Zaklęta w łabędzia

Pierwszy śnieg zawsze budzi mój zachwyt i nostalgię za dzieciństwem, ale mieszkańcy Londynu wyczekują go ze szczególną ekscytacją, bo przynosi on zaproszenia na pełen przepychu bal w tajemniczej rezydencji na klifie. Bal, o którym mówi się przez cały rok, aż do kolejnego oprószonego śniegiem bajkowego wydarzenia. Podobną fascynację budzi ich gospodyni, niezwykła i skryta Odetta Lakely. Nikt nie wie, że to miejsce, które ożywa raz w roku w blasku śniegu, kryje w sobie mroczne sekrety, samotność i strach. Wraz z bohaterami powieści, niespełnionym artystą Forsterem i początkującym dziennikarzem Marvinem wkraczamy w erę pełną przepychu, dekadencji i artystycznych poszukiwań lat dwudziestych ubiegłego wieku. Spotkanie Forstera z Odettą podczas jednego z balów odmienia ich życie na zawsze. Ich uczucie odmierzane magią padającego śniegu jest niekończącą się tęsknotą, gdy ten topnieje. Bieżące wydarzenia przeplatane historią Odetty pozwalają odkryć jej baletową przeszłość w Teatrze Zaklęć Rotbarta, w której mroczne oblicze sławy wysuwa się na pierwszy plan i jest jak trucizna zatruwająca pomału duszę. Autorka tworzy świat wypełniony melancholijną baśniową aurą, dramatyzmem i gotycką grozą balansując pomiędzy rzeczywistością a magią. Z ogromnym wyczuciem oddaje ducha epoki, a wykorzystując symbolikę śniegu, zjawiska tak ulotnego i niepewnego ukazuje przemijalność i kruchość szczęścia w łapiącej za serce metaforze. Bo to tragiczna miłość Forstera i Odetty jest sercem tej powieści i rezonuje w sercu czytelnika długo po jej odłożeniu. Autorka urzekła mnie pięknym, poetyckim stylem, wyczuwalną pasją do baletu i ogromną fantazją, z jaką kreśli pełne blichtru i emocji obrazy w tej nostalgicznej, urokliwej, ale i dramatycznej opowieści o magii, miłości i sztuce. W klimacie minionej epoki można się zatracić, podobnie jak w podążaniu za marzeniami. Wszystko ma niestety swoją cenę, którą przyjdzie nam zapłacić. Ta cudowna słodko-gorzka opowieść o starciu dobra ze złem i miłości akceptującej nieuchronne ograniczenia losu pozwoliła mi zanurzyć się w atmosferze niesamowitości i oderwać od jesiennej rzeczywistości na kilka godzin. Zapewniam, że porwie i Was.

„Zaklęta w łabędzia” to kolejna książka wchodząca w skład wcześniej wspomnianej serii. Autorka zabiera nas do lat 20 XX wieku. Jest zima i jak co roku organizowani jest bal przez tajemniczych gospodarzy. Pewnego dnia początkujący malarz, Forster Sylvan i młody dziennikarz, Marvin, znajdują zaproszenie na taki bal. Forster szybko ulega czarowi nie tylko wieczoru, ale również pewnej kobiety. Z czasem tej czar zamienia się w obsesję. Okazuje się, że to Odetta Lakely organizuje bale. Kobieta jest przeklęta. Gdy sypie śnieg przybiera ludzką postać. Natomiast w pozostałe miesiące staje się łabędziem. Kim tak naprawdę jest Odetta Lakely i co takiego się stało przed laty w Teatrze Zaklęć Rotbarta? Przekonajcie się sami. Książka urzekła mnie nie tylko piękną okładką, ale również magicznym, wręcz baśniowym klimatem. Niemal czułam zimny śnieg na skórze, słyszałam muzykę jazzową, i czułam zapach dymu papierosowego. Historia tu opisana napisana jest pięknym, poetyckim językiem. Są tutaj elementy romantyczne, ale przeplatają się one z chwilami niepokoju i grozy. Tragiczna miłość, złowroga klątwa i sekrety: to wszystko znajdziemy w tej powieści, której nie zabraknie również nawiązań do znanemu każdemu „Jeziora Łabędziego”. Bohaterowie. To oni obok klimatu są mocną stroną tej powieści. Potrafią dostarczyć wielu emocji. Każda z postaci jest inna i posiada głębię. Na pewno nie są to postacie proste i nudne. A wręcz przeciwnie. Wielowymiarowe. „Zaklęta w łabędzia” to powieść, którą jest warta uwagi zwłaszcza teraz, w jesienno-zimowe wieczory.

Co powiesz na połączenie Jeziora Łabędziego i Wielkiego Gatsby’ego? 💬 Ja jestem zdecydowanie na tak, a jeżeli to połączenie ma się komuś udać, to z całą pewnością Marii Kuzniar. „Zaklęta w łabędzia” to jedna z tych pięknych powieści, które pozostają w sercu czytelnika na bardzo długo. Powieści pełnych trudnych emocji i miłości, odmierzanej przez pory roku i czas, który nieubłaganie się kończy. Autorka przenosi nas do baśniowego świata, który przenika się z tym realnym, tworząc jedyną w swoim rodzaju aurę tajemniczości. Strona za stroną odkrywamy historię białego łabędzia, tajemnicę, którą pragnie zgłębić główny bohater, a także bierzemy udział w zapierających dech w piersiach balach i podziwiamy niesamowite występy baletowe. Przyglądamy się prawdziwej tragedii Teatru Zaklęć Rotbarta i temu, jak staje się on złotą klatką dla artystów baletu, którzy w nim występują. Fabuła przesiąknięta jest ogromem emocji i porusza w czytelniku te najczulsze struny. Autorka ma niesamowity talent pisarski, a język, którym się posługuje, jest idealnie dopasowany do jej magicznych powieści. Nawet zimowy termin premiery nie jest tutaj przypadkowy — zimowy klimat i klątwa mroźnej pory roku jeszcze bardziej oddziałują na wyobraźnię czytelnika. „Zaklęta w łabędzia” to powieść, która oczarowała mnie od pierwszych stron. Historia białego łabędzia wzrusza i otuliła moje serce łabędzimi skrzydłami. Mogłam przenieść się do świata baśni z dzieciństwa, a muzyka z Jeziora Łabędziego towarzyszyła mi w wyobraźni podczas lektury tej książki. Serdecznie polecam!