Zagubieni w mroku

To jedna z tych książek, które czyta się z zainteresowaniem od początku do końca, bo cały czas coś się dzieje i trudno przewidzieć rozwój wydarzeń.

Książki Joanna Jax to dla mnie zawsze gwarancja świetnej, emocjonującej lektury. Uwielbiam jej powieści i z ogromną ciekawością sięgam po każdą kolejną. Autorka ma niezwykły dar opowiadania historii – jej styl jest bardzo przystępny, płynny i jednocześnie pełen emocji. Potrafi stworzyć wielowątkową fabułę, w której historia splata się z ludzkimi losami, a czytelnik od pierwszych stron czuje, że wchodzi w świat bohaterów na dobre. „Zagubieni w mroku” to powieść osadzona pod koniec lat sześćdziesiątych, w realiach podzielonych Niemiec. Główna bohaterka, Ewa Zakrzewska – polska architektka – dostaje szansę odbycia stażu w renomowanej pracowni projektowej w Berlinie Wschodnim. Tuż przed wyjazdem obiecuje swojej przyjaciółce Helenie, że spróbuje zdobyć informacje o zbrodniarzu wojennym, który może mieć związek z zaginięciem jej brata. To, co początkowo wydaje się niewinną przysługą, szybko wciąga Ewę w skomplikowaną i niebezpieczną historię pewnej niemieckiej rodziny. Autorka bardzo umiejętnie buduje atmosferę niepokoju i tajemnicy. W świecie kontrolowanym przez aparat państwowy i tajne służby trudno komukolwiek zaufać. Ewa stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki, a prawda okazuje się znacznie bardziej mroczna, niż mogła przypuszczać. Wraz z nią czytelnik zanurza się w historię pełną sekretów, przemilczeń i powojennych traum. Bohaterowie tej powieści są bardzo wyraziści i pełni emocji. Każdy z nich nosi w sobie ciężar przeszłości, która wpływa na teraźniejsze decyzje i relacje. Ewa to kobieta odważna i zdeterminowana, ale jednocześnie zraniona przez własne doświadczenia. Jej historia pokazuje, jak trudne bywa otwarcie się na drugiego człowieka, szczególnie gdy przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. W książce pojawia się także wątek uczucia, które rodzi się niespodziewanie, ale nie jest łatwe – bo w świecie pełnym sekretów i nieufności nawet miłość bywa ryzykowna. W powieści pojawia się wiele silnych emocji: niepewność, strach, tęsknota, nadzieja i pragnienie poznania prawdy. Autorka porusza trudne tematy – powojenną traumę, konsekwencje zbrodni wojennych, tajemnice rodzinne, a także życie w rzeczywistości kontrolowanej przez system i służby bezpieczeństwa. To historia o ludziach, którzy próbują odnaleźć się w świecie naznaczonym przeszłością i politycznymi napięciami. „Zagubieni w mroku” to powieść historyczno-obyczajowa z elementami sensacji i tajemnicy. Idealna dla czytelników, którzy lubią historie osadzone w realiach XX wieku, wielowątkowe fabuły i bohaterów zmagających się z trudną przeszłością. Szczególnie przypadnie do gustu osobom, które cenią powieści oparte na historycznym tle oraz emocjonalne opowieści o ludzkich losach. To wciągająca i pełna napięcia historia o prawdzie ukrytej w cieniu przeszłości. Jeśli lubicie powieści Joanny Jax lub dopiero chcecie poznać jej twórczość, „Zagubieni w mroku” będzie świetnym wyborem.

Jak zwykle nie zawiodłam się ani trochę na autorce. Ma niesamowity talent do tworzenia historii, które wciągają i jednocześnie zostawiają czytelnika z refleksją. Kolejny raz udowodniła, że potrafi połączyć emocje z historią w naprawdę poruszający sposób.

Akcja książki rozgrywa się w 1969 roku. Ewa Zakrzewska to polska pani architekt, która dostaje szansę na staż w Berlinie Wschodnim. Przed wyjazdem obiecuje przyjaciółce, że spróbuje zdobyć informacje o zbrodniarzu wojennym, który prawdopodobnie posiada informacje o zaginięciu jej brata. Ewa trafia w sam środek tajemnicy sięgającej czasów wojny. Jej próba zdobycia informacji o zbrodniarzu wojennym stopniowo odsłania nie tylko losy jednej niemieckiej rodziny, ale też mechanizmy działania państwa opartego na strachu i milczeniu. Wątek śledztwa rozwija się powoli, ale konsekwentnie, budując napięcie bardziej atmosferą niż akcją.  W rozdziałach oprócz życia codziennego, dostajemy bolesne wspomnienia z czasów kiedy to Niemcy opanowały Polskę, a ludzie zaczęli trafiać do obozów. Autorka bardzo obrazowo opisuje przeżycia i odczucia bohaterów, które często są szokujące i wstrząsające. Szczególnie te dotyczące dzieci. Dużym plusem książki jest także sposób pokazania życia codziennego w cieniu służb. Ludzie muszą zachować ostrożność w słowach, są zamknięte archiwa. Pojawia się także poczucie, że przeszłość nigdy nie została tak naprawdę rozliczona. W tle tych dramatycznych przeżyć i walki o własne życie pojawia się delikatny wątek uczuciowy, który dobrze kontrastuje z chłodnym, podejrzliwym światem wokół bohaterki. Ta powieść jest pełna napięcia, melancholii, ale i historycznego ciężaru.  Osadzona w realiach zimnej wojny, gdzie tajemnice kryją się nie tylko w archiwach, ale i w ludzkiej pamięci. Bardzo poruszająca i zapadająca w pamięci opowieść.