Zakrystia

"Zakrystia" to druga po "Plebanii" książka autora, którą czytałam. Podobnie jak pierwsza opowiada o polskim kościele, tutaj czytamy o księżach, zakonnicach i organistach ich problemach, trudnościach ale i grzeszkach. Do machlojek księży i wyższych hierarchów kościelnych już przywykłam i chyba nic mnie już nie zdziwi. Za to rola zakonnic ich traktowanie przez księży, przełożone szokuje. Z czym mierzą się na co dzień księża, zakonnice, organiści? Jaka jest prawda o sługach bożych ? Jakie tajemnice skrywają? Niezwykle ciekawy i brutalny reportaż o polskim kościele, polecam każde bo otwiera oczy i daje do myślenia.

„Zakrystia” Artura Nowaka, to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, jednak dużo kontrowersyjnych treści słyszałam na temat jego twórczości. Autor pisze reportaże, nie przebierając w środkach, za wszelką cenę chce przedstawić światu prawdę, która często w dzisiejszych czasach jest tuszowana przez ludzi. W tym tytule porusza sporny i niezwykle kontrowersyjny temat, którym jest życie i działalność duchownych w naszym kraju. Autor przedstawia nam dosadnie obraz życia księży, sióstr zakonnych, oraz innych osób, które w swoim życiu mają bezpośredni z nimi kontakt. Pokazuje zależności, które panują w tym społeczeństwie, a także to jak wszystkie mroczne sekrety są skrzętnie „zamiatane pod dywan”, aby nigdy nie ujrzeć światła dziennego. Nowak w książce pokazuje mroczny obraz kleru, w którym dochodzi do szantaży przez kochanki, czy kochanków, wyzyskiwania, mobbingu, którego dopuszczają się przełożeni względem osób, które są niżej w hierarchii kościoła. Są to skrajne przykłady, które nawet potrafiły doprowadzić do targnięcia się na swoje życie, gdyż brak pomocy był tak dotkliwy, że żaden człowiek w pojedynkę nie byłby w stanie sobie poradzić z przytłaczającym światem. Przyznam szczerze, że książka mnie nieco przeraża. Artur Nowak przyrównuje działanie kościoła do działań mafii, która sieje zło i spustoszenie. Obraz pokazany przez autora zdecydowanie jest prawdziwy, aczkolwiek uważam, że jest również jednostronny. Kościół jednak to nie tylko zło, które pokazuje autor, ale zdarzają się w nim osoby, które nie znalazły się tam z powołania. Niemniej jednak nie generalizujmy, bo jest to również krzywdzące dla tych osób, które służą Bogu, bo mają powołanie, niosą pomoc i dobro innym, a są przyćmiewani przez wyjątki, które przecież trafiają się zawsze, w każdej dziedzinie i na każdej płaszczyźnie, nie tylko w kościele. Książka zawiera wiele prawdy, aczkolwiek brakowało mi w niej obiektywnego spojrzenia na całość kościoła, które pozwoliłoby czytelnikowi wyrobić rzetelną opinię na ten temat. Nie ulega jednak wątpliwości, że Kościół wymaga zmian, wymaga dokładnego przyjrzenia się jego działaczom i doprowadzenia do tego, aby był bezpieczną i pozytywnie odbieraną instytucją. Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję Wydawnictwu.