziesięciu stronach podjęłam decyzję. Kto w tak brutalny sposób opisuje mordy, napawanie się cierpieniem, podniecanie się nim? Nie dam rady dalej tego czytać!!! A autor na zdjęciu wygląda tak nobliwie i dobrotliwie. Podjęłam decyzję i książkę odłożyłam. Po godzinie zrobiło mi się jakoś głupio, że mam o niej napisać, a jak to zrobić, kiedy się nie wie, co tak naprawdę w niej jest. Coś mnie do niej ciągnęło. Chciałam sprawdzić, czy rzeczywiście tylko o litry krwi, strach, ból i zaspokajanie najgorszych, najbardziej wynaturzonych pragnień chodzi. Najpierw powoli, opornie, przedzierając się przez krew i mękę, potem z coraz większym zainteresowaniem, bo fabuła zaczęła się zagęszczać, zaczęło się robić coraz ciekawiej, a zwroty akcji następowały coraz częściej. Wciągnęło mnie. Bohaterem jest Nikodem Wiśniewski, któremu w życiu niczego nie brakuje, a szczególnie pieniędzy. Nie musi się o nic martwić i może realizować swoje chore fantazje, czyli brutalnie mordować. Oczywiście likwiduje tylko złych ludzi, jak sam tłumaczy. Chory umysł nie potrafi oprzeć się chęci torturowania. Jak się okazuje robi to już od szkoły podstawowej!!! Akcja toczy się teraz i w przeszłości, bo powoli poznajemy Nikodema i tło, dlaczego ujawnił się w nim taki mrok. Postaci, które przewijają się w tej historii kryształowe nie są. Dla Nikodema równie ważne co pieniądze, są też znajomości. I wszystko byłoby dobrze, bo policja nawet nie zainteresowała się nim, gdyby nie pewne przypadki i pojawienie się osoby, której by się nigdy nie spodziewał. Akcja wywraca się do góry nogami kilka razy. Jest to fascynujące, bo do ostatniej strony trzyma nas w napięciu i nic nie jest jasne. Sam bohater poza czasem mordowania, to całkiem sympatyczny gość na poziomie, któremu ludzie ufają. Spotykamy takich codziennie na swojej drodze, a ich umysłach dzieją się dziwne rzeczy... Doczytałam do ostatniego zdania i stwierdziłam, że gdyby nie te krwawe opisy, to thriller byłby świetny, ale czy rzeczywiście...? Łyknijcie coś na uspokojenie i dajcie się zabrać Tomaszowi Tomaszewskiemu i jego "Żądzy mordu" do krainy mroku i potwornej zbrodni. Ja się dam porwać kolejny raz.